Clinton Global Initiative University. April 2016

Elk jaar is Bill Clinton de gastheer van het CGI U congres op de University of California, Berkeley, in San Francisco.

1200 (voornamelijk Amerikaanse) studenten kunnen een deelname verdienen door hun bijdrage op het gebied van onderwijs, milieu, mensenrechten, armoede en gezondheid.

Lilith werkt al anderhalf jaar als vrijwilligster bij Organobike in Rotterdam. Ze zit in de organisatie om organische groente per fiets bij mensen te bezorgen. Samen met een paar collega's had ze het plan opgevat om te proberen een van de weinige buitenlandse plekken te gaan veroveren. Een paar weekenden heeft ze gestreden in Amsterdam tegen andere studenten, en ze ging een beetje hoop krijgen toen haar groepje bij de laatste 10 zat. Maar dat ze het echt gewonnen heeft... had ze eigenlijk nooit op durven hopen.

Ik weet, dit is eigenlijk mijn blog, maar dit vind ik zo bijzonder dat het ook een blog verdiend.

Erasmus heeft de vliegreis en een gedeelte van de hotelovernachtingen betaald, en eind maart vloog ze met haar 2 collega's naar San Francisco. Het was erg handig dat het in haar voorjaarsvakantie viel, zodat ze een paar dagen eerder weg konden om ook nog wat van San Francisco te gaan zien.

op de fiets naar de Golden Gate Bridge

Met Elias en Tonie

Sequoia boom

Op Berkeley; het gaat beginnen!

Lilith had 1 belangrijk doel voor ogen tijdens de deelname; een selfie met Bill. Een haast onmogelijke opdracht daar het congres gehouden werd in sporthallen zo groot als een voetbalveld. Peter had haar al de tip gegeven desnoods van een afstandje de selfie te maken, en ja hoor; de 3e dag kregen we een foto met een stralende dochter op de voorgrond en een grijs stipje op de achtergrond;

Gevolgd door de tekst; maar hij kan nog beter;

(het bleek dat wat later op de dag, hij haar nota bene zelf had aangesproken door de tekst 'Rotterdam' op haar sweater. Hij nam alle tijd om haar wat vragen te stellen, en tja, toen durfde zij ook om een foto te vragen, samen met een Amerikaans meisje met wie ze die dag was opgetrokken)

MISSION ACCOMPLISHED!

.

Waarom Atmaya de leukste compound in Jakarta is...

We lopen de deur niet plat bij elkaar, maar grijpen wel heel regelmatig elke gelegenheid aan om iets te vieren.

Een indruk;

Kerstliedjes zingen bij Liz en Miles... oubolliger kan ik het niet verzinnen, maar ZO LEUK!!  Het is ook nog flink opletten want er dienen enige liederen in canon gezongen te worden en ieder groepje krijgt een beurt.
En dan ook nog de nodige lekkere hapjes en drankjes... en dat alles op Sinterklaas avond!

Liz en Miles uiterst rechts

Irma, ik, Jean, Sophie, Carol, Blanca en Manuela met kinderen en moeder

In januari werd buurman Marc 40. De Mongoolse bbq aan het zwembad verschoof naar de gang maar de regen drukte de pret niet;

Marc, JP en Martijn

En je kan er al op wachten; elke keer weer (dezelfde) mannen belanden met hun kleren aan in het zwembad. (ze worden echter wel wijzer want tegenwoordig gaan de mobieltjes eerst uit de broekzakken!)

Op deze avond kwam er een Japans restaurant ter spraken, waar buren ZO LEKKER gegeten hadden. Er volgde 2 weken later een spontane actie; 'Wie gaat er aanstaande zaterdag ook mee?' en jahoor... iedereen kon nog ook;

met Blanca, Audrey en Sophie

Mauricio, Daniel en Peter

De avond eindigde in de bar op het dakterras en we gingen naar huis met de auto met chauffeur van de buurman die Mercedessen importeert.

Daarna was het weer tijd voor de 2 jaarlijkse immens populaire progressive dinner. Via loting wordt bepaald welke onderdeel van een 5 gangen maaltijd een deelnemer moet verzorgen en waar hij de andere gangen kan nuttigen. 

Drank vloeit rijkelijk want iedereen kan na afloop naar huis lopen;

En de avond eindigt altijd standaard met een afzakkertje aan het zwembad (iedereen zijn eigen drankje en stoel mee nemen) en ja hoor... ook weer nattig voor enkele heren.

Daarna werd Martijn jarig. Hij wilde het verjaardagsfeest van vorig jaar inhalen; toen had hij op zijn verjaardag met skiën zijn heup gebroken.

Nu een bbq in zijn tuin met een hoop lichtjes en een dj en lekkere happen.

De blonde vrouw van Martijn, Irma, is het vroegere buurmeisje van Peter geweest en ze komen allebei uit Wassenaar. Kleine wereld.

En natuurlijk geef ik nog steeds yoga aan alle buurvrouwen en op zaterdag ochtend aan de kinderen van de compound;

En het volgende evenement staat al weer op stapel; een echter straat barbecue in de langste straat op de compound. A.s. zaterdag!

Kerstvakantie

Ik weet het... ik loop een beetje achter met mijn blog. De redenen; druk, problemen met I-photo op mijn computer en een kwakkelende gezondheid. Maar alles lijkt weer onder controle dus dan maar beginnen met waar ik gebleven was. December 2015.

Lilith wilde heel graag wat ZON, Peter wilde golfen, ik wilde punten scoren op mijn wereldkaart (maar ben daar de enige in) en Jillis wilde niks, en als we dan toch weg MOESTEN dan het liefst naar Singapore. Na overleg met Lilith, die gelijk ook dolenthousiast was (veel 'oude' vriendinnen kwamen ook 'naar huis' met de kerst), werden we het dus snel eens. Singapore met kerst. (En dat na 6 jaar Singapore juist ontvlucht te zijn met de kerstvakantie!!)

Lilith kwam eerst even een week bijkomen in Jakarta. Ze wilde niet veel; uitslapen, vol pension en was- en strijk service, daar kwam het een beetje op neer.

En met broer op de foto;

De eerst gezamenlijke actie was een foto maken voor onze kerstkaarten. Gedwee ging het hele gezin mee op een Jakarta-getinte foto;

Daarna vlogen we met z'n vieren naar de stad waar we allemaal het langst hebben gewoond (bijna 8 jaar), en iedereen vond het heerlijk. We hadden een klein service appartement, van alle gemakken voorzien, bus en metro voor de deur en hoewel Jillis nog  een aardig portie huiswerk te verwerken had, vermaakten we ons alle vier prima.

We werden nog door een zakenrelatie van Peter uitgenodigd om te gaan eten in de hoogste kunstboom van Gardens by the Bay. Hier staan 18 ijzeren bomen, begroeid met allerlei plannen. Ze zijn 25 - 50 meter hoog en leveren zonne-energie en vangen regenwater op. Een paar zijn er verbonden met een loopbrug op 40 meter hoogte.

Het geheel is erg kunstmatig maar toch heel aardig. En dat vind half Singapore ook want het was DRUK!!! 

Het restaurant was in de grootste boom;

De meneer die ons had uitgenodigd, had ook zijn familie had meegenomen, en we vonden het allemaal erg gezellig.

Ook hier was een dakterras op het dak van het restaurant. Als echt toeristen gingen we op de foto en de familie bleef foto's van ons maken;

Daarna werd het kerstavond en Peter had bedacht dat we dat in het hoogst gelegen restaurant gingen vieren; 1 altitude op de 62e verdieping. 

Heerlijk eten en na afloop ging we nog een etage hoger; iets drinken op het dakterras op de 63e verdieping;

Na kerst werd het 28 december; onze 21e jarige trouwdag. Peter had er nogal geheimzinnig over gedaan en toen we 's avonds weg reden wist ik nog niet waar we heen gingen. We reden in de richting van Sentosa en daar belandden we in het restaurant 'Ocean'. Nou - dat was een heel bijzondere verrassing!!

Hij had maanden van de voren al een tafeltje geboekt, zodat we 'aan het raam' zouden kunnen zitten. Het raam bood uitzicht op een enorm aquarium. 
Het aquarium had een diepte van 12 meter; met een lengte van 36 meter (de lengte van het restaurant) en een breedte van 8.3 meter. 
40.000 vissen bewonen deze bak.
Het meest spectaculair zijn de pijlstaartroggen en de haaien, die regelmatig langs je tafel voorbij zweven. Ook de Goliath zeebaars, die 2.5 meter lang en 400 kg weegt, was zeer indrukwekkend.
We hebben ruim 3 uur aan tafel gezeten, en geloof me; het uitzicht verveelde nooit!

een zwarte 'morphed reef manta rog'

En het eten was werkelijk fantastisch!

Voor wie er niet genoeg van kan krijgen; hier nog een filmpje van een minuut;

Tja, en toen werd het ook nog oud en nieuw. Ik had het niet erg gevonden om thuis te blijven maar daar was ik de enige in.

We besloten te gaan eten in de Singapore Flyer; een reuzenrad met 28 capsules met a/c. Het ding is 165 meter hoog, het duurt een half uur om een keertje rond te draaien en hoewel het geopend is in 2008 hadden we allemaal nog nooit een rondje hierin gemaakt. Op oudjaar kon je dus 2 rondjes maken tijdens een 5 gangen diner.

Er stonden een paar tafeltjes in elke capsule en het eerste rondje hadden we de capsule voor ons alleen en het meisje dat de eerste 2 gangen op diende, had dus tijd genoeg om ons op de foto te zetten;

Het eten was ook nog eens heerlijk en na de 2 voorgerechten waren we weer beneden en stapten er andere mensen bij, die hun voorgerechten kregen en wij ons hoofdgerecht en toetje en koffie. Het liep ongelofelijk gesmeerd en het was heel erg leuk.

Daarna liepen we op ons gemak naar het Fullerton Bay hotel, waar het dakterras een van Peters favoriete plekjes in Singapore is. Dit plekje is ook bekend om het mooie uitzicht op het vuurwerk van Singapore. In de 8 jaar die we in Singapore hebben gewoond, hadden we ons nooit in het centrum gewaagd en bekeken het vuurwerk wel op de tv. (In Singapore is het streng verboden zelf vuurwerk af te steken)

Na het vuurwerk hadden de kinderen afspraken met hun diverse oud-klasgenoten, en besloten Peter en ik naar huis te gaan. Viel wel even vies tegen om de auto te bereiken; de metro sluit om 2 uur - ook op Nieuw jaar - en iedereen had dus haast om die te halen. Het was een afschuwelijke menselijke fuik en hoewel we in een half uur de auto bereikt hadden, leek het heel lang te duren.

2 januari vloog Lilith terug naar Nederland en wij terug naar Jakarta - universiteit, werk en school begon weer!

                                                                                                      .

Taman Safari

Als lid van de Heritage Society was het deze week mijn beurt om een uitstapje te organiseren. De Wassenaarse Irma woont ook op mijn compound en we besloten samen iets te doen. We kozen voor Taman Safari 'behind the scenes tour'. Ik had al veel leuke verhalen over Taman Safari gehoord maar Peter en Jillis daar enthousiast voor maken is onbegonnen werk, dus nu zag ik mijn kans schoon.

Je moet je voorstellen dat het een soort Beekse Bergen is (maar dan midden in een oerwoud), op 75 minuten rijden van ons huis. (Ik heb horror verhalen gehoord over een poging tot bezoek in het weekend; vertrokken op zaterdagochtend 7 uur; om 12 uur waren ze halverwege... gegeten in een pizza tent en om 13 uur besloten terug te keren naar huis... om 17 uur thuis en de pizza was ook geen hoogtepunt)

Als we erin zouden slagen om 20 dames te 'ronselen' dan konden we die tour achter de schermen boeken, en nog voor een speciale inwoners prijs.

Nou... het was even wat rond vragen maar we hadden er 24, dus het feest kon doorgaan.

We vertrokken stipt om 7 uur en waren half 9 al op de plaats van bestemming.

Om 9 uur was iedereen er en konden we in een safaribusje plaats nemen.

Eerst reden we een stukje door het park, en al snel kwamen we de eerste dieren tegen, een vervaarlijk welkoms comité;

Voor de ingang van het park waren heel veel locale stalletjes met vooral wortels en bananen; een win-win situatie voor iedereen. Baantjes voor inwoners, minder voederkosten voor het park en een hoop lol voor de bezoekers, want de wortels en bananen vonden grif aftrek.

De kamelen stonden al helemaal klaar voor hun portie; het was een erg komisch gezicht.

Daarna kwamen we aan bij het olifanten verblijf. Hier verbleven de moeders met kleine babies, de zieke olifanten en de enorme vaderolifant waar alle bewakers diep ontzag voor hadden.

We mochten alle olifanten voederen en aaien (behalve de stier dan). Het was erg komisch hoe ze omgingen met hele kokosnoten. Telkens probeerden de moeders ze eerst in z'n geheel in hun bek te proppen. Dan kwamen ze erachter dat er geen beginnen aan was, en haalden ze de kokosnoot met hun slurf weer uit hun bek. Vervolgens gingen ze er op staan. Weer proberen. Nog niet. Dan maar erop stampen; en vaak had dat het gewenste resultaat. De babies kregen banaan en papaya maar als de moeders de kans kregen dan was het helaas pindakaas voor de baby.

Hierna liepen we naar het baby ziekenhuis. Als we onze schoenen uittrokken, mochten we in de speelkamer van de jongste aanwinsten; een baby oerang oetang en 2 baby cheetah's. 
Het was een speelkamer met een zacht matras over de grond en wat mensen-baby-speelgoed. De dieren speelden met elkaar of het echte broertjes en zusjes waren. De apen hadden luiertjes om en ze trokken aan de staart van de katten. Maar vooral lieten ze zich alle vier gewillig oppakken voor een knuffelbeurt. 

In een Nederlandse dierentuin mag je al blij zijn dat je deze dieren kan zien; hier kun je ze dus gewoon aanhalen. Geen idee wat het voor hun latere karaktervorming doet... maar nu leken ze er wel van te genieten;

Mijn buurvrouw Carol

Vriendin Mickey

Er waren ook nog 2 tijgertjes van 3 maanden oud. Ze kregen nog de fles en dat mocht ik doen;

Daarna kwamen we langs de tijgersectie. Er zijn 40 tijgers hier die afwisselend in het park mogen schooieren en in een hok moeten zitten. Jammer dat ze niet alle 40 rond mogen lopen en ook jammer dat ze niet terug gezet kunnen worden. Er waren ook witte Siberische tijgers. 

Er wordt hier gefokt met de tijgers en er is een tijger sperma bank die ook buiten de grenzen levert. De dame die de rondleiding gaf, kon in haar gebrekkige Engels niet precies uitleggen hoe ze nu aan dat sperma kwamen, maar het werd wel duidelijk dat er enige narcose aan te pas kwam.

We liepen langs de hokken van de tijgers die deze week niet aan de beurt waren voor wat vrijheid in het park. Je mocht de tijgers niet in de ogen kijken en sommige hadden baby's;

Daarna was het lunchtijd. Een prima Indonesische rijsttafel stond voor ons klaar, op de 1e verdieping van een leeg restaurant. Vanuit de tafels had je een prima zicht op de olifanten show en in het rieten dak van het restaurant hadden ze rode bessen verstopt zodat er neushoornvogels af en aan langs ons uitzicht scheerden op zoek naar de lekkere hapjes!

Na de lunch liepen we via de pinguin encounter naar het dolfinarium. 

Irma

Hier konden we een dolfijnenshow zien. De dolfijnen deden echt hun best en vooral het Indonesische publiek genoot van de kunstjes;

Na de show bleef ik nog even hun snuiten bewonderen. Ik had niet in de gaten dat het grootste deel van onze groep al buiten stond, en opeens werd er aan ons vieren gevraagd of we E. 1,50 wilden betalen voor een zoen van een dolfijn. De andere 3 waren direct enthousiast, en het is dat ik toevallig een stapeltje roepia's in mijn broekzak had, dus liep ik mee naar de rand van het bassin. Daar moest je knielen en al snel verscheen de dolfijn die zijn snuit echt tegen mijn wang drukte, ik denk wel een volle minuut en ik kon hem aaien over zijn kop. 

Tot mijn grote verrassing voelde de 'zoen' van de dolfijn echt aan als het hoogtepunt van deze toch al super leuke dag!

        








                                                                               .