Liesbeth's blog

Raadseltje

2012-02-13T03:51:00.000-08:00

Van wie zijn deze pijpenkrullen?

Gezellig film avondje

2012-02-05T00:00:00.000-08:00

Jillis wilde gister, zaterdagmiddag, met een vriendje naar de bioscoop, maar Jostijn had zijn huiswerk nog niet af. Ik overlegd met zijn moeder, en toen kwamen we op het idee om een video te huren voor 's avonds en die gezelllig met 2 gezinnen te gaan bekijken. Zij heeft 3 zoons, er woont nog een vriend van Jillis bijna om de hoek, dus die ook uitgenodigd.

Joossien zou voor de video zorgen, en ik had lekkere snackjes gemaakt.

Half 8 zat het hele gezelschap op de bank.

Ze had 3 video's meegenomen; iets met pinguins, iets van Disney, en een avonturenfilm over een duikexpeditie in een grot in New Guinea.

Eensgezind ging het hele gezelschap voor de avonturenfilm. Peter had die film al gezien, en probeerde vooraf nog even te waarschuwen dat het toch wel een spannende film is. Omdat daar niet op werd gereageerd, liet hij Joossien en mij nog even weten dat er maar eentje het avontuur zou overleven. Nou ja, flauw zeg, om het eind al te verklappen!

Kinderen voorzien van drank en eten en de video ging aan.

Het begon met prachtige beelden vanuit een helikopter over de oerwouden, waar je opeens een enorme stenen krater tussen de bomen zag liggen; dit was de grot. Ze sprongen de krater in op spectaculaire wijzes; aan touwen, vooruit, achteruit, en eentje ging met een parachute!

Wouw.

Het verhaal berustte op een ware gebeurtenis, en het was de bedoeling dat ze gingen proberen met duikuitrustingen (gedeeltes van de grot stonden onder water) een andere uitgang te ontdekken, liefst aan de kust.

Bij een van de eerste duiken ging het al erg mis. De zuurstofslang van de vrouw ging kapot en de man begon heel solidair met buddy-breathing. Maar na een paar minuten raakte de vrouw in paniek en wilde na haar beurt de slang niet terug geven, dus wat doet die man, die pakt die slang af en zij gaat dood.

Close up.

Nauwelijks van de schrik bekomen, hij is inmiddels met lijk weer bij de groep, stort de grot in en 1 man raakt zoek.

Het blijkt dat ze niet meer via de ingang terug kunnen, dus ze besluiten noodgedwongen maar op zoek te gaan naar die eventuele uitgang aan zee.

Ze liggen amper met z'n allen in het water, of de zoekgeraakte man vinden ze terug; helft van zijn gezicht (weer close up) weg, maar het ene oog kijkt hen nog wanhopig aan. Omdat hij kansloos is, besluit de leider het leed te verkorten door de man even een paar minuten onder water te houden.

In dit tempo sneuvelen vervolgens inderdaad alle andere expeditie leden om beurten (stuk of 7). Ik zal de details besparen maar het toilet werd zeer frequent bezocht 'en de film hoefde niet op pauze'.

Om half 10 kwam het laatste expeditielid inderdaad uit in zee, vlak aan de kust.

We hebben om bij te komen nog even een stukje stierlijk vervelende American idols zitten kijken.

Zelfs de chips was niet helemaal opgegaan, (beneemt toch je eetlust) en bij het 2e drankrondje koos iedereen voor water ipv bloedrode limonade.

Daarna alle boys en ouders naar huis, en wij naar bed. Voor het eerst sinds lange tijd sliep Jillis weer eens op een matrasje naast mijn bed...

Lilith was uit met een paar vriendinnen, gaat om 2 uur Peters telefoon. Lilith. Die moest om 2 uur thuis zijn, maar ze wilde even laten weten dat de rij voor de taxi wel erg lang was dus dat het iets later werd. Ja, ok, en wat moeten wij daarmee?

Ik draaide me weer om, en toen begon ik opeens al die dooien, die in de film zo fijn vol in beeld overleden, stuk voor stuk voor me te zien en ik begon te bedenken wat ze hadden kunnen doen om te overleven.

grr.

Ik me nog eens omgedraaid, en toen begon ik al die dooien WEER te zien, stuk voor stuk, en vervolgens begon ik te bedenken wat IK in die situatie had gedaan om niet de klos te zijn.

GRRRRR.

Om 3 uur heb ik het opgegeven, Lilith was inmiddels om half 3 thuis gekomen (heel zachtjes), de boys lagen aan weerszijde naast me te ronken en ik heb mijn rode voorhoofdlampje gepakt en ben in een heel dik en saai yoga boek begonnen dat ik voor 1 maart moet hebben doorgeworsteld.

Pas tegen 5 uur werd ik weer slaperig en toen heb ik gelukkig nog een paar uurtjes kunnen slapen.

IEMAND NOG INTERESSE IN DE TITEL VAN DE FILM??

Abercrombie & Fitch in Singapore. Joepi??

2012-02-01T05:07:00.000-08:00

Deze week heeft Lilith haar MOCK tentamens gedaan. Na die hele week zwoegen heb ik haar vandaag na haar laatste tentamen uit school gehaald en zijn we even de stad in gegaan.

Naar Abercrombie & Fitch.

Jij zult er ook wel niet van gehoord hebben, maar het is een Amerikaanse mode keten, helemaal hip. In Nederland nog geen filiaal van geopend, dus het halve Gooi gaat naar Parijs om daar wat te scoren. En nu hebben wij hem in Singapore!! Alle teenagers in Nederland vast jaloers op Lilith.

Dus ik mee.

Nou, komt dat zien! 2 blote, brede borstkassen voor de deur, brede tandpasta grijzen. Je mag ook met hen op de foto (wie wil dat niet.... eh.... IK!)

Het barst van het personeel in blauwe hippe veel te korte strapless jurkjes. Als ze even niets te doen hebben, staan ze zogenaamd hip te dansen. Jaja; airco standje elfstedentocht, dan wil je wel bewegen.

Uit het plafond worden telkens nieuwe walmen A & F parfum over je heen gesproeid.

Getto blasters voluit en om het af te maken sfeerverlichting a la een bruin cafe... heel handig als je wilt zien welke kleur iets nu precies heeft... maar ik zal wel te oud zijn om zo iets degelijks te bedenken.

Binnen no time liep ik met 8 kledingstukken te sjouwen, zodat Lilith haar handen vrij had voor verder research.

Ik moet toegeven; het zag er veel belovend uit.

Dus mijn dochter de paskamer in (heel grote paskamers, maar nee, ik mocht niet mee naar binnen!!)

Lilith heeft in Nederland maat small of medium, in Singapore minstens large. (ik heb medium in Nederland en ik heb het opgegeven om ooit iets te kunnen kopen hier)

Een rok en 2 shirtjes zaten goed, maar vielen tegen.

2 jurkjes kwam ze niet in - gingen niet over haar hoofd, volgens de verkoopster moet je erin stappen, maar ze bleven hangen op haar heupen!! (Voor de duidelijkheid; dat was maat large.)

Een bloes maat large was te groot, dezelfde bloes maat medium zat prima, maar... nu kon ze haar armen niet meer buigen - te strak bij de ellebogen ?????

Alleen een sweater was wel aardig, maar de prijs die ze ervoor durfden te vragen vond Lilith te veel. (ze heeft een kledingbudget) Nou vind ik het nooit erg om de helft te betalen als het erg leuk is, maar dat was het niet.

dus... exit A & F.

Met lege handen.

Korea, oktober 2011.

2011-11-07T04:49:00.000-08:00

Vrijdag, 21 oktober vertrokken de kinderen en ik naar Seoul, de hoofdstad van Zuid Korea. Peter had het druk en bovendien was hij al een paar keer in Zuid Korea geweest. En toen ik een maandje geleden ging inventariseren bij de kinderen wat ze wilden in de herfstvakantie, waren ze tot mijn grote verbazing allebei te porren voor Zuid Korea.

Het viel nog niet mee een en ander voor te bereiden. Natuurlijk begon ik er zoals gewoonlijk weer niet al te vroeg aan. Vliegtickets gingen nog wel, maar hotels verliepen moeizaam. Er bleken al veel hotels vol te zitten, en op een gegeven moment had ik wel contact met een guesthouse, maar communicatie via de email verliep traag en ze begrepen vaak mijn vragen niet of lazen er over heen.

Daarna begon ik uit te zoeken of het mogelijk was om nog een paar dagen naar Noord Korea te gaan. Helaas zat de grens tussen Noord en Zuid Korea sinds 2 jaar potdicht wegens een dodelijk grens incident. Het bezoeken van Noord Korea is nu alleen nog mogelijk via Beijing, per trein of vliegtuig. Je kunt wel een individuele reis boeken, maar er worden 2 ‘gidsen’ aan je vast geketend. Dus Noord Korea viel af.

Daarna bedacht ik dat het misschien slim was om de zeer populaire excursie naar de grens met Noord Korea vooruit te boeken. In de periode dat ik wilde gaan, was er nog 1 dag beschikbaar (direct de 1e dag na aankomst) dus dat toertje vast gelegd.

Ook wilde ik heel graag naar een natuurpark aan de NO kust, maar het lukte me niet om daar een meerdaagse toer naar toe te maken. Op een gegeven moment lukte een 1 daagse toer wel, en aangezien het 3 uur rijden enkele reis was, was dat wel mogelijk dus ook geboekt.

Inmiddels bleek dat het guesthouse de eerste 3 nachten geen plaats voor ons had, maar om de hoek bij hun collega’s wel, dus dat maar besproken.

Toch wel met een lichte onrust (wat stond ons te wachten??) stapten we op het vliegtuig. Het is toch nog 6,5 uur vliegen van Singapore, en we hadden wat vertraging bij de start. Het was een lange zit, en ipv 22 uur was het bijna 23 uur toen we uitstapten, als laatsten want we zaten achterin. We moesten heel veel lopen, en daarna ook nog met een trein. Dat vliegveld is gigantisch. Toen we bij de bagage kwamen, draaide de band nog niet eens. Vervolgens kwam onze bagage als allerlaatste. Ik had nog appels meegenomen, maar die moeten net als bij Australie ingeleverd worden. Zuid Korea is een schiereiland, en alleen via Noord Korea verbonden met China. Ze liggen dus goed geisoleerd en nemen net als Australie geen risico met vlees, fruit, groente en 1000 andere dingen. Gelukkig heb ik geen risico genomen, want 1 tas werd nog gecontroleerd.

Na de customs werden we gelijk benaderd door een taxi chauffeur, die ons voor het bedrag dat het hotel gezegd had wilde vervoeren. Maar er verscheen een mannetje in uniform, en die jaagde die taxichauffeur weg. Hij zei dat het een burger was die wat bij wilde verdienen. Ik had zoiets van; nou als hij het voor een goed bedrag wil doen, had ik het best gevonden. Het was inmiddels al bijna middernacht!

Het mannetje in uniform was heel beleefd en behulpzaam, sprak helaas nauwelijks Engels, maar hij wilde wel een taxi voor mij bellen. Hij vroeg naar ons hotel. Terwijl we op een taxi wachtte, belde hij ook even ons hotel om te zeggen dat we wat later waren. TOEN ZEI HET HOTEL DAT ZE VOL ZATEN. Gelukkig had ik de uitdraai van onze reservering bij me (de emails). Vervolgens heb ik het guesthouse gebeld die ons beloofd had dat er plek was bij hun buren. En toen hoorden we, dat we toch alle nachten bij hen terecht konden. Wij vonden inmiddels alles best, de taxi kwam er ook aan en we begonnen aan de rit van ruim 1 uur naar de stad.

Tot onze verrassing sprak de taxichauffeur vrij goed Engels. Dus ik vroeg hem gelijk maar het een en ander. Hij was zo aardig en behulpzaam dat ik ter plekke besloot het dagtoertje naar de bergen met hem te gaan maken ipv met de georganiseerde toer. We kwamen nog in de vrijdagnacht spits terecht en waren om 1 uur bij het hotel. 3 uur na de landing. Bij Teaguesthouse was er inderdaad plaats voor ons, dus we vroegen maar niet wat er nu precies aan de hand was, we waren allang blij.

Het guesthouse is een hotel in een origineel Koreaans woonhuis, de hanok. Die woonhuizen zijn ze allemaal aan het slopen om plaats te maken voor hoogbouw, maar ze hebben net op tijd bedacht dat het toch wel zonde is, en maken nu van de laatste hanoks guesthouses. Er is een binnenplaats, zonder dak, waaromheen de kamers liggen van het woonhuis en waar dus nu hotelkamers van gemaakt zijn. De deur is een half schuifdeurtje waar nauwelijks een koffer doorheen past.

Links van Lilith onze hotelkamer(schuif)deur.

De kamer was volledig leeg, op een prachtige kast na vol laadjes, en 3 opgerolde matrassen en dikke dekbedden.

Ik vroeg nog of we morgen om 7 uur ontbijt kunnen krijgen (had ik nog in de email vast laten leggen), maar dat kon pas om half 9. Ik had echter die tour naar de grens geboekt dus daar kon ik niet op wachten. Tegen 1.15 am, we lagen net in bed, kwam er nog een soort padvinder vertellen dat een ontbijt om 7 uur er echt niet in zat, maar dat maakte me al niet meer uit, we wilden slapen. Om half 2 ging het licht uit. De matrassen bleken behalve dun, ook keihard, maar de kinderen sliepen zo.

Ik was om half 7 wakker, ging douchen, en maakte ontbijt voor de kinders. Ik had gelukkig cupnoodles bij me. Beetje heet water erbij.... smullen ???? Maar ze aten het wel op. Toen kwam om kwart over 7 opeens toch nog een ontbijt, geserveerd op de kamer. Daar hebben de kinders ook nog van gegeten. Er zaten hele droge oranje appels bij, dus ik had ook nog mijn fruit want dat lustten de kinders dus niet.

Om kwart voor 8 belde de dame van het hotel een taxi voor ons, die was er om 8 uur, en om 8.15 waren we waar we wezen moesten. Via de lonely planet was ik er achter gekomen dat de USO (gerund door het Amerikaanse leger) de beste toers regelt naar de grens. Ze waarschuwen van tevoren dat wie zich niet op tijd op het kantoor meldde, pech had. De toer moest van te voren betaald worden, en ze hadden zeer strenge kleding-, uiterlijk-, leeftijd-, schoenen- en gedrags regelementen vooraf gestuurd.

Iedereen was er om half 9 dus konden we op tijd weg. De jonge vrouwelijke gids had anderhalf jaar in Amerika gewoond en was redelijk te verstaan. Ze sprak langzaam en alles wat ze te zeggen had was zo interessant dat de hele bus aan haar lippen hing. Zo wees ze er op dat de Hougang rivier, die Seoul dwars door midden deelt, volledig omgeven was met hoge hekken, prikkeldraad en wachttorens. Dit komt omdat de rivier door de grens met Noord Korea loopt en ze het al meegemaakt hebben dat Noord Korea Seoul probeerde aan te vallen via de rivier.

De grens met Noord Korea, waar we dus heen op weg waren, is 240 km lang. Na de Koreaanse oorlog van 1950-1953 hebben de Amerikanen min of meer langs de 38e breedtegraad Korea verdeeld (er zorgvuldig voor wakend dat Seoul nog net in Zuid Korea zou komen te liggen). Om een buffer te maken tussen de grenzen, is aan beide zijden 2 km langs de grens tot DMZ (=DeMilitarized Zone) verklaard. Dit houdt in dat een gebied van 4 km breed en 240 km lang al bijna 60 jaar niet bewoond is. Het prachtige gevolg hiervan is, dat dit gebied een uniek natuurreservaat is geworden, waar bijzondere flora en fauna ongerept hun gang kunnen gaan.

De Zuid Koreanen hebben een klein dorp aangelegd in de DMZ waar onder bewaking van soldaten de boeren hun eigen land kunnen bewerken. In dit dorp staat een grote vlag van Zuid Korea. De Noord Koreanen hebben Gijeong-dong gebouwd, door het zuiden ‘propaganda village’ genoemd omdat de huizen leeg zijn of zelfs alleen maar bestaan uit voorgevels. Er is een enorme vlaggenmast neergezet, 160 meter hoog, om de vlag van Zuid Korea te overtroeven.

Seoul ligt 55 km van de grens. Op 25 km van de grens is een bewakingspost. HIer mogen alleen toeristen op weg naar de grens overheen, of inwoners van dit grensgebied. Zuid Koreanen mogen niet naar de DMZ, ook niet in een toer.

De gids vertelde ons hoe idioot het leven in Noord Korea is. Het kwam op mij over als een anti-Noord Korea propaganda. Elke Noord Koreaan moet 10 jaar in dienst. (man en vrouw – elke Zuid Koreaan 2 jaar)

Kim Il-Sung overleed op 8 juli 1994. Sinds die dag worden er geen kinderen meer geboren op 8 juli… Op deze dag moet je verdrietig zijn en mag er niet gelachen worden. Nu valt er weinig te lachen in Noord Korea, zelfs als er geen hongersnood is (er zijn miljoenen mensen overleden door de honger sinds de oorlog). Dagelijks rantsoen is ongeveer 200 gr voedsel, terwijl een mens 700 gr nodig heeft. Op de verjaardag van Kim Il-Sung krijgen mensen minstens dubbele porties. Het is 3 dagen feest. Iederen wordt ziek, want er wordt te veel gegeten. Maar sommige jaren is het zo slecht, dat er nauwelijks extra is. En dan te bedenken dat het lijk van Kim elke 2 jaar naar Rusland of China gaat voor behandeling (dit lijk ligt naar goed communistisch gebruik opgebaard) en dat kost 8 miljoen per behandeling. Hoeveel eten kun je daar voor kopen? En hoeveel voedsel kun je verbouwen als je niet 10 jaar in dienst hoeft...

Zijn zoon, Kim Jong-Il is de huidige leider van Noord Korea.

Na en uur van dit soort informatie aangehoord te hebben, bereikten we de DMZ.

Als 1e stond de 3e infiltratietunnel op het programma. Tussen 19974 en 1994 hebben de Zuid Koreanen 4 tunnels ontdekt die onder de DMZ lopen. Ze zijn gegraven door de Noord Koreanen, om een verrassingsaanval op Zuid Korea te kunnen voeren. De 3e tunnel is de langste en de breedste; ze zijn gemiddeld tussen de 1,5 en 2 meter breed en hoog. Ze liggen tussen de 45 en 90 meter onder de grond! Ze zijn met de hand (en wat dynamite) gegraven. Op sommige plaatsen zijn de rotsen zwart geverfd zodat de Noord Koreanen zouden kunnen verklaren dat het kolenmijnen waren!

Schematische voorstelling van de 3e tunnel. (klik eventueel op de foto voor vergroting) Je ziet de nette tunnel (rechts) die Zuid Korea geboord heeft naar het einde van de Noord Koreaanse tunnel. Je ziet ook de 3 stenen blokkades, rechts, die moeten verhinderen dat de tunnel ooit gebruikt gaat worden.

Voor we de tunnel in gingen, hebben we eerst nog het ernaast gelegen bezoekers centrum bezocht. Dat geeft uitleg over de tunnel, en heeft enorme maquettes over de Demilitarized Zone (DMZ). Je kan dan heel goed zien waar de Military Demarcation Line (MDL = de grenslijn) door het gebied slingert, dwars over het schiereiland van Noord en Zuid Korea. Aan beide zijden slingert het gebied DMZ dus braaf mee, aan elke kant 2 km van die grenslijn;

Rode lijn = DML, gele lijnen markeren de DMZ van Noord en Zuid Korea.

Het stuk wat te bezichtigen is voor toeristen, is weer in diverse extra maquettes tot leven gebracht. Je ziet precies waar elke wachtpost, de dorpjes voor de militairen, en de tunnels liggen.

Er hingen enorme foto's over de Koreaanse oorlog, over de vredes ondertekeningen en over allerlei grens incidenten die sindsdien plaatsgevonden hebben.

We kregen ook een film te zien over de hele grensproblematiek. Erg interessant. Duurde een minuut of 10, en hij had van mij 2 keer zo lang mogen duren en ik had er ook wel 2 keer naar willen kijken.

Er was zoveel interessants te zien en te lezen in het informatiecentrum, en de gids praatte ook maar door, te weinig tijd om het allemaal te bevatten. Zelfs de kinderen zeiden dat ze voor het eerst eens echt plezier van een gids hadden. En hoewel wij alledrie een rap tempo hebben bij het bekijken van attracties, voerde de gids zelfs ons tempo nog op. Hup, de bus weer in. Hup, de bus weer uit, hup, even hier kijken, ja, straks krijg je twee-en-een-halve minuut om zelf nog rond te kijken, naar het toilet te gaan, foto's te maken en het winkeltje te bezoeken.

haha.

En de hele bus was als de dood wat te missen dus niet een keer moesten we wachten op mensen. Nog nooit zo iets meegemaakt.

In elk geval, na het bezoek aan het informatie centrum liepen we naar de tunnel. De Zuid Koreanen zijn ook nog 9 maanden bezig geweest met een boor om een tunnel te bouwen naar het begin van de Koreaanse tunnel. Je kunt een paar honderd meter in de Koreaanse tunnel lopen, tot vlak bij de MDL (grenslijn). De Zuidelijke tunnel is prachtig rond en hoog genoeg, de Noordelijke tunnel is vol uitsteeksels aan alle kanten. Ik heb een paar keer flink mijn hoofd gestoten, gelukkig dat we een helm ophadden! Vlak bij de MDL hebben de Zuid Koreanen 3 enorme betonnen blokkades gemaakt, zodat de tunnel onbruikbaar werd voor de Noord Koreanen. De tunnels zijn ontdekt na lukrake boringen, nadat ze informatie hadden gekregen van overlopers.

Na de tunnelwandeling – terug ging het omhoog en was het een flinke inspanning voor sommige toeristen, gingen we de bus weer in. Nu reden we naar het zgn Dora observatorium. Dit observatorium is gebouwd op een klein bergje, door de minister van defensie, in 1986. Je hebt hier een prachtig overzicht op het hele gebied. Er stonden overal verrekijkers waar je voor een paar dubbeltjes Noord Korea in kon gluren, want het dichtsbij gelegen dorp in Noord Korea, Gaesong, ligt een paar km buiten de DMZ. Je kon zelfs vrij goed via de verrekijker het enorme standbeeld zien van Kim Il Jung. Er staan 25.000 van dit soort standbeelden in Noord Korea. Hij is afgebeeld met een hand omhoog en een hand voor zijn buik. Als je net zo gaat staan als hij kun je in Noord Korea voor jaren achter de tralies belanden, of erger.

Maar goed, we stonden ons dus te vergapen aan het uitzicht op Noord Korea;

5 meter achter de verrekijkers was een gele lijn getrokken, en pas achter deze lijn mocht je foto's maken. Zelfs mensen met hele lange armen en lange lijven lukte het maar net aan om het fototoestel hoog genoeg te krijgen om over de verrekijkers heen een foto van het gebied te maken. Een achterlijke situatie, maar zo zijn de regels die Noord Korea heeft opgesteld. En overal staan Zuid Koreaanse soldaten te kijken of iedere toerist zich wel aan deze regels houdt want ze zijn als de dood dat iemand iets doet wat Noord Korea kan ergeren.

Hierna gingen we een bezoek brengen aan het prachtige treinstation Dorasan.

Het is erg in het belang van Zuid Korea dat de inwoners toestemming krijgen per trein door Noord Korea naar China/Rusland te kunnen rijden. Als ze nu naar Europa willen, moeten ze altijd vliegen. Op een gegeven moment, na 1000-en onderhandelingen, werd de spoorlijn gebouwd. Door Zuid Korea, naar Noord Korea. De treinen zouden op hetzelfde tijdstip aankomen, in Dorasan, waarna de zuid Koreaanse locomotief zou worden afgekoppeld en de Noord Koreaanse locomotief aangekoppeld. Zuid Korea heeft de trein 200 keer laten rijden naar Dorasan, dat dus in de DMZ ligt, Noord Korea is het maar 3 keer gelukt om die trein ook over te nemen. Waarom precies is me ontgaan, maar het komt er op neer dat de trein niet meer rijdt. Er is dus een enorm internationaal treinstation, heel modern, mooie spoorlijnen, en er rijdt geen enkele trein meer;

Toch geven de Zuid Koreanen de hoop niet op dat het ooit weer mogelijk wordt (en vooral dat Noord Korea en Zuid Korea weer 1 land worden...)

Hierna was het kwart over 12, en mochten we eindelijk gaan eten. Koreaans. Je kon kiezen uit een maaltijd met vlees en zonder vlees. De maaltijd bestond uit rijst, een bakje vlees met soepgroente, diverse bakjes groenten, worstjes, gedroogde visjes, schaaltjes groente met gebakken ei erover, en Chinese peren toe. Ik vond het goed te eten, de kinderen aten de rijst en de peren, en vervolgens de boterhammen die we nog van het ontbijt over hadden en die ik voor alle zekerheid maar mee had genomen. Jillis werd helemaal gelukkig van een gratis blikje cola, en ze mochten de 2,5 minuut vrije tijd na het eten besteden aan het kopen van een reep chocola.

Voor de middag stond de Joint Security Area (JSA) (= gemeenschappelijk veiligheids gebied ) op het programma. Dit gebied ligt dus op de grens, precies op de MDL, en wordt gebruikt voor vredesonderhandelingen. Om in de sfeer te blijven, moesten we eerst een brief tekenen waarin we Zuid Korea niet aansprakelijk zouden stellen als we een kogel uit Noord Korea zouden oplopen. Er kwam een Amerikaanse militair de bus in die onze paspoorten controleerden. Hij controleerde ook de kleding en schoenen van iedereen. De regels voor de schoenen waren zo strict opdat, mocht het zover komen, iedereen zou kunnen rennen. Hij vertelde er ook nog bij dat het ieder voor zich zou zijn.

Hij dreunde de veiligheidsvoorschriften en eisen zo snel op, dat zelfs de Amerikanen in de bus moeite hadden hem te verstaan. Het belangrijkste was dat je niet mocht wijzen, in een strakke rij blijft lopen, niet mocht lachen en niets mocht doen om de Noord Koreaanse soldaten, die we te zien zouden krijgen, te irriteren.

Hij kwam de bus in bij Camp Bonifas, dit is de basis voor het VN leger dat zuid Korea bijstaat. Het legerkamp ligt in de DMZ, 400 meter van de MDL (grens).

Rechts onder op de maquette een stukje van Camp Bonifas, de 3 blauwe gebouwen lopen dwars door de DML; je ziet ze hieronder ook op foto's.

Het kamp is genoemd naar een Amerikaanse officier, die met een bijl is vermoord in 1976. Op een dag hadden de Amerikanen bedacht dat een boom omgehakt moest worden. Die boom stond irritant in hun zicht op Noord Korea. Toen het hakwerk begon, kwamen er Noord Koreanen aan, die de bijlen over namen en 2 soldaten doodden met de bijlen. Waarom er niet geschoten is, weet ik niet, misschien om een heel plaatselijk bloedbad en een oorlog te voorkomen.

Maar goed, de soldaat kwam bij Camp Bonifas onze bus binnen. Een jong broekie, Lilith vond hem wel spannend. Nadat hij zijn verhaal had opgedreund, moesten we in een rij de bus uit (om te oefenen) en liepen we naar een filmzaal waar een andere militair in hetzelfde tempo een dia slide begeleidde. Wederom nauwelijks te verstaan. Daarna zou het echt werk beginnen.

Weer de bus in, om de laatste meters naar de MDL (de ECHTE grens) af te leggen. Daar aangekomen moesten we muisstil in een strake rij lopen waar geen gaten in mochten vallen, een gebouw binnen gaan, en er weer uit. Buiten moesten we in 2 rijen naast elkaar op een terras gaan staan. Je had uitzicht op 3 blauwe gebouwen, waar Zuid Koreaanse soldaten als strakke surrealistische standbeelden, met een zonnebril op, op elke hoek van het gebouw stonden. De 3 blauwe gebouwen stonden precies op de grenslijn. Zowel soldaten uit Zuid Korea, als soldaten uit Noord Korea, en toeristen, mogen deze gebouwen op eigen risico betreden. In het gebouw waar we in gingen, stonden zware bruine tafels waar onderhandelingen plaats vinden. Als je naar de achterdeur van het gebouw loopt, waar mensen uit Noord Korea het gebouw in mogen, ben je dus op het gebied van Noord Korea (wel in de DMZ natuurlijk).

Maar eerst stonden we in strakke lijnen op dat bordes, en keken naar de Noord Koreanen die aan de overkant naar ons stonden te kijken. Overal verrekijkers en camera's.

Halverwege de blauwe barakken is de DML van Noord Korea. De soldaat is ook een Noord Koreaan. Let op het raam links naast hem; zie je de verrekijker?

We mochten niets doen, alleen kijken en foto's maken. Er werd door een Amerikaanse militair wederom in een achterlijk snel tempo wetenswaardigheden verteld. Het enige dat me is bijgebleven is het verhaal over een Zuid Koreaanse toerist. Tot 2 jaar geleden was het voor Zuid Koreanen wel mogelijk met een bus naar Noord Korea te reizen, en wel naar hun geliefde berg in Noord Korea. Tijdens haar reis is ze vermoord. Ze zal wel gelachen of gewezen hebben. En sindsdiens heeft Zuid Korea besloten niemand meer via Zuid Korea naar Noord Korea te laten gaan.

De Amerikaan maakte nog een grapje. 'Wie wijst, krijgt een pleister" en niemand durfde te lachen...

Hierna mochten we een blauw gebouw in. Hier stonden de enorme tafels, waaraan af en toe een vergadering wordt gehouden tussen Noord en Zuid Korea. In het gebouw stonden alleen Zuid Koreaanse militairen. Deze stond op Noord Koreaans grondgebied;

Het laatste wat we hebben bezocht, was de 'bridge of no return'. Het is de enige brug die over de rivier loopt die in het grensgebied stroomt. (een zijrivier van deze rivier loopt dus door Seoul).

De brug dankt zijn naam aan de dag dat, eenmalig, Noord Koreanen naar Zuid Korea mochten verhuizen en omgekeerd. Een keus die je nooit meer terug kunt draaien zolang Kim aan de macht is. We reden terug naar Camp Bonifas, en onderweg kwamen we nog rakelings langs de DML (de witte paaltjes op de foto) en Gijeong-dong met zijn enorme vlaggenmast.

In Camp Bonifas stapte de Amerikaanse soldaat, die ons al die tijd begeleidt had, uit en reden we in een dik uur terug naar Seoul.

De kinderen hadden honger na de Koreaanse lunch, maar we besloten eerst een uurtje te gaan internetten en daarna hebben zij voor de Pizzahut gekozen. Na de pizza zijn we met een taxi terug naar het hotel gereden, waar zij de computer samen verdeelden en ik plannen ging maken voor de volgende dag.

Ik had verwacht dat het koud zou zijn. Het zou overdag tussen de 13 en 18 graden max zijn, en 's nachts nog 5 graden minder. Maar toen we op het airport landden, voelde het heerlijk. Een t shirt en een vliestrui, en dat was ruim voldoende. Overdag kon je met een t shirt buiten lopen. Het was dus zeker een graad of 23. Ons hotel heeft vloerverwarming, en omdat je eet en slaapt op een dun kussentje/matrasje, is dat wel lekker. Het voelt niet heet, gewoon prettig. De muren zijn van een soort stevig karton, gespannen tussen schuifdeuren over bijna alle muren. Ze kunnen de kamers dus heel groot maken. Onze kamer is al vrij groot, en omdat er wenig in staat lijkt het helemaal lekker ruim. De douche is perfect en de kinderen vinden het ook een leuk guesthouse.

De extra attractie is een irritant hondje, die zodra je je deurtje open schuift, heel blij op je af komt. Ik heb hem nog nooit een aai gegeven, alleen flinke duwen, en hij blijft blij.De kinderen vinden hem erg leuk, maar omdat hij niet van ophouden weet, gaf Jillis hem op een gegeven moment ook een duwtje, Hij onderschatte het gewicht van het hondje want het beest vloog 3 meter door de open binnen plaats. Hij schrok er zelf van, maar het hondje kwam blij weer terug naar hem.

Het is een heel jong stel die het guesthouse runt. Ze spreken heel slecht Engels, maar ze proberen het wel al is het niet te verstaan. De tweede avond kwamen er 2 mensen uit Taiwan, die op datzelfde niveau Engels spraken. Ze betrokken mij in het gesprek, want ze verstonden elkaar niet.(die 2 Taiwanezen en de 2 Koreaanse eigenaars). Ik heb het al gauw opgegeven, het was niet te doen, maar wel erg grappig.

Je ziet haast geen toeristen op straat. Ik denk dat er ook niet veel zijn. Zeker geen kinderen. Maar tussen 10 miljoen inwoners van deze stad vallen de toeristen natuurlijk niet op. (en als je de randgemeentes mee telt, wonen er 24 miljoen mensen!)

De 2e dag van de vakantie werd ik om 8 uur wakker. Ik had de kinderen beloofd dat ze mochten uitslapen, maar om kwart voor 10 vond ik het wel genoeg. Het Koreaanse ontbijt wat op bed gebracht werd, was al helemaal koud geworden, maar dat was toch niet echt aan hen besteed... ik vond het best lekker.

Er zat een Amerikaanse donut toko een straatje verderop dus ik kreeg die kinders wel hun bedje uit met de vooruitzichten op een donut. Nadat die dingen achter hun net gepoetste kiesjes zaten, gingen we eerst een wandeling door de wijk Bukchon maken.

Hier staan de laatste originele Koreaanse huizen, de zgn Hanoks. Het zijn lage, witte huisjes, versierd met veel houtwerk en een karakteristiek dak van grijze halfronde dakpannen. Honderd jaar geleden woonde iedereen nog in deze huizen, nu maken deze 'grond innemende' bouwwerkjes steeds meer plaats voor moderne hoogbouw. Nog net op tijd heeft de regering besloten de laatste huizen op de monumentenlijst te zetten. Ons guesthouse is dus ook zo'n huis. De mooie, houten dubbele voordeur heeft vaak zilveren versierselen. Achter de deur kom je vaak op een binnenplaats, waar de diverse kamers allemaal omheen liggen. Vaak zijn de kamers voorzien van prachtig houtsnijwerk;

In de straat van ons guesthouse liggen een paar hanoks tussen lelijke, moderne huizen ingeperst, maar in het wijkje op loopafstand waren nog hele straten volgebouwd met deze charmante huisjes. De kinderen vermaakten zich uitstekend met het maken van foto's. We kwamen ook nog langs een huisje dat was ingericht als museum, met allerlei oude voorwerpen die vroeger gebruikt werden. Het was niet groot maar wel erg leuk om even doorheen te lopen.

De straten waren op heuvels gebouwd waardoor je soms erg leuke doorkijkjes had op de wolkenkrabbers op de achtergrond;

Ook zag je soms de heuvels die om Seoul liggen, vol bomen in herfstkleuren. Het was een erg leuke wandeling.

Toen we het wijkje bekeken hadden, besloten we maar richting het paleis Changgyeonggung te gaan. De meeste paleizen staan binnen een km van elkaar zodat de keizer makkelijk heen en weer kon. Dit paleis is in de 15e eeuw gebouwd, maar al eeuwen niet meer in gebruik wegens de Japanse invasie begin 17e eeuw. De laatste nazaat van de keizerlijke dynastie is eind vorige eeuw overleden. Hij had geen kinderen, maar ook geen macht dus de dynastie is zonder problemen beeindigd.

Een groepje Koreaanse meiden voor de troonzaal.

Het was nog wel vroeg voor de Engels talige rondleiding, maar we wisten niet of je die moest reserveren. Het is namelijk niet mogelijk het paleis zonder gids te bezoeken. Er stond een enorme rij voor de kassa en om beurten gingen we in de rij staan of lekker op een bankje zitten lezen. Toen ik eindelijk de tickets kocht, bleek dat precies deze week het paleis bezichtigd kon worden zonder gids! Omdat we nog een uur te vroeg waren voor de Engels talige rondleiding, besloten we eerst zelf maar eens een kijkje te nemen.

Al gauw kwamen we er achter dat het prima te doen is zonder gids. Ok, je steekt er wat minder van op, maar je hoeft niet in slakkengang in zo'n groep mee te sukkelen, om dingen te horen die je over een minuut weer vergeten bent. De kinderen fotografeerden er weer lustig op los.

We liepen eerst door het enorme paleizen complex. De meeste kamers waren leeg, alleen de troonzaal is in ere hersteld;

We besloten alledrie al na 5 minuten die rondleiding voor gezien te houden. Dus we dwaalden een beetje rond, tot we bij de paleistuinen kwamen. Weer in de rij voor een kaartje. En toen hebben we wel 2 uur door die enorme paleistuinen lopen dwalen. Het was een herfstbos in prachtige kleuren, met hier en daar een mooi tempeltje en een kunstmatige vijver vol koikarpers.

Nadat we de uitgang weer gevonden hadden, zijn we naar een straatje gelopen zonder verkeer en vol toeristische winkels. De kinderen hadden sinds de donuts niet veel meer gegeten, dat was om 11 uur, en het liep nu tegen half 5. Ze wilden allebei perse een starbucks in en bestelden warme chocolademelk (het was 23 graden buiten) en een cheesebagel. We hebben daar wel een uur zitten bijkomen van het lopen de hele dag. Daarna wilden ze terug naar het hotel. Ze waren moe en hadden natuurlijk helemaal geen honger meer.

Maandagochtend liep mijn wekker om half 7 af. Ik ging douchen en had met de eigenaars van ons guesthouse afgesproken dat ik zelf ontbijt zou maken voor ons, want zij beginnen pas na 8 uur. Geen probleem. Witte boterham voor de kinderen, zijn ze blijer mee dan met een warme Koreaanse hap. En ik at fruit. Om half 8 waren we allemaal klaar en stond de taxi al te wachten. Het was de taxi chauffeur die ons ook van het airport had afgehaald.

Tegen 10 uur kwamen we in het national park aan. Vervolgens reden we in een half uur in een file naar een parkeerplekje. De taxichauffeur vertelde dat gister, zondag, de drukste dag van het jaar was geweest. Nu, maandag, was het nog steeds heel erg druk, maar het was natuurlijk veel minder dan gister. Hij zei dat het het hele jaar door druk was in dit gebied, en dat een half uurtje file naar het parkeerplaatsje nog weinig was. Toen we eindelijk geparkeerd hadden, kregen we eerst lunch want op de berg is er niet zoveel meer. Bovendien was het ontbijt van 7 uur al wel gezakt.

Er was alleen Koreaans eten en met enig inzicht had ik voor de kinderen 's morgens al 4 extra boterhammen gesmeerd en ingepakt, die ze nu dankbaar opaten. Ik at een Koreaanse versie van aardappelpannekoek met wat snippers inktvis, veel groene slierten en ei. Het was zo lekker dat Lilith de helft mee op at. Het was erg vet dus we zaten al gauw helemaal vol.

In het park zijn de voornaamste wandel opties;

1. met een kabelbaan naar boven

2. een wandeling van 7 uur

3. een wandeling van 2 uur. (achteraf bleek dat we echt op de top van die grijze rotsen zouden komen te staan, wisten wij veel!) ;

De gids en de kinderen stemden voor optie 1, maar het was mijn dag; woensdag die van hen als we naar de Koreaanse versie van Disneyland gaan.

Voor wandeling nr 2 hadden we niet genoeg tijd en nummer 3 leek precies goed, dus we gingen op pad;

De chauffeur bracht ons naar het beginpunt en in een enorme stroom Koreanen begonnen we te lopen. Het was beschreven als een 'erg vermoeiende tocht’ - had ik niet tegen de kindern gezegd natuurlijk - zij zijn toch te lui om een beschrijving te lezen - maar in het begin waren de Koreanen die voor je voeten liepen te slenteren het vermoeiendst.

Jillis liep zich suf te ergeren. Zodra hij een mogelijkheid zag, plofte hij neer en Lilith en ik maar foto's maken.

Lilith en ik namen foto's en genoten van de werkelijk prachtige uitzichten op de bergpieken en de gele, rode en oranje herfstbladeren.

Rechts van ons lag de berg waar de kabel heen ging. Wij liepen in de richting van een berg, waar enorme hoge, kale rotspunten bovenuit piekten.

De hoogste berg in dit gebied is 1600 meter.

De route zou 4 km zijn, en na 3 km zou er een boulder rots liggen die je met een paar mensen een paar cm kon bewegen. Na ruim anderhalf uur kwamen we pas bij die rots aan. Het was toch veel meer klimmen als we in het begin gedacht hadden. Nu het laatste kilometertje. dachten we.

Jillis had het inmiddels helemaal gehad. Hij wilde zijn boek lezen en had helemaal geen zin meer om te lopen. Dus hij zocht een mooie rots uit en zei dat hij hier op ons zou wachten.

Ik probeerde hem nog te motiveren, maar er was geen beweging meer in te krijgen. Dus lieten we onze ballast bij hem achter en Lilith en ik liepen verder. Voor Lilith had ik aan het begin van de berg al 2 Nordic walking sticks gekocht, omdat ze al een poosje klaagt over haar knieen. Maar ze ging eigenlijk steeds beter lopen, al waarschuwde ik haar wel dat omhoog beter is voor knieen dan omlaag. Ze vond de stokken erg prettig. Vanaf waar we Jillis achter hadden gelaten, begon het echte klimwerk. 90% van de Koreanen was inmiddels ook afgehaakt en het zooitje wat nog meeliep had het heel erg zwaar (maar wij ook).

Lilith liep iets voor, en opeens riep ze; ik denk dat we er zijn. Overal zaten bosjes Koreanen te picknicken en te genieten van het uizicht. Maar ik ontdekte om een hoek enorme ijzeren trappen die steil langs de enorme rotsblokken liepen. We zouden zo te zien dus echt op de top van die rotsblokken kunnen komen!

Nog eens 90% van de Koreanen haakten af, en wij begonnen aan de ijzeren trap. Ik had al ergens gelezen over 808 traptreden, maar ik dacht dat we die onderhand wel gehad hadden in de vorm van de rotsblokken waarover je trapsgewijs omhoog kon lopen.

Ik begon nu te vermoeden dat die ijzeren trap bestond uit 808 treden.

Er kwam ook nog een flinke wind op zetten, ik nam een stok van Lilith over zodat zij met 1 hand ook de reling vast kon houden. En we liepen door. Het was best zwaar, maar we dachten allebei absoluut niet aan opgeven. NOOIT.

Pas 2,5 uur na dat onze 2 uur durende tocht begonnen was, stonden we boven! (de 2 uur was dus de tijd tot de top en niet heen en terug).

Het was een prachtig uitzicht, alle kanten in de rondte. We maakten snel wat foto's en bleven niet lang boven want je waaide uit je vliesvest. (vandaag was het ook geen zonnige dag, wel lekker om te wandelen maar een beetje jammer van het uitzicht want de Japanse zee was niet te zien)

We besloten dat ik snel omlaag zou lopen, omdat Jillis nu al een uur zat te wachten op ons, en Lilith zou rustig aan doen met haar knieen, want zodra we naar beneden gingen lopen, ging zij ze inderdaad voelen. Toen ik na 20 minuten bij de rots aan kwam. was daar... geen Jillis. Ik dacht dat hij misschien iets naar beneden was gelopen naar het cola tentje, en besloot eerst maar op Lilith te wachten. Toen kwam zij een kwartier later aanlopen... met Jillis. Hij was ergens anders gaan zitten, ik was langs hem heen gelopen zonder hem te zien, en hij mij niet omdat hij zat te lezen. Gelukkig had hij Lilith gezien.

We kwamen om 4 uur terug bij de taxi, we waren ruim 4 uur weggeweest maar het was heel erg leuk geweest. We hadden allemaal spierpijn. Gelukkig stonden de hotsprings op het programma van de taxi chauffeur, hoewel we alledrie niet dachten dat we bij dit weer (het was inmiddels denk ik afgekoeld tot 16 graden en een lichte miezer) in hot springs zouden stappen. (op het programma van het toertje dat ik eerst geboekt had, stond de kabelbaan en daarna het vissersdorp aan de Japanse zee). De taxichauffeur was er echter zeker van dat we enorm zouden opknappen van die hotsprings, dus vooruit dan maar. We reden langs het vissersdorp aan de Japanse zee en we waren alledrie blij dat we in elk geval daar niet heen gingen, want het bestond uit een paar visrestaurants.

We hadden geen idee wat we ons moesten voorstellen van die hotsprings. Alleen Jillis had een zwembroek bij zich, maar de taxi chauffeur had al gezegd dat het gescheiden was en bloot.

Toen kwamen we bij een resort aan. We snapten er helemaal niets meer van, maar hij nam ons mee naar binnen. Daar bleek dat rond het hotspring water een enorm wellness instituut gebouwd was. Het was binnen! Het warme hotspring water werd in een soort stenen sauna complex gebruikt. Voor 5 euro mochten we erin. Jillis moest dus naar de mannenkant, en de chauffeur zei, dat hij wel een zwembroek aan mocht, hij was toch nog jong en blank. Lilith en ik gingen naar de dames kant. We konden geen enkele instructie lezen, het was volledig Koreaans. Iedereen liep in haar blootje, Lilith keek haar ogen uit! Ze was nog nooit in een sauna geweest. Eerst zagen we allemaal dames aan wastafels zitten, die zichzelf en elkaar zaten te scrubben. Dat maar eerst. Er waren enorme stenen baden. Eerst maar in het 38 graden bad. Mmm lekker warm!

Toen in het 41 graden bad met groene thee. mmm... erg warm.

Toen in het 42 graden bad met paars water... geen idee wat erin zat maar erg heet.

Daarna lekker in het ijskoude dompelbad.

Vervolgens gingen we in een mineraal bad, waar zowaar in het Engels stond dat je niet met je hoofd onder water moest ivm je ogen. Het was vrij koud water maar we waren nog heet genoeg van die andere baden. Daarna was er nog een buiten bad, dat vond ik achteraf het lekkerste omdat het binnen toch wel erg dampig was. Het buitenbad voelde ook precies lekker aan.

Daarna nog even met LIlith de sauna in, moest ze toch ook eens ervaren, maar ze vond het er vreselijk en ze wilde er bijna meteen uit. Toen nog even in een koud dompelbad en daarna besloten we maar naar het gemeenschappelijke gebied te gaan om te kijken of Jillis daar al rond liep. We hadden hele grote katoenen pyama's gekregen voor die relax ruimte. Nou, Jillis zat er al. Die had al die blote mannen helemaal niets gevonden en had zelf lekker (als enige) zijn zwembroek aangehouden. Haha, de lafaard. Maar ja, voor hem was het ook minder leuk in zijn eentje natuurlijk.

In de relax ruimte had Jillis massage stoelen en banken ontdekt. Ik ben wat geld gaan wisselen en voor 60 cent kon je 10 minuten op een stoel of ligbank. We bleken toevallig allemaal iets anders gekozen te hebben. Lilith had iets waar je rug echt gemarteld werd, en je voeten heerlijk gemasseerd (klinkt ongelovelijk maar het was wel zo). Ik lag op een bank waar met wisselende krachten kleine bokshandschoentjes tegen rug en benen duwden. Af en toe zo hard, dat ik moest hoesten. Jillis had een stoel waar je rug gemasseerd werd, weer door kleine bokshandschoentjes, je hoofd en nek geknepen werd en je kuiten gemasseerd. We probeerden elkaars massagestoel/ligbank allemaal 3 minuten uit. Hierna kozen we degene die we het lekkerst vonden en bleven daar nog 20 minuten op. Het was echt een verwennerij;

Toen liepen we naar het restaurant wat bij de sauna hoorde, maar dat was erg Koreaans en de kinderen wilden er echt niet eten. Het was ook bijna gesloten dus veel keus was er niet meer. We besloten ons maar om te kleden en de taxichauffeur om raad te vragen. Oja, hij wist nog wel wat 15 minuten verderop. Daar waren we om 7 uur en het bleek dat de keuken al gesloten was. Koreanen eten om 6 uur. Punt. En anders liever om 5 uur dan om 7 uur.

Ze hadden nog wel wat snackjes in de vorm van kleine warme walnotencakejes, worst met een deeglaag en holle gefrituurde aardappeloliebollen, dus toen hebben we dat maar gegeten. Ik had nog wat appels erbij die we deelden. Het moest zo maar. Daarna was het nog 2.5 uur terug naar Seoul. Een marteling voor ons alledrie, want we waren lekker moe natuurlijk. Maar toch wakker weten te blijven met wat kunst en vliegwerk. Om 10 uur waren we thuis, ik sliep voor half 11 en werd pas om 7 uur wakker, en dat op dat dunne matrasje. De kinderen sliepen tot half 10.

Daarna hebben we op ons gemak ontbeten. Op ons gemak zitten rommelen. Om 12 uur vond ik het genoeg en was het tijd voor wat actie. We zijn de stad ingelopen, onderweg gelunched in Starbucks (ach ja, ik moet bekennen dat ik Koreaans eten met mijn kinderen maar opgegeven heb) en even later kwamen we bij een relatief klein paleis aan.

Er lagen diverse van dit soort 'paleisjes' in de enorme tuin verspreid.

Het bijzondere van het paleis was het wisselen van de wacht, een spectakel dat wel 20 minuten duurt;

Jillis is een appelsapje gaan drinken in een cafe, Lilith en ik hebben in 20 minuten het paleis even bekeken, en het wisselen van de wacht heeft JIllis vanuit het cafe prima kunnen zien (volgens hemzelf). Wij stonden lekker vooraan.

Het was vandaag een stralend zonnige dag, maar KOUD!! Ik denk 14 graden. We hadden net aan genoeg aan onze vliesvesten. Zondag liepen we nog in een hemdje buiten. Dat ging vandaag echt niet, zelfs niet in de zon.

Daarna zijn we via een enorme markt verder de stad in gelopen. De markt viel een beetje tegen. Het waren meer winkeltjes die marktartikelen (=goedkope zooi) verkochten.

Toen liepen we richting Seoul tower. Die staat op een berg midden in Seoul;

De kinderen wilden met de kabelbaan, maar het was nog geen half uurtje lopen dus met 2 zeurpieten in mijn kielzog naar boven. Halverwege bedacht ik dat ik nog 2 lollies in mijn tas had, toen werd het IETS stiller, maar ik was blij dat we boven waren. Daar knapte Jillis helemaal op, want ze verkochten daar een van de grootste ijsjes die hij ooit gezien had. Het bijzondere was nog, dat ze basis-smaken hadden. Daar koos je er eentje van, en vervolgens koos je een mix, bv smarties, brownies, chocolade koekjes, mint chocola, caramel, etc en dat werd met grote spatels door je ijsje gemengd. Vervolgens werd het in een enorm cone geschept. Je had het gezicht van Jillis moeten zien!!

Lilith liep ernstig te twijfelen. Ze had meer trek in een chocolade taartje, maar we zouden de toren nog in gaan naar boven, en ze had geen idee wanneer we ooit weer in de bewoonde wereld zouden komen. Dus na enig aarzelen toch ook maar zo'n enorm ijsje. Die van haar was natuurlijk chocolade smaak, gemengd met brownies, en ze had helemaal geen spijt meer. Dat was maar goed ook, want toen we 10 minuten later in de rij voor de lift naar boven stonden, ontdekte ik naast die lift een bakkertje met... chocolade taartjes!

De Seoul toren is opgezet voor verliefde stelletjes. Je kunt een slotje met de namen aan een hek of in een 'boom' klikken. De sleutel mag je nooit weggooien (in elk geval niet voor de verkering uit is).

Een heerlijk ijsje voor alle duizenden slotjes met liefdesverklaringen...

Een andere attractie voor de stelletjes is de lift. Het is de snelste lift ter wereld en je hebt minder dan een minuut om je liefde in die lift te verklaren, als je tenminste geluk hebt en er niet 15 paar anderen oren en ogen meeluisteren...

Toen we boven waren, hadden we rondom een fantastisch uitzicht op Seoul. Je kon de enorme rivier goed zien liggen. Het was inmiddels bijna 5 uur, en je kon nog net foto's maken voor het daar te donker voor zou worden. Door de zonnige, koele dag was het uitzicht enorm goed. We vonden het erg leuk om er rond te lopen.

360 graden uitzicht op Seoul en de Hougang rivier die Seoul in 2 delen verdeelt.

Daarna weer met de lift naar beneden en om Lilith's knieen te sparen ook maar met de gondel naar beneden gegaan. Daarna in een taxi, richting een restaurant in de buurt van ons huis. Eigenlijk zouden we Koreaanse bbq gaan eten, maar die vonden we niet dus kwamen we terecht bij een bakker met allerlei lekkere broodjes. Volgende week maar weer groente...

Woensdag stond Everland op ons programma. De kinderen hadden zich er de hele week al op verheugd.

Ik had besloten de stoute schoenen aan te trekken en met de metro en de bus te gaan. Kleine ritjes in de stad zijn goed te betalen met een taxi, maar een uur naar Everland zou meer dan 100 euro kosten (retour).

We stonden om 8 uur buiten. Er moest een metro halte dicht bij ons hotel liggen, maar geen idee waar. De eigenaars van het guesthouse waren nog niet wakker, en op straat verstond niemand het woord metro. Maar we vonden de ingang toch vrij rap.

We hadden geluk dat dit metrostation maar 1 lijn had. De metro is hier enorm, met soms op 1 station 4 lijnen (heen en weer) = 7 mogelijkheden om verkeerd te staan. De eerste uitdaging was een kaartje. Gelukkig zagen we een stationschef die zich liep te vervelen, dus die hebben we aan het werk gezet. Een kaartje kostte 60 cent, en je kon hier ook nog 20 cent van terug krijgen als je een machine zou kunnen vinden die geld zou terug geven voor het plastic metro kaartje na gebruik. Hij wist ook aan welke kant van de lijn we moesten staan, en we ontdekten ook nog dat onder al die Koreaanse tekens, heel klein, de Engelse namen van de haltes stonden. We moesten 12 haltes mee en daarna nog 1 halte met een andere lijn. De metro was propvol maar we wisten ons er nog in te persen. De halte erna stapten er een heleboel mensen uit en voor de nieuwe stroom erin kwamen hadden wij een plekje.

Toen we eindelijk weer buiten stonden, moesten we bushalte 5002 vinden. Jillis zag opeens een bus rijden, de 5002, die hadden we dus helaas gemist, maar we wisten nu wel dat die bus hier langs zou rijden. (nu nog hopen dat we aan de goede kant van de weg zouden staan). Inderdaad vonden we even later bushalte 5002, en iemand wist inderdaad te vertellen dat deze bus vanuit deze halte naar Everland zou gaan, dus we hoefden niet over te steken over een 8 baans weg. Na 6 minuten kwam de bus al aanrijden, hij was niet vol gelukkig dus we ploften neer. Het was nog 3 kwartier, en daarna een klein shuttletje en toen stonden we voor de ingang. We waren er in 1 uur en 45 minuten, niet slecht.

Het park was enorm groot en het is 35 jaar geleden gebouwd. Het lijkt inderdaad erg op Disneyland, maar is minder mooi afgewerkt.

Er waren enorm veel attracties, en het hele park was op een paar heuvels gebouwd zodat je soms flink omhoog en omlaag moest lopen. De kinderen hadden honger na hun witte boterhammenontbijt, dus eerst maar een patatje en een paar kipnuggets. In het hele park bleek niets te koop zonder vet en suiker…

Daarna naar de steilste houten achtbaan ter wereld. Er was een fastpass systeem, dan kon je gratis een kaartje krijgen en moest je na 3 uur terug komen, dan had je geen wachttijd. Maar de kinderen wilden graag 2 keer, dus vooruit dan maar; 40 minuten in de rij. Dat viel nog mee, want toen we er bijna waren, had iemand op de muur geschreven; 3 uur gewacht, ik hoop dat het het waard is!!!

Nou, steil was hij inderdaad. En hoog. En snel. En je vloog ook nog over een paar minder steile heuvels, maar omdat dat zo hard ging, was het haast nog enger dan die hele steile.

Op de achtergrond; de steilste achtbaan ter wereld. Vanaf het hoogste punt gaat hij -bijna- loodrecht naar beneden en er zit ook nog een lichte draai in.

De kinderen verheugden zich al op een 2e ritje om 2 uur, maar gelukkig hadden ze het er niet voor over om WEER 40 minuten in de rij te staan.

Het hele park was in Haloween sferen, en naast de achtbaan was een haloween doolhof, waar je 3 euro extra voor moest betalen.

Daarvoor moesten we ook tussen 2 en 3 terug komen.

We liepen dus eerst verder het park in, er was nog een ijzeren achtbaan, en nog wat andere misselijk makende attracties. Er waren nergens wachttijden gelukkig.

Toen was het weer tijd voor de houten achtbaan en het griezeldoolhof. Eerst de achtbaan. Ik had niet zo veel behoefte om nog een keer te gaan, dus eerst de kinderen samen. Daarna hadden we dus nog 1 expresskaartje over, de mijne, en JIllis wilde zo graag nog een keer dat Lilith, de goedzak, het goed vond dat hij het kaartje ging gebruiken.

Daarna was het doolhof aan de beurt. Ondanks dat we dus vooraf een kaartje hadden gekocht, moesten we nog een uur in de rij. Maar iedereen kwam er gierend van de lach uit. Nou vertrouwden we de humor van de Koreanen niet helemaal, maar toch waren we nieuwsgierig genoeg om in de rij te blijven staan. Toen we eindelijk aan de beurt waren, werden er 15 tot 18 mensen in 3 rijen voor de ingang gezet. Je kreeg de opdracht elkaars schouders goed vast te houden en elkaar niet kwijt te raken. De voorste kreeg een zaklampje mee, die afgeplakt was met tape zodat er maar minimaal licht uitkwam. Jillis had het haast niet meer van de voorpret.

De 3 rijen werden om beurten los gelaten in het doolhof. Het was aardedonker. Eerst zagen we 3 poppen die onder het bloed op een bank zaten. Toen we er langs kwamen, kwam een van de poppen tot leven en de kinderen schrokken zich rot. Hij kwam achter ons aan en we holden zo snel mogelijk in het donker met ons 5-en verder het doolhof in. En zo bleef het door gaan. Overal lagen lijken die tot leven kwamen, er kwamen lijken uit deuren die onzichtbaar waren, er tikten draden in je gezicht, water druppels over je hoofd, koude stoom langs je benen. Ik liep als achterste in de rij en telkens stond er weer een griezel achter mij. De kinderen vonden het de meest geweldige halloween ervaring ooit.

Het gekke was, dat sommige groepjes de ingang uitkwamen ipv de uitgang. Hoe ze dat voor elkaar hadden gekregen weet ik niet. Ik denk dat ze zo bang waren, dat ze zijn omgedraaid. Gelukkig deed ons groepje dat niet. Buiten adem van het rennen en de spanning kwamen we bij de uitgang er weer uit.

Gelukkig was de rij inmiddels NOG langer als toen wij aankwamen, anders hadden de kinderen nog een keer gewild.

De rest van de dag liepen we de attracties af die we nog niet gedaan hadden. Een leuke attractie was, dat je met z'n vieren op een wagentje zat, en met een lasergun spoken in een kasteel moest neerschieten (richten op groene lampjes die dan 2 sec rood werden). Na afloop kon je dan zien wie de meeste doelen geraakt had. Tot grote frustratie van Jillis had Lilith tot 2 keer toe gewonnen, en niet zo'n klein beetje ook. Jillis was 2e, maar zijn score verschilde niet zo veel met de mijne.

Wat verder erg opviel, was dat 50% van de Koreanen met oren, hoedjes, strikken etc rond liepen die je daar kon kopen. Vooral de meiden.

In het hele park was nauwelijks water te krijgen, alleen maar frisdrank, en geen blaadje sla. Zelfs het Koreaanse eten droop van het vet en zag er onaantrekkelijk uit. Het werd dus maar pizza om half 6; we weten nu hoe laat ze hier eten dus we wilden geen risico nemen met lege magen in de bus te moeten.

Om 6 uur was het aardedonker, en de zon, die de hele dag stralend geschenen had, was er dus ook niet meer om de boel een beetje op te warmen. Sinds dinsdag was de temperatuur flink gezakt. Liepen we zondag nog in een t shirt buiten, en was het 's avonds ook nog best lekker, dinsdag was het maar 12 graden buiten.

Vandaag zou het weer 17 graden zijn, maar we hadden elk 3 truien bij ons ipv 2, en die kwamen goed van pas.

Om 7 uur zijn we het park uitgegaan, omdat we alles wel een beetje gehad hadden en vooral omdat het te koud werd. Het park is het hele jaar door tot 22 uur open. De bus stond zowaar te wachten, ideaal. Wat ook ideaal bleek, was de busstrook. Er stond een lange file richting de stad, en alle taxies stonden in de file. De bus kachelde lekker door via de busstrook.

Toen we bij de metro kwamen, zag Lilith opeens een leuke kledingwinkel. Jillis, die aardig moe was, met tegenzin mee naar binnen. Ze hebben eigenlijk allebei een jas nodig voor kerst in Nederland. Lilith trok 2 jassen aan, die zowaar allebei pasten. Maar de een was oranjebruin, ik vond een aardige roestkleur die haar leuk stond, met een bontkraagje langs de kapuchon. 100 euro. Maar mevrouw wilde er niet uitzien als een wortel. Toen zagen we een leuke jas voor Jillis. Hij trok hem aan, hij paste, en het was goed, deze wilde hij. Hij stond erg leuk. Ook 100 euro. Donkerrrood met bruine armen. Klinkt vaag maar we vonden hem alledrie super staan. Ze hadden hem ook nog in donkerblauw, maar hij wilde rood. Toen Lilith die donkerblauwe aan. Maar daar kreeg ze 'brede schouders' in dus die werd ook afgekeurd. IK WERD GEK. Kind heeft een jas nodig voor 1 week, dus was zeur je dan?? (In Singapore hadden we hier al 2 middagen aan besteed; alles was vooral te krap op de schouders).

Zij op de dames afdeling nog alle jassen bekeken, veel stoffen jassen die lang zo leuk niet zijn als wat ze aan had, maar ook hier, net als in Singapore, alleen small en medium, en dat is in Europese maten extra small en small, dus niks paste (gelukkig want ik vond niks mooi maar ik dacht wel; nou ja, als je maar een jas hebt en als je hem zelf mooi vindt, vooruit dan) Nou, die wortel jas en die brede schouder jas wilde ze echt niet, en op een gegeven moment waren Jillis en ik het zat dus alleen Jillis z'n jas betaald. Toen wilde ze nog kijken naar korte winterrokken en was ze nog boos ook dat we naar huis gingen.

De metro in, weer druk maar het ging lekker snel. Zelfs Jillis begint de voordelen van het openbaar vervoer te zien, maar niet al te veel toegeven, want hij was liever met de taxi gegaan. Die jongen heeft echt geen benul van geld. Ze hadden allebei geld gekregen om op te maken in Everland, en als ik het niet had tegengehouden, had hij al zijn geld al binnen een uur in een gokhal verpatst.

We hebben nog een uurtje zitten bijkomen op ons bed, toen tanden gepoetst en alledrie lekker gaan slapen.

Op onze laatste vakantiedag ben ik nog even door het paleis Gyeongbokgung gerend hier bijna om de hoek, terwijl de kinderen zouden ontbijten en douchen.

Dit is Gyeongbokgung, waar ik een paar dagen geleden met de kinderen langs gelopen was. Dit paleis is 150 jaar geleden herbouwd, nadat het 3 eeuwen plat had gelegen door Japanse invasie.

Eigenlijk wilde ik die dag nog naar het national park ten noorden van Korea, waar je met de metro naar toe kan, maar het bleek dat, voor de wandeling van 2 uur over de laatste verdedigingsmuren van Seoul, je je een week van te voren had moeten aanmelden. En die andere wandeling van 5 uur, tja, daar kreeg ik niemand voor gemotiveerd en ik wilde ze geen 6 a 7 uur alleen laten.

Dus na alvast wat koffers te hebben gepakt (de volgende ochtend zou onze taxi om 6 uur voor de deur staan) besloten we maar te gaan winkelen. Lilith had nog steeds geen jas. Ik had er weinig hoop op, maar toch vonden we al snel een jas, winterlaarzen en nieuwe Allstars voor Lilith en nog een leuk overhemd voor Jillis.

Dus we hebben de middag toch nog nuttig weten te besteden.

Het was een bijzondere vakantie!

nb weer thuis gekomen, heb ik het gepresteerd alle foto's van 2011 kwijt te raken (waarvan dus 1000 van Korea) met die 'fijne nieuwe apple computer' van mij. Gelukkig had Lilith nog een paar foto's in haar computer staan, die ik nu heb kunnen gebruiken voor dit blog.

Maar ik ben er nog ziek van.

Zomer 2011

2011-11-07T04:48:00.001-08:00

Zowel met de paasvakantie als met de zomervakantie zijn we naar Nederland gegaan. Ons huis stond leeg, dus dat was heerlijk voor een keertje! (al hebben we wel wat vakantie dagen aan achterstallig onderhoud moeten 'opofferen').

Bijna alle foto's zijn verdwenen in die fijne apple computer van mij. Gelukkig kreeg ik van mijn vriendin Margreet en haar dochter Fleur een leuke serie van een uurtje foto's schieten tussen de bloembollenvelden van Noordwijkerhout;

In augustus waren we van plan om, net als vorig jaar, weer een klein weekje te gaan fietsen door Nederland. Door het matige weer en het matige enthousiasme van de kinderen is het gebleven bij een rondje Kinderdijk;

3 stipjes; Lilith, Peter en Jillis.

Kinderen ook weer hun portie Nederlandse cultuur opgesnoven...

Maar; ook met Lilith naar het van Gogh museum geweest, op haar verzoek!

En naar de gay parade. Jillis en Peter wilden niet mee; ze hadden allebei geen affiniteit met de doelgroep. Maar wij hebben het erg leuk gehad.

Lilith

2011-11-07T04:47:00.000-08:00

Zo, ik ga lekker eens een blogje opscheppen met foto's van mijn dochter. Dus je bent gewaarschuwd; je kan nu nog afhaken.

Om te beginnen was ze in juni op Orchard road benaderd of ze geen interesse had in modellenwerk. We zijn toen samen naar een kantoor gegaan om een en ander te bespreken. Want ik wilde natuurlijk wel zeker zijn dat het modellen werk met kleding was.

Ze waren helemaal geschokt toen ik het vroeg. Het bleek teenagers onder de 21 in Singapore nog niet eens badkleding of ondergoed mogen showen.

Een week later is ze geweest voor een fotoshoot. Dit zijn een paar resultaten;

Inmiddels heeft ze een paar opdrachten gehad, maar het meeste is helaas onder schooltijd, en ja, het is wel examenjaar voor haar dit jaar. (IGCSE)

Behalve haar schoolwerk, waar ze behoorlijk serieus en fanatiek in is, heeft ze ook erg veel lol met haar 6 vriendinnen.

Toen Sophie jarig was, zijn ze met z'n allen een fotoshoot gaan maken;

Van links naar rechts; Izzy (Australie/Maleisie), Lilith, Sophie (Schotland), Cathy (Schotland), Ellen (Engeland), Clarissa (Amerika/Indonesie) en Prair (Thailand).

Het is een leuke groep meiden bij elkaar. Af en toe heeft er eens eentje verkering, maar het gaat ook net zo hard weer uit.

Het is vooral toeval dat deze foto's steeds met Elly zijn, want ze gaat met alle 6 even leuk om.

Maar volgend jaar wordt het waarschijnlijk wel anders. De meeste meiden gaan naar hun moederland voor de laatste 2 jaren van hun IB.

En wij hebben ook geen idee waar we volgend jaar zullen wonen....

25 maart 2011 - mijn 50e verjaardag

2011-11-05T00:38:00.000-07:00

25 maart werd ik 50 jaar. Ik had besloten om het overdag te vieren met mijn vriendinnen, omdat de kinderen toch naar school moesten en Peter naar zijn werk.

Ik had mijn vriendinnen een uitnodiging gestuurd voor 3 'onderdelen', en ze mochten zelf bedenken of ze naar alledrie wilden komen of naar 1 of 2.

Allereerst was iedereen welkom om 9 uur bij mijn yoga centrum Om Shiva. Mijn leraar Asokan had beloofd een beginners klas voor hen te doen.

Er zitten natuurlijk wel wat gevorderden yogini's onder mijn vriendinnen, maar dat is Asokan; hij kan zelfs een beginners les met gevarieerd publiek voor iedereen uitdagend maken.

Bovendien zijn Sylvie, mijn yogamaatje, en ik eerst nog naar zijn les om half 8 gegaan - vandaar al die zweetplekken op mijn t shirt...

Om Shiva yoga center. Asokan

Om Shiva ligt 5 minuten fietsen van mijn huis; ideaal natuurlijk. Het ligt net buiten een drukke verkeersweg, in een groen stukje Singapore.

Iedereen kwam keurig op tijd, en zoals altijd begon Asokan de yogales met pranayama - ademhalings oefeningen;

Na de ademhalings oefeningen en de warming up begon de les. Iedereen deed echt zijn best. (die bruine priemende ogen laten je weinig keus)

Cora de hele groep in downward facing dog

Na de les kreeg iedereen die wilde een massage, waar er het nodige gekraak aan te pas kwam

Nog even een groepsfoto en dan op naar de koffie en taart.

Dat was bij mij thuis. Iedereen ging eerst even douchen bij Om Shiva, hun eigen huis of bij mij, en tegen 11 uur zaten we allemaal fris en schoon in mijn tuin.

Peter en Lilith hadden de avond ervoor een spandoek en een Sara pop gemaakt. Dit is totaal onbekend bij de niet-Nederlanders onder mijn vriendinnen en ze vonden het erg apart.

Na de koffie zijn we naar Little India gegaan, de Indiase wijk in Singapore. Daar zit een Indiaas restaurant, waar je met blote voeten aan lage tafels heerlijk kunt eten.

Na een heerlijke lunch ging iedereen naar huis en 's avonds zijn we met ons gezin Indonesisch gaan eten op Clark Quay.

Het was een fijne dag.

Myanmar - Birma

2011-01-02T05:50:00.000-08:00

In september begon ik maar weer eens een balletje op te gooien over een reis naar Birma in de kerstvakantie. Er kwam nauwelijks bijval maar aangezien een zinnig alternatief uitbleef, begon ik langzaam wat voorbereidingen te treffen. Na een maandje waren ze min of meer met het idee verzoend en begon ik tickets te boeken. Singapore - Birma leverde geen enkel probleem op. Maar de binnenlandse vluchten konden niet geboekt worden zonder tussenpersoon in Birma. Het reisbureau in Yangon waar ik vorig jaar al eens contact mee gehad had, was 200% gestegen in prijs en ik had er weinig vertrouwen in. Ik had inmiddels via mijn reisbijbel, de Lonely Planet, al een gezellig klein hotelletje gevonden in Yangon en ik mailde hen of zij een idee hadden hoe ik tickets kon kopen. Er kwam na 3 dagen een mail terug dat zij dat prima voor ons konden regelen en volgens hen voor een heel goed tarief. Ik had maar liefst 4 binnenlandse vluchten nodig. Wat ik wilde bezoeken, lag nl steeds minimaal 10 uur rijden uit elkaar en dat zou te veel voor mijn reisgenoten worden. Bovendien had Peter maar 10 dagen vakantie. Dus ik mailde terug wanneer ik waar heen wilde vliegen. Na een week kwam er antwoord dat ze het zouden gaan regelen. Ik eerst nog informeren wat dat goede tarief nu inhield, waar ik na weer een week enigzinds opheldering over kreeg (inderdaad; redelijke prijzen). Na 3 weken mailde ik maar weer eens hoe het er mee stond. Jaja, het kwam heus voor elkaar, ik moest me geen zorgen maken.

Inmiddels was het half november en had ik nog geen enkele bevestiging. Ik weer eens mailen. Ja hoor, na 4 dagen bericht dat ze 'al' 2 bevestigingen hadden... Maar niets op papier en Peter werd steeds ongelukkiger. Dus eind november schreef ik een zeer dringende mail dat ik tickets wilde betalen en zien want anders wilden we niet komen. Toen kwam er binnen een dag een mail dat ik niets hoefde te betalen van te voren, dat alles echt goed zou komen en dat het nu eenmaal op deze manier werkte in Birma.

Zelfs Peter besloot het toen maar over te geven en we regelden ons visum en de andere hotels voor de rest van de vakantie.

18 december vlogen we naar de hoofdstad Yangon. Ik had de kinderen een beetje uit proberen te leggen hoe de politieke situatie in Birma was. Dat ik daarom niet alleen maar in dure hotels wilde logeren, omdat die vaak eigendom van de regering zijn. Maar ik beloofde hen dat op elke locatie het hotel iets beter zou worden. En dat is ook zo gelukt en zelfs Peter had er vrede mee. Zelfs het wat luxere resort aan zee, waar we de laatste 4 dagen zouden blijven, was geprivatiseerd. En omdat we geen gebruik van een reisbureau hebben gemaakt, heb ik na afloop van de vakantie toch zeker het idee gekregen dat, op kosten voor de binnenlandse vluchten en de toeristenbelastingen na, de rest niet in de zakken van de regering is gekomen.

Eind van de middag kwamen we aan, en we reden met een taxi naar het hotel. De chauffeur konden we betalen in US$ want geld hadden we nog niet kunnen wisselen. Het eerste wat opviel in Birma was dat er in Peters telefoon, zijn levenslijn met van Oord, geen bereik had. Mmm... dat wordt een lekker rustige vakantie!
(moet echter even van Peter vermelden dat hij er nooit over heeft lopen klagen en dat ik, waar ik ook maar een computer tegen kwam, degene was die altijd mijn email wilde lezen)

Het hotel was eenvoudig, met prachtige glimmende houten vloeren en brede bedden en volgens Peter smerig sanitair (jongen is niets gewend)

Er lag nog geen ticket klaar, maar de eigenaars waren ontzettend vriendelijk en verzekerden ons dat ze morgen onze tickets gingen halen en dan konden we ze betalen. Het liep inmiddels tegen etenstijd, dus wezen ze ons een goed restaurant op loopafstand. Ook konden we in het hotel onze US$ wisselen voor locale valuta. Het is me nooit helemaal duidelijk geworden of er nu een zwarte markt voor US$ was. In elk geval nooit een bank en een wisselkantoor gezien, en ons geld steeds in hotels omgewisseld. Op straat werden we ook benaderd om te wisselen, maar die jongens waren mij een beetje te rap met hun vingers.

Toen we buiten over straat liepen, was het eerste dat opviel hoe ontzettend donker het wel niet was. Er waren nog wat simpele winkeltjes open, die wat verlichting hadden, maar straatlantaarns ontbraken volledig. De stoep zat vol gaten, open waterafvoersystemen, en vuil. We liepen dus maar op straat, achter elkaar, goed op de auto's lettend.

Het restaurant was boven verwachting goed en tevreden liepen we terug naar ons hotel en vielen al snel in slaap.

De volgende ochtend werd ik om 5 uur wakker. Omdat ik wist dat mijn familie de komende uren nog wel zou doorslapen en dat niemand op dit tijdstip belangstelling zou hebben voor een tempel, zelfs niet de Shwedagon Paya, besloot ik iedereen lekker te laten liggen en alleen op pad te gaan.

In het aardedonker reed ik in een taxi door doodstille straten van Yangon, en bij de toeristen ingang bleek ik de eerste toerist te zijn van die dag. Ik kocht een entree kaartje met een blinkend nieuw dollar biljet (als je ooit naar Birma gaat; neem geen gebruikte biljetten mee want die raak je niet kwijt. Ze zien elk vouwtje en miniscuul scheurtje - en dat terwijl hun eigen geld bijna van armoe uit elkaar valt af en toe), en ging vol verwachting naar boven.

Voor de boeddhisten in Birma is de Shwedagon Paya het heiligste bouwwerk van het land. Het enorme rechthoekige heiligdom ligt nog geen 100 meter boven de stad, maar omdat de stad vlak is met weinig hoogbouw, kun je de gouden punt van de stupa op veel plaatsen in de stad nog zien. Men schat dat de stupa 2500 jaar geleden gebouwd is, maar door aardbevingen regelmatig is herbouwd. De huidige vorm dateert uit 1769.

Toen ik boven kwam was het eerste wat ik zag dit beeld;

Ik liep tussen de witte tempeltjes door, waar mensen diep in gebed zaten, en kreeg toen het volledige uitzicht op de gouden stupa;

De gouden stupa was sfeervol verlicht en er waren nog weinig mensen. Ze waren aan het bidden, offerden bloemen, of slenterden om de stupa heen. Om de stupa stonden allerlei kleine tempeltjes met boeddha beelden; groenachtig verlicht en met een flikkerend halo boven hun hoofd. De andere kant van het plein rond de stupa stond ook volgebouwd met tempels in alle vormen en maten.

Het duurde niet lang of ik zag een rij monniken langskomen met hun grote bedelnappen. Die gingen hun aalmoezen ophalen in de vorm van voedsel waar ze de hele dag van aten. Net als in andere Boeddhistische landen brengen bijna alle mannen een bepaalde tijd van hun leven door in een klooster. Dat kan al op zeer jonge leeftijd.

Terwijl ik mijn ogen uit keek, werd het heel langzaam wat lichter buiten:

De top van de stupa heeft de vorm van een knop van de bananenbloem versierd met lotus bladeren. Het is bedekt met 13.000 gouden plaatjes van 30 cm2. De top is gemaakt van ijzer, bedekt met goud, en hangt vol bellen. De gouden vaan aan de top beweegt mee met de wind is versierd met 1100 diamanten en 1300 edelstenen. Boven de vaan zitten nog eens 4300 diamanten, en de op de bolvormige top zit een diamant van 76 karaat.

Een groep vrijwilligers veegt de vloer aan. Er hangen overal grote bellen die je kunt laten luiden met een dikke bamboe stok die er naast hangt.

Tegen half 9 was ik weer terug in het hotel en werd iedereen net wakker. We kregen een verrassend lekker ontbijt en daarna besloten we wat door de straten te wandelen richting de markt. Het meest opvallend waren eigenlijk de vrouwen van Birma. De meeste dames smeren de bast van de Thanakha boom op hun gezicht, wat hen het uiterlijk geeft van een goedkope clown of een eczeem probleem. (let maar eens op de foto's in deze blog, ook kinderen zitten er vaak vol mee; het beschermd tegen de zon en huidveroudering)

straatbeeld in Yangon. Lantaarnpalen ontbreken volledig en je waant je minimaal een halve eeuw terug in de tijd...

Na een paar uur zijn we gaan lunchen en omdat het vrij warm werd, hebben we nog even in een internet cafe de ergste hitte uitgezeten. Daarna zijn we met z'n allen naar de Shwedagon Paya gegaan om daar de zonsondergang mee te maken.

Weer buiten ontmoetten we een heel aardige taxi chauffeur die een mercedes had uit 1955, die volgens hem al 5 miljoen km op de teller had staan. Hij bracht ons naar een restaurant en we aten lekker buiten op het terras.

De volgende dag was het tijd voor onze eerste vlucht. Nou, die binnenlandse vluchten; daar kan menig land nog iets van leren. Alles vertrok op tijd en werd perfect afgehandeld. (de meeste luchthavens hadden maar een paar vluchten per dag te verwerken, maar toch!)

We vlogen naar Bagan, nog geen 700 km ten noorden van Yangon. (dat is 20 uur met de trein, 15 uur met de bus of 12 uur met de taxi)

Bagan ligt in een archeologisch gebied van 42 km2, met 4000 tempels, waarvan de helft ruines. De tempels zijn gemaakt tussen 1047 en 1287.

De tempels kun je bekijken per taxi, paard en wagen of eigen fiets. Ons hotel verhuurde wat dubieuze fietsen maar we besloten het er maar op te wagen.

Al snel kwamen de eerste tempels al in zicht. Een heleboel tempels kun je niet meer in, maar de grootste zijn open voor het publiek. Peter heeft er 1 bekeken, ik 5 en de kinderen 0. Gelukkig zijn ze van buiten mooier dan van binnen.

Binnen in de tempels liepen smalle gangen, vaak vol nissen met boeddha beelden. Meestel waren er 4 grote boeddha beelden van goud, eentje in elke windrichting;

Om de tempels liepen wat souvenir verkopers, en een enkele bedelaar. Er waren wel andere toeristen, hier meer dan we elders zijn tegengekomen, maar het is niet in verhouding met de hordes die je bijvoorbeeld in Ankor What in Cambodja tegen komt. De tempels zijn veel kleiner dan in Cambodja, maar door de enorme hoeveelheid, en de rust die het landschap uit straalt, zijn ze zeker niet minder indrukwekkend.

Braaf allemaal wachten tot moeders weer de tempel door is gehold. (leesboekje erbij)

Deze stupa lijkt enigszinds op die in Yangon. Hier kon je niet in; alleen omheen lopen.

Monniken zijn gekleed in het donkerrood, nonnen in roze tinten. De meesten vond het prima om op de foto te gaan.

's Avonds in het hotel kwamen we een paar vrouwen tegen die net als de vrouwen in noord Thailand, gouden ringen om hun nek deden in hun tiener jaren, steeds eentje erbij. Inmiddels kunnen de ringen nooit meer af want hun nekspieren zijn ernstig verzwakt. Ze hebben deze ringen ook onder hun knieen, boven de kuit.

Er zijn nog steeds jonge vrouwen die hieraan gaan beginnen. Vreselijk.

De volgende dag besloten we dat we wel genoeg tempels gezien hadden, en gingen we op zoek naar een taxi. Die bracht ons in anderhalf uur naar Mount Popa. Dit is een enorme rots van 700m hoog, waarop een pagoda staat. Miljoenen jaren geleden was dit een vulkaan.

Het was nog een hele klim naar boven - de 2e helft op blote voeten!! Maar het uitzicht was prachtig;

's Avonds hebben we een toch maar een paarden-taxi genomen naar een heerlijk restaurant;

De volgende dag vlogen we naar het Inle Lake.

Het Inle Lake is 22 km lang, 11 km breed en word omringd door bergtoppen. Het meer zelf ligt op 875m hoogte. Aan de oevers en eilandjes zijn 17 dorpen op palen, voornamelijk bewoond door Inthas. Er is geen kustlijn; je kan niet rond het meer wandelen. Iedereen verplaatst zich met houten kano's, al dan niet met een enorme buitenboordmotor. De oever die je ziet, is bedrieglijk want bestaat vaak uit waterlelies.

De Intha hebben een speciale roeitechniek tijdens het vissen; ze staan op een been en roeien met het andere, zodat de handen vrij zijn voor het vissen;

Ons hotel lag ook op palen (Peter zit op het terras van het eerste huisje), op de rechter foto ons uitzicht;

Voor de 2 dagen die we hier doorbrachten, huurden we onze eigen boot en de eigenaar, die redelijk Engels sprak, liet ons de hele omgeving zien.

Eerst bezochten we diverse dorpjes waar veel huisnijverheid gedaan werd. We bezochten een zilversmid, papier 'fabriekje', sigaren makerij, een smidse, en een weverij. De simpelste dingen werden nog met de hand gedaan, zoals in Nederland je dat te zien krijgt in het Archeon.

Verder zagen we overal akkers met groente en rijst (rechter foto);

school'bus'

Het leukste vonden we de locale markt. Het was nog een aardige wandeling door de rijstvelden heen, we waren door onze bootsman grofweg op pad gestuurd en we volgden maar de meest begaanbare paden. Op een gegeven moment voelden we dat we in de buurt kwamen doordat we mensen met volle 'boodschappen'tassen tegen kwamen.

En uiteindelijk vonden we dan ook de markt;

rechts; ik had een paar knuffels mee genomen die ik weggaf. De meeste kinderen reageerden heel verbaasd. Ik denk dat ze helemaal geen speelgoed hebben. Vaak keek moeder blijer dan het kind dat er eerst niets van begreep - maar het toch gelijk stevig vastpakte...

thee

bepakt en bezakt terug naar huis

Eigenlijk het enige minpuntje van dit prachtige stukje Birma was de temperatuur. Overdag, vanaf een uur of 11, was het in het zonnetje wel uit te houden, maar de avonden, nachten en ochtenden waren vreselijk koud en onze vliestrui en spijkerbroek waren eigenlijk ontoereikend...

Na 2 dagen vlogen we echter weer naar onze volgende bestemming; op verzoek van man en kinders 4 dagen zon, zee en strand.

Op internet had ik een geprivatiseerd resort gevonden in Ngapali. Het bleek een superdeluxe resort waar ook nog eens de 2 diners en een kerstdiner bij de prijs inbegrepen waren. We werden opgehaald in een hele grappige bus en naast een welkoms drankje kregen we ook een schelpenketting om ons nek met onze namen in de grootste schelp gegraveerd.

We waren ook blij dat we die vliestruien weer uit konden trekken, al was het niet voor lang want ook hier was om 6 uur de zon weg en ook de warmte. Met als gevolg dat we onze gezellige kerstjurkjes in de koffer konden laten en kerstavond WEER in vliestrui en spijkerbroek aan het kerstdiner (grote kreeften) zaten.

De dagen vlogen hier om. Dagje strand (op de rechter foto zie je hoe rustig het strand is) met lange strandwandelingen en mooie schelpen zoeken. Een paar km verderop is een dorpje, en het was opvallend dat alle Birmese mensen volledig gekleed de zee in gingen. Op de rechter foto is ons huisje, hier zaten 6 kamers in. Er waren een paar van dit soort huisjes, en ook

1-kamer huisjes. Er waren hier, net als in Bagan en Inle, wel wat andere toeristen maar het was zo rustig vergeleken andere vakantie landen!

We zijn nog een dag gaan snorkelen en hebben een andere dag een fietstoertje gemaakt in de omgeving. Toch een uitdaging met die fietsen daar.

We hebben een heerlijke vakantie gehad. Wie interesse heeft, kan ik alleen maar tegen zeggen; wacht niet te lang!!

Wat ik elke zondag ochtend om 6 uur doe...

2010-12-02T00:25:00.000-08:00

Sinds mei dit jaar geeft mijn yoga leraar Asokan elke zondagochtend om 6 uur een open klas, bedoeld voor nieuwe yoga docenten en alle andere leden van Om Shiva yoga center.
De opkomst is wisselend, soms zijn er maar een paar, soms is het erg vol. Je weet ook nooit wat er gaat gebeuren. Af en toe vraagt hij de avond tevoren of een van zijn docenten de les wil geven, of het gebeurd ook dat hij zich verslaapt en dat iemand die er toevallig die ochtend is de les geeft.
Als hij de les geeft, weet je ook nooit wat er komt. Het kan zijn dat je een hele les ademhalings- en/of meditatie lessen krijgt, of een les met alleen maar head- shoulder- and handstands, of een 'gewone' hatha klas, of yin yoga, of Sivanda, en het is ook wel eens gebeurd dat je pas om 9 uur bijna op je knieen de zaal uitkroop na een power class waar geen einde aan kwam (is hij gewoon aan het uitproberen wie er op geeft).

Het is soms een grote opgave om elke zondag om kwart over 5 je bed uit te komen. maar behalve tijdens vakanties ben ik er tot nu toe altijd.
Afgelopen zondag had ik weer eens een dag dat ik met tegenzin op stond, en me onder de douche voornam dat dit nu ECHT DE ALLERLAATSTE KEER zou zijn.

Vervolgens kwam er zo'n ontzettend leuke les dat dat voornemen gelijk weer diep weg zakte. Het is jammer dat het eerste deel niet op de foto staat. Ik heb er dus geen bewijs van dat Asokan op een gegeven moment op zijn rug lag, benen omhoog, zijn voeten tegen mijn rug. Vervolgens strekte hij zijn knieen, waardoor ik los van de grond kwam. Ik boog mijn knieen en mijn handen pakten mijn enkels. (voor de yogi onder de lezers; een wankele omgekeerde bow pose)

Op een gegeven moment verzuchtte ik; 'Jammer dat we geen fototoestel bij ons hebben!' Had ik eerder moeten zeggen, want mijn 7 Singaporese medestudenten doen natuurlijk geen stap zonder hun mobieltje met camera.
Dus toch nog wat 'bewijzen' van het laatste stukje van deze bijzondere les;

Net zolang doorbouwen tot we bij de muur zijn (links) of dat iemand gaat roepen dat die het niet meer 'houdt' (rechts).

vlnr; ik, Asokan, Shinko and Xinran

Shinko weegt maar 45 kg, dat gaat toch wat makkelijker dan de 75 kg van Asokan, die zijn handen niet los durfde te laten.

Shinko in een Scorpion op mijn onderarmen. Shinko en ik waren de oudste; we schelen een week.

Voelt erg wankel aan maar als Asokan zegt dat er een been de lucht in kan dan moet dat maar...

Mochten jullie nog niet genoeg hebben, bekijk dan ook nog even de 'video' - met muziek;

View Video

NAMASTE!

Bahrain; sentimental journey...

2010-11-09T01:18:00.001-08:00

Tja, wat doe je als de midterm break nadert (gewoon de herfstvakantie, maar bij gebrek aan herfst krijg je dit soort benamingen) en je kinderen vragen je smekend wanneer we nu een keertje terug kunnen naar Bahrein?
.

3 tickets boeken en een vriendin lief aan kijken. (Peter had uitgerekend die week een conferentie die hij niet kon missen)
.

Ik kreeg zelfs 2 aanbiedingen om te komen logeren, en de keus was makkelijk, want het gezin van mijn Maleisische vriendin Karen heeft wat oudere kinderen dus ook leuk voor Lilith.
.

Na een tamelijk uitputtende vlucht (vertrektijd half 3 's nachts en dan ook nog een stop van 3 uur in Qatar - er vliegt niets direct naar Singapore) stapten we op het vliegveld van Bahrein in onze huurauto. Bij de landing heb ik voor alle duidelijkheid gezegd; 'Jongens; geniet er maar van, want ik ga niet NOG een keer terug naar die zandbak.'
.
Gelukkig voelde de chaos op de weg al snel vertrouwd aan. Auto's die aan 2 kanten met 2 keer de maximum toegestane snelheid voorbij zoeven, fietsers die op de middenberm van de snelweg tegen het verkeer in fietsen, iedereen heeft voorrang en alle kinderen gezellig bij pa voorin/op schoot. Ik wist nog min of meer de weg en zonder te veel omrijden, bereikten we al snel ons 1e doel; rondje eigen compound. We hebben even ongegeneerd (ik dan, kinderen hebben er meer last van) naar binnen staan gluren bij 'ons' huis - mmm... hebben ze mijn muurschildering overgeverfd. Snik!
Bij de guard vroegen we of hij wist waar ons poesje Poeki was. Ja... dat wist hij wel; overgereden. Snik! Snik! Snik!
.

Daarna even langs mijn sportschool waar ik ooit mijn eerste yoga les gevolgd heb. De lerares was net klaar met de les en het was leuk nog een heel aantal bekende gezichten te zien. Ik vertelde dat ik zeker deze week een les wilde komen volgen.
.

Vervolgens langs de manege. Voor dezelfde middag een afspraak gemaakt, en toen naar het huis van Karen.
Karen heeft 3 zonen; Konrad (14) Tor (10) en Xavier (8). Voor de gelegenheid waren ze alle drie thuis gebleven - Karen weet elke keer weer een reden te bedenken om onder school uit te komen. Zij is ook de enige moeder op het eiland die niet wanhopig wordt van 3 maanden zomervakantie - die zotten plakken de hele ramadan er ook maar gelijk aan vast.

Kinderen verdwenen gelijk naar het kleinste kamertje in het riante huis, en hebben daar in wisselende samenstelling een groot deel van de vakantie doorgebracht;

Xavier, vriendje, Tor, Konrad, Lilith en Jillis

Maar ze konden zich ook uuuren vermaken in de enorme tuin, op dezelfde vierkante meters;

Karen en ik verdwenen naar de keuken en gingen eens uitgebreid bij kletsen.

Behalve Keir, Karen, 3 zonen en Chandra, de maid, wonen er in het huis ook nog 3 honden, type is-niks-en-wordt-ook nooit-wat, en 4 of 5 katten. Alles is constant aan de rui, loopt in en uit, en blaft naar elke beweging van de tuinman die toch wel de hele ochtend zoet is (elke dag!!).
.

Chandra is al 8 jaar bij de familie, Karen neemt zich elke week wel een keer voor een enkele reis voor haar te kopen maar daar komt nooit wat van.

Het hele huis verkeerd non stop in staat van een recent ontplofde bom. Karen is advocaat en ontsnapt regelmatig voor een paar dagen naar Engeland als ze een zaak moet verdedigen. Ze verricht het meeste voorwerk thuis, en wel tussen middernacht en een uurtje of 5. Daarna gaat ze slapen, en komt tegen de tijd dat de kinderen uit school gehaald moeten worden eruit. (Keir brengt de jongste 2 naar school.) Konrad heeft een uur eerder de schoolbus. Eigenlijk is Konrad het meest nette en verantwoordelijke familie lid, dat zelf op staat, ontbijt, en op tijd weg is in schone kleren.

Hij had ook besloten dat wij zijn kamer maar moesten gebruiken, en had er voor gezorgd dat zelfs zijn kasten volledig leeg waren voor ons.
.
Na een paar uur bijkletsen hebben Karen en ik allebei even een tukje gedaan, bij de kinderen was niets van vermoeidheid te bespeuren. Lilith ging vrolijk om half 5 paardrijden, en de jongens hadden muzieklessen en scouting, maar er was er altijd wel eentje thuis voor Jillis.

Tegen half 10 's avonds gaven we het allemaal op en waren heel snel onder zeil. (7 vlieguren, 13 uur onderweg en 5 uur tijdsverschil!)
.
Toen ik de volgende morgen op stond (kinderen sliepen het klokje rond) waren de jongens al naar school, Keir naar zijn werk en Karen sliep ook nog. Chandra liep rond met een bezem die hier en daar de vloer raakte en de honden waren aan het blaffen naar de tuinman. Ik gaf ze alledrie een corrigerend schopje, toen een iets steviger schopje, maar dat ras is wat gewend en ze gaven zich niet zo snel over.
.
Ik was uitgenodigd voor een koffie ochtend bij mijn oude, favoriete gourmet club. Ik ken ze en besloot niet al te veel te ontbijten. Daarna liet ik iedereen in diepe rust achter met die blaffende meute.
De gourmet club is een groep van maximaal 20 dames, die volgens de regels van de club allemaal een andere nationaliteit hebben. Elke 2 weken is er een lunch bij een van de leden thuis, die eerst een kookdemonstratie geeft van minimaal 2 gerechten uit haar moederland. Omdat er deze week precies GEEN demo was, had de president van de club de koffie ochtend bedacht. Ze had alle oude leden die ik nog kende, ruim de helft, uitgenodigd.

Het was GEWELDIG om iedereen weer te zien. We kletsten alsof we elkaar vorige week nog gezien hadden.
Toen bleek dat die koffie ochtend bestond uit een Arabische lunch van 20 gerechten, met een stuk of 10 verschillende nagerechten. Pfff. Gelukkig moest ik zoveel praten, dat ik me niet echt kon overeten. Mariella, de president, had er zich er ontzettend op uitgeleefd - waarschijnlijk met wat hulp van een stuk of 4 maids. Wat een geweldige verrassing!! Er zijn heleboel foto's gemaakt, maar niet met mijn camera, en de dames zijn beter in het koken dan in het opsturen van foto's, dus die komen nog.

Ik had voor iedereen een klein kadootje bij me, maar omdat ze niet weten waar Karen woont hebben ze neem ik aan de rest van de week zitten broeden hoe ze iets terug konden geven.

Het was een geweldige middag, en tegen de tijd dat ik thuis kwam waren mijn kinderen net uit bed en de jongens bijna uit school.
.
Lilith is nog een uurtje gaan rijden. Haar favoriete pony van 2,5 jaar geleden is helaas verkocht, maar ze was er nu toch uit gegroeid. Maar ze had hem heel graag even vertroeteld. Ze vond het ontzettend leuk, maar was wel heel blij met haar paardje en juf in Singapore!
.
Jillis is aan het eind van de middag gaan rugbyen met het enige Nederlandse vriendje die nog steeds daar woont. Hij vond de training in Singapore duidelijk veel beter en een stuk zwaarder. Ha! Het eerste minpuntje kwam eindelijk in zicht. Maar hij haastte zich gelijk te zeggen dat het veld zo mooi droog was en wel zo heerlijk speelde!! Nee, hij wil nog steeds echt terug. En dat huis vol jongens speelgoed, 18+ computer spelletjes, junk food, de indoor kinderboerderij en algehele chaos versterkte hem natuurlijk alleen maar in zijn idee dat in Bahrein alles leuker is.
.
Woensdag ochtend was ik weer vroeg wakker en liet de slapende c.q. blaffende bewoners achter voor een yoga les. Het was weer ZO vertrouwd. Maar nog wel precies dezelfde les, op precies dezelfde muziek, en nog steeds hetzelfde gekissebis over de airco; de iets gevuldere Arabische helft wil hem aan en graag hard, de rest van de groep zacht en liefst uit. (1 keer raden wie er altijd hun zin krijgt)

Hoewel de les een stuk makkelijker is dan de lessen hier, vond ik het wel heel erg leuk. De eigenaresse van de yoga studio, die in een huis met een ongelovelijke tuin woont, vroeg of ik op vrijdag in de namiddag een les wilde geven bij haar in de tuin. Dat leek me erg leuk, want in het voorjaar deden we wel eens meer een les daar.
.

Tussen de middag reden Karen en ik naar Manama, de hoofdstad. Hier is de allerlekkerste sushi bar waar ik ooit gegeten heb. Jillis is ook dol op sushi maar hij bleef liever thuis. Ik hoorde dat het restaurantje dicht is geweest wegens verbouwing, dus wij hoopten dat het al weer open was. Gelukkig was die verbouwing net klaar en was de menulijst niet te veel veranderd en hadden ze mijn allerlekkerste sushi nog steeds op het menu; aan de buitenkant gefrituurde groente, erin rijst, zeewier, garnalen en avocado.

Daarna haalden we de jongste zonen uit school, en weer thuis begonnen de eerste serieuze voorbereidingen voor het Haloween feest dat de volgende avond in de tuin gegeven zou worden. Er kwam een grote neger uit de Seychellen langs met een geluids- en lichtinstallatie voor de Haloween disco. (kon me daar niets bij voorstellen maar de kinderen gelukkig wel).

Bahalve dat Karen rechten gestudeerd heeft en 7 talen spreekt, heeft ze ook een graad in scheikunde en dat is haar hobby. Haar keuken is haar practicum locaal en voor de gelegenheid kregen de katten een kleiner stukje aanrecht als hen rechtens toe komt zodat ze haar proeven kon uitstallen.

Zo stond er een enorme pot vol opzwellende lichaamsdelen en reptielen:

En op de grond stond een hondenbadje dat ze vol had gegooid met water, een chemisch goedje en wat kleurstof. Na een dag was het water volledig geabsorbeerd, en kreeg het geheel iets van een bak snot met oogballen. Elke jongen die in de keuken kwam, kon nooit nalaten even door de bak te graaien, waar niet zo nauw gekeken werd of er iets uit de bak viel, wat vervolgens door 12 honden- en 16 kattenpoten verder door het huis verdeeld werd. (ze mochten er niet eens glijbaantje mee gaan spelen van Chandra. Dat was vette pech)

Jillis met de snotjes en oogballen; heerlijk om doorheen te malen!
.

De volgende dag heb ik maar eens 's morgens vroeg mijn matje uitgespreid en zelf wat yoga gedaan. Mijn kinderen en Karen sliepen nog, maar ik had een publiek in de vorm van 2 honden, die regelmatig zodra er een plekje vrij was die mat wilden uitproberen. Ik snap niet wat die honden in mij zien. Ik aai ze nooit, voer ze nooit en ging ook niet met ze uit. Als ik op de bank wil zitten, gooi ik ze eraf. Als ze blaffen krijgen ze een mepje en ze mochten niet op mijn bed liggen. En toch; als ik thuis kom zijn ze blij mij te zien. Dus behalve lelijk zijn ze ook nog stom.

Ik kon ze niet de tuin in bonjouren want daar liep de tuinman. Toen ik ze echt zat was heb ik ze opgesloten in een jongens kamer, zodat ik mijn yoga in alle rust kon afmaken.

Daarna de kinderen wakker gemaakt want ze wilden graag naar school, hun oude klasmaatjes terug zien, in de grote pauze. Het was een leuk weerzien en ze vonden het jammer dat de lessen weer begonnen;

Lilith met Gaby en Jillis vriendjes met stropdas. Dat hoeft hij gelukkig niet in Singapore.

Daarna gingen we even een kijkje nemen in de nieuwste mall. Tja, ook zo iets. Bahrein bouwt elke paar jaar een nieuwe mall, waardoor de laatste mall weer bijna leeg komt te staan, want het inwoners aantal blijft stabiel onder de half miljoen. Zo was in de prachtige uitbouw van de Seef mall, die wij nog net hebben meegemaakt, bijna geen kip meer te zien. Maar ja, in Dubai zijn nog steeds meer malls en wat zij hebben willen wij ook. (met al die eilanden die van Oord gebaggerd heeft, is ook nog niets gedaan)

In de nieuwe mall is een gigantisch indoor zwembad gekomen, maar daar hadden we geen tijd meer voor omdat we op tijd terug wilde zijn als de jongens weer uit school zouden komen.

Thuis werd het langzaam maar zeker versierd voor het feest van die avond. Elke zoon had kinderen uitgenodigd, de jongste kinderen mochten van 6 tot 8 komen, de middelste groep van 7 tot 9 en de oudste kinderen van 8 tot 10.

In de keuken was Karen druk bezig met ijs en stikstof, zodat er ook nog damp zou ontstaan bij diverse bakken snot. Ik heb er wat foto's van gemaakt, maar door de flitslamp gaat het griezel effect wat verloren;

De kleinste kinderen vonden alles even mooi en vooral de dampende, borrelende pan vol bloedsap vond gretig aftrek;

Jillis in zwarte cape en Karen deelt de drankjes uit.

Karen had ook voor een overdaad aan snoep gezorgd. Voor de kleinste had ze snoepzakjes verborgen in de 'snot met oogballen' bak.

Om 7 uur druppelden de vriendjes van Tor, de middelste zoon, binnen. Die hadden in de de huiskamer een griezel bioscoop gecreeerd en de kinderen wurmden zich zo goed en zo kwaad als het kon tussen de honden op de bank, dicht bij elkaar en griezelen maar.

Tegen 8 uur kwamen de teenagers langs. Het is natuurlijk niet cool je erg te verkleden maar ze hadden toch aardig hun best gedaan. (De jongen met de blonde pruik heeft het precies 2 minuten volgehouden op die naaldhakken).

Volgens beproefd Bahreins gebruik was er natuurlijk nog geen van de kleine kinderen om 8 uur opgehaald, de pechvogels die ERG laat werden opgehaald gingen soms huilend met moeder mee omdat ze de enge heks hadden gezien (ha - zal die moeders leren!)

Maar verder was het een erg geslaagd feestje en hoewel er buren al om 8 uur begonnen te klagen over de muziek (zucht) ging die keurig om 10 uur uit en bleven sommige ouders nog even hangen voor een glas champagne.

Vrijdagochtend gingen Keir, Konrad en Lilith naar de BSPCA. Daar werken Keir en Konrad elke zondag ochtend. Dierenhokken schoonmaken en honden uitlaten.

's Middags vertrok Lilith naar haar vriendin Gaby voor een logeerparty en 2e Haloween party. Jillis mocht logeren bij zijn Nederlandse vriend Coen.

Ik ben vrijdagmiddag de yogales gaan geven in de prachtige tuin. Het is ongelovelijk dat zoiets bestaat in dat dorre land. Uit beleefdheid heb ik niet durven vragen of ik foto's mocht maken, maar de eigenaresse was zo enthousiast over de yoga les dat ze me na afloop een baan garandeerde mocht ik ooit terug komen. Insh'Allah.

De volgende ochtend kwamen mijn kinders weer terug van hun logeerpartij en met Coen en onze 5 kinderen vertrokken Karen en ik naar het grote waterpark van Bahrein. Ondanks dat het zaterdag was, was het er opvallend rustig. Ongelovelijk, maar misschien vinden de Arabieren het al wat frisjes worden - het was tegen de 30 graden. (In de winter zakt de temperatuur nog zo'n 10 graden en komen de wollen mutsen uit de kast.)

Na een hele dag glijbanen en zwemmen kwamen we pas tegen 6 uur weer thuis. Daar had Chandra de fondu al bijna helemaal klaar staan. Ik pakte snel de laatste dingen in de koffer, Karen maakte het laatste sausje en tegen 7 uur zaten we heerlijk aan de fondu;

Na de fondu wilde ik graag nog een foto maken van de hele familie (de vader van Karen heeft een flat in Bahrein en woont sinds zijn pensioen afwisselend in Maleisie en Bahrein en was er nug ook). Ik wilde ook graag alle dieren op de foto, en de kinderen gingen snel naar buiten katten vangen. Het is uiteindelijk gelukt om 3 honden, 3 katten en alle gezichten op de foto te krijgen;

Lilith, Chandra, Jillis,

Keir, Tor, opa, Konrad, Xavier en Karen.

Daarna snel alle koffers naar beneden en na het afscheid snel richting vliegveld.

Wat hebben we alle drie een leuke vakantie gehad. Jillis begon gelijk al te vragen wanneer we weer eens terug konden, en ik was niet meer zo zeker van mijn stelling dat dit ons laatste bezoek zou zijn.

Jillis kon zijn ogen haast niet meer open houden, en de hele terugreis heeft hij op elk mogelijk plekje geslapen, zelfs in de korte busritjes naar het vliegtuig bij gebrek aan een slurf. (en echt; als ik hem niet telkens wakker had gemaakt om uit te stappen zou hij zijn blijven slapen, zo diep!)

Vlak voor vertrek kregen we van Karen ook nog allerlei scheikunde proeven mee, want vooral Jillis was erg gecharmeerd van alle truukjes die zij daarmee uithaalde.

Met als gevolg dat mijn keuken hier steeds meer op die van Karen gaat lijken. En aangezien schoonmaken niet mijn sterkste kant is en ik hier geen Chandra heb rondlopen.....

53 Namly Cres

2010-10-07T03:40:00.000-07:00

In mei zijn we verhuisd binnen Singapore; nu eindelijk eens wat foto's op veler verzoek.

Het lijkt eenvoudig; wat foto's maken en op mijn blog zetten. Maar het is me gelukt er bijna een week over te doen.

Maandag. Mijn hulp heeft vorige maand ontslag genomen, en ik heb me nog niet echt op een vervangster gestort, dus deze week begon het verval dermate in te treden, dat ik me voornam kamer voor kamer eens onder handen te nemen en het resultaat dan op de foto te zetten. 's Avonds had ik de hele beneden verdiepen schoon en op de foto, dus ik vol goede moed dinsdag achter de computer. Stond er geen enkele foto op. (heb een nieuw toestel en per ongeluk alleen 'scherp gesteld' en niet 'afgedrukt'.)

Dus tot grote vreugde van Peter woensdag de poets- en opruim actie nog een dunnetjes over gedaan.

Vandaag, donderdag, alles uitgezocht en op het blog gezet;

Eerst maar eens de buitenkant;

Mijn zwarte honda achter ons electronische hek. (links). Rechts zie je dat hek nog net op de foto, achter de vuilnisbakken.

Links de voortuin met onze nieuwe eetset. Rechts zijaanzicht van die voortuin.

Jillis even in de sfeervolle tuinverlichting 's avonds zijn nieuwste trampoline kunstjes laten uitvoeren.

Langs de muur aan de zijkant een flinke vijver met 14 koikarpers.

Van de eigenaresse van het huis moeten we de vissen om de dag voeren, maar haar man zegt dat dat niet goed voor die beesten is en ze maar 2 keer in de week wat mogen hebben. Af en toe gaan de vissen in protest; als ze je dan zien gaan ze heel zielig met z'n allen lucht lopen happen boven het water. Meneer Goh moet hier om lachen en zegt dan dat het inderdaad verwende beesten zijn.

De vijver is gedeeltelijk overdekt, en de stenen pilaren (ter ondersteuning van de terras

overkapping) hangen vol herzhoorns;

In de achtertuin had ik wel eens gezien dat er wat bananenbomen tussen de oranje bloemen stonden, maar deze enorme tros ontdekte ik pas toen de tuinman ze liet zien... maar zeg nu zelf; zie JIJ ze? (ongeveer in het midden van de foto, rechts van de stam)

Nog een paar weken geduld en dan mag iedereen komen mee eten - bananen shake, bananen cake, bananen moes... iemand nog andere recepten??

Boven de paarse bloem (rechterfoto boven) komen de volgende minitrosjes er al aan!

Deze bloemen groeien rond de bananenbomen en Peter zag de volgende trossen er al weer aan komen (aan deze bloem!). Pa, ergens is er toch iets misgegaan in het doorgeven van Uw groene genen...

Nog wat andere bloemen en planten in de tuin...

Genoeg tuin. Nu de huiskamer. Muur boven de bank nog wat kaal. Moet nog wat komen, maar daar zijn we nooit zo snel in. Boven de tv wat matte ramen, waar de trap naar boven loopt.

Op de rechterfoto, uiterst rechts, is de voordeur. In Singapore heb je nooit een halletje,

maar sta je altijd direct in de huiskamer. Schoenen buiten. Kapstok overbodig hier.

Op de foto onder zie je achter de eettafel de opening naar onze studeerkamer.

De studeerkamer is vijfhoekig, en hebben we 3 bureau's in gezet, voor de kinderen en mij. Allemaal een computer, uitzicht op de tuin en moeders in het midden. Wat wil je nog meer...

Tot slot de keuken. Hoog houten kastjes gehalte, maar wel lekker ruim en, heel handig, een vaatwasmachine IN de keuken. In de meeste huishoudens ontbreekt een vaatwasser, omdat iedereen een inwonende maid heeft. Of het ding staat buiten in de zgn 'wet kitchen'.

Nou, genoeg gepoetst. Volgende keer de 2e etage. (beloof nog niets)

Fietsen in Nederland

2010-09-10T01:31:00.001-07:00

We hebben allemaal weer een heerlijke zomervakantie gehad in Nederland. Weer zoveel mogelijk mensen proberen te zien en hebben genoten van het Nederlandse weer (ja echt, ook in augustus) en het eten.
Het is mij gelukt af en toe een yoga les mee te doen (in Nijmegen, Den Haag, Breda en Utercht) en er een paar te geven aan vriendinnen.
Lilith heeft 4 volle weken paard gereden.
Jillis heeft zijn vriendjes weer opgezocht, ook een paar Bahreinse. Hij houdt nooit contact met ze, maar gelukkig zijn zij hetzelfde dus zodra hij zijn gezicht laat zien is het gelijk weer als vanouds.
De kinderen worden toch groter, ze willen niet meer mee om mensen op te zoeken, ze willen niet mee naar zee (SAAI) en eigenlijk willen ze ook niet mee 'een weekje weg'. Lilith heeft het kunnen regelen dat ze naar Lotte in Belgie kon, maar Jillis had geen alternatief dus stapte hij met frisse tegenzin in Oegstgeest op de fiets.
De weersvooruitzichten waren niet best, maar de 1e dag bleef droog en zijn we tot Castricum gereden, waar we vrienden opgezocht hebben. Onderweg kwamen we in de duinen opeens hele kuddes vogelaars tegen, gewapend met enorme lenzen. Bleek de groene bijeneter daar voor het eerst in 30 jaar weer gesignaleerd te zijn. Wij boffen. (?)

De tweede dag regende het 's morgens vroeg al zo erg, dat we lekker een uurtje langer in bed zijn blijven liggen, maar toen het wat op leek te klaren zijn we toch op de fiets gestapt. Dat hebben we geweten. Het heeft bijna de hele dag in meer of mindere maten geregend, en de wind zat ook niet mee.

Maar ondanks de regen was het een mooie tocht door de Noord Hollandse duinen.

Vooral het stuk rond de kust van Den Helder was erg leuk fietsen. Jillis heeft er wind staan vangen;

Het was heerlijk toen we daar de bocht om gingen; zij wind ipv tegen wind.

Al gauw zaten we aan de hete chocolademelk op de boot naar Texel, en aangekomen bij ons bed&breakfast adresje direct onder een warme douche. Het was best een zware dag geweest; 80 km gefietst en Peter heeft Jillis af en toe een beetje moeten duwen.

De volgende ochtend zag de lucht er heel anders uit, en vol goede moed stapten we weer op de fiets. We hadden het plan wat waddeneilanden af te fietsen, maar door zeer onhandige vaartijden van de boten en de strenge restricties (vaak mocht je eigen fiets niet mee) besloten we de waddeneilanden maar over te slaan, en de afsluitdijk te nemen. We wilden nl vooral fietsen en niet een hele dag op een eiland te zitten die je in een uurtje rond zou kunnen, en er dan niet meer af.

Dus fietsten we terug naar de pond naar Den Helder en onderweg maakten we nog even een paar fotootjes, waardoor we bij de slagboom aangekomen, de slagbomen precies voor ons fietswiel omlaag gingen en konden we een uur wachten op de volgende veerboot.

Na de boot kwamen we al snel bij de afsluitdijk, die we me volle meewind heerlijk relaxed hebben kunnen af pendelen;

Alleen ging opeens de zon dermate schijnen, dat mijn trui wat te warm werd. Omdat we al 'zo vaak' moesten stoppen voor een fotootje hier en daar, tot grote ergernis van Peter, bedacht ik dat ik die trui wel onder het fietsen even uit kon trekken. Dat lukte niet helemaal, en voor ik het wist lag ik op het fietspad. Tja, wat schaafwonden hier en daar en een flinke verzwikte enkel. Lopen ging haast niet meer, maar fietsen wel, tot mijn verbazing, dus toch maar verder gefietst.

80 km verder kwamen we in Harlingen aan, waar we met enige moeite een hotelletje vonden en een lekker restaurant.

De volgende ochtend was mijn enkel vrij dik, maar fietsen ging nog steeds beter dan lopen, dus zijn we weer verder gegaan. Via de noordkust, naar Dokkum.

In Dokkum ontdekte Peter tot zijn grote vreugde dat er gel-dekjes voor fietszadels in de handel waren. Hij had inmiddels zo'n zadelpijn, dat hij haast niet meer kon fietsen.

Dus met gelzadel heeft hij ons eindpunt, Groningen, gehaald. Daar hebben we de trein genomen terug naar Oegstgeest.

Jillis had het die dag ook wat zwaar, zeker de laatste 10 km. Maar hij was zo enthousiast over de fietstocht, dat hij volgend jaar weer wil. Nou; wij ook!!

Ik had bedacht dat ik dat weekend wel wat rust zou houden met die dikke enkel. Maar daar kwam achteraf ook niet veel van terecht. Mijn vriendin Margreet was net verhuisd, en die hebben we dat weekend nog even geholpen met wat laatste dingen. Zij heeft een kangaroo woning gekregen via de gemeente, in Leidschenveen. Haar lieve, maar demente moeder woont nu onder haar, ze deelt een tuin met haar moeder en zij woont met haar kinderen boven moeder. Ik heb toch wel een grote bewondering voor haar dat zij hiervoor gekozen heeft. Ik hoop dat ze nog heel wat jaren daar samen kunnen zitten, en vooral dat moeder niet te hard achteruit gaat.

Daarna op maandag nog die vliegreis terug naar Singapore, wat mijn enkel ook niet echt ten goede kwam, en dinsdag ben ik toch maar eens naar mijn huisarts hier gegaan, omdat die enkel echt wel heel erg dik was. Die huisarts wist niet anders te verzinnen dan lasix (plasmiddel voor de oudere medemens).

Het hielp wel, inmiddels is de enkel natuurlijk nog steeds dik, maar niet zo enorm meer. Met wat aanpassingen kan ik ook redelijk meedoen met mijn yoga, en gelukkig heb ik er verder weinig last van.

Maar volgende keer toch maar afstappen als er een trui uit moet...

Ook een zoen?

2010-06-22T16:07:00.000-07:00

Lilith heeft vanavond haar prom. (bal)
Ze gaat vanmiddag uit school naar haar vriendin, dochter van de Thaise ambassadeur, daar gaan de meiden zich omkleden. De chauffeur brengt hen dan naar het feest op de cricket club (midden in de stad - kom ik weer goed van af met die verkeerschaos 's avonds), haalt ze weer op en dan mogen ze daar blijven slapen.
Ze vindt het allemaal best spannend en ik gaf haar een dikke kus voor ze de deur uit ging om de schoolbus in te stappen.

Jillis was nog bezig met zijn schoenen aan te trekken.
'Jillis, wil je ook een dikke zoen?'

'Nee. Ik wil een geweer!'

.

Tropisch regenbuitje (van 12 uur)

2010-06-16T05:50:00.000-07:00

Vanmorgen stapte ik om kwart over 7 op de fiets, man en kinderen waren al de deur uit, op weg naar mijn yoga studio. Ik keek nog even bezorgd naar de lucht. Maar aangezien het maar 5 minuten fietsen is (en als het tegen zit 15 minuten met de auto) besloot ik het erop te wagen.
Ik lag al lang en breed op het yoga matje toen de hemel open barstte. Heerlijk. Alle ramen wagenwijd open, alle geluiden verstomd behalve de plenzende regen. Binnen de kortste keren was het echter gedaan met de vredige rust, want vanuit het niets begonnen de kikkers opgewonden te kwaken. (het lijkt nog het meest op een stel loeiende koeien, met minstens 2 keer het volume!
Zoals vaker begon het een beetje te lekken door het dak, we schoven gemoedelijk de matjes wat dichter bij elkaar op het droge stuk en vervolgden onze les.
Na de les was het echter nog niet droog, integendeel, het leek alleen maar harder te gaan regenen. Gelukkig hadden diverse leerlingen de regen weerstaan en er waren er ook een paar die voor een les van mij kwamen, dus ik hoefde gelukkig nog niet door de bui.
Echter, na die les, die ik nog wat had laten uitlopen, was het nog steeds een enorme waterval van boven. Ik keek eens naar de lucht, en besloot dat het nog wel een uurtje door zou kunnen hozen. Dus mijn broekspijpen opgerold, en op mijn fietsje naar huis. Wat een regen! Het voelde nog koud aan ook!!
Thuis onder de warme douche en aangezien mijn electrische hek niet open wilde (afstandsbediening aan mijn sleutelbos was ook nat geworden) kon ik niet meer de deur uit met de auto en bleef maar thuis wat opruimen (er ligt altijd wel iets).
Na een uur was het NOG niet droger. Maar na het fohnen van de afstandsbediening van het hek ging het hek zowaar weer open en kon ik verder met mijn dag. (lunchafspraak met een vriendin, tja, je bent expat vrouw of niet dus kun je maar beter af en toe aan de verwachtingen voldoen).
Toen de kinderen uit school kwamen, begon het een beetje zachter te regenen en de rest van de dag miezerde het gestaag door.
Wat houdt het nu in; zo'n tropische regenbui?
De beste indruk geeft deze foto reportage, gemaakt van Orchardroad, de drukke 5 baans (eenrichtingsverkeer) winkelstraat met alle luxe malls;

Die rivier is dus Orchard road, daarachter een mall. Op de rechterfoto zie je hoe het terras voor een winkel totaal overstroomd is; in de Starbucks stond anderhalve meter water!

Tja, dat heb je met een Porche... ook niet waterdicht

Ingang naar de metro...

Openbaar vervoer ligt ook redelijk stil...

Gelukkig... de brandweer; een redder in nood.

Maar wie redde nu wie??

Mevrouw had toch de paraplu!

Jillis' verjaardag, verhuizen en lang weekend Nederland... IN 1 WEEK!!

2010-05-19T14:34:00.000-07:00

1 mei werd Jillis 12 jaar. Natuurlijk moest er weer een partijtje komen met alle jongens uit zijn klas, het rugby team, het voetbal team en een paar Nederlandse vriendjes. Na flinke onderhandelingen hebben we het aantal weten te beperken tot 14 jongens, waarbij we hoopten dat er nog een paar niet zouden komen. Het zijn oncontroleerbare stuiterballen op die leeftijd.
Het volgende punt was natuurlijk; wat en (vooral) WAAR?
Thuis was geen optie en omdat we de volgende dag zouden verhuizen besloten we het niet geheel meer in eigen hand te houden. Jillis koos voor tag paintball, weet niet precies wat ik me daarbij voor moest stellen, had nachtmerries over verfbommen die allemaal op mij terecht zouden komen. Gelukkig was de leeftijdsgrens hiervoor 14 jaar, dus kunnen we dit nog minstens 2 jaar uitstellen.
Zijn 2e keus was naar de film, maar dat vond ik wel erg suf voor een partijtje.
Toen de tijd al een beetje begon te dringen (een week voor zijn verjaardag), kreeg ik opeens een goed idee. Jillis is 6 weken geleden begonnen met Muay Thai (boksen), in een onderdeel van mijn yoga studio. (voor alle duidelijkheid; het enige gemeenschappelijke is dezelfde eigenaar). Hij vindt het heel erg leuk, en had voor zijn verjaardag al bokshandschoenen en een zandzak gevraagd. Dus waarom niet al die jongens los laten in die boks studio?
Ik overlegde met Asokan, de eigenaar en mijn yogaleraar. Hij zag het direct zitten, ook om zijn studio wat bekendheid te geven, en beloofde zelf het partijtje te leiden. Want de 2 Thaise jongens die daar altijd les geven, zijn erg aardig maar spreken niet al te goed Engels.

De 'les' begon met een korte warming up. Daarna kreeg iedereen handschoenen aan en werd de groep in drieen verdeeld. De 2 Thaise jongens en Asokan namen elk een groepje onder hun hoede en brachten hen wat vuist en schoptechnieken bij;

Asokan bezig met Jostijn en Jillis.

Daarna mocht de hele groep zich uitleven op elkaar;

Omdat bij sommige de vermoeidheid al toe begon te slaan gaven de 2 Thaise jongens een showtje Thai kickboxen weg. Daarna deden ze wat spelletjes, het was een beetje rommelig maar de jongens vonden het allemaal erg leuk.

Daarna mochten ze zich om beurten uitleven op de zandzakken die door de halve studio hingen. De Koreaanse jongen (links) met het witte t shirt had zwarte band teakwondo en die ging aardig door;

Hierna kregen ze om beurten een blauw of rood schuimrubberen hoofdbedekking op, en mochten ze in de boksring om beurten met z'n tweeen 1 volle minuut op elkaars kop slaan. Ik had er een hard hoofd in, maar de 2 Thaise jongens waren serieuze scheidsrechters en als 1 jongetje duidelijk sterker (of fanatieker) was, dan werden ze snel uit elkaar gehaald. Ze kregen hier geen genoeg van en ik moet toegeven dat het erg leuk was om naar te kijken;

Korea (Richard) - Japan (Andrew) Nederland (Jillis) - Frankrijk (Louis)

pret van de toeschouwers (Jillis en Asokan)

Finale was Holland tegen Japan en eindigde na 2 volle minuten gelijk.

Daarna iedereen nog op de groepsfoto en op naar de Hollandse club, even afkoelen in het zwembad en een hamburger toe. Het zat er weer op voor een jaar!

De volgende dag zijn we verhuisd naar ons nieuwe huis, 600 meter verderop in dezelfde wijk waar we 9 jaar geleden hebben gewoond. Het was, toegegeven, een wat krappe tijdsplanning, maar gelukkig deden de verhuizers het meeste inpak- en sjouw werk. Op foto's moeten jullie nog even wachten, tot alles 'hangt' en Ikea ook weer zijn meubelvoorraad aangevuld heeft. Maar we wonen er erg naar ons zin.

2 dagen na de verhuizing ben ik even een weekend naar Nederland gegaan, even mijn moeder gezelschap houden want zij is niet over te halen naar ons te komen.

Ik moet zeggen; ben blij dat we toch niet vaak van dit soort weken hebben.

1 week in een ashram.

2010-04-22T01:46:00.000-07:00

Tijdens de 2e week van het verblijf van ons bezoek, wilde Peter graag met zijn familie naar Yogyakarta. Daar was ik jaren geleden al eens geweest, dus zag ik eindelijk eens kans om naar een ashram in India te gaan. Een ashram is Sanskrit woord voor 'een plek vrij van zorgen van het dagelijks leven'.

Omdat ik van de soorten yoga die ik in mijn yoga studio volg, Sivananda yoga erg leuk vind, had ik besloten een Sivananda ashram te zoeken. Er zijn 3 grote Sivananda ashrams in India (en nog een groot aantal in Europa, Amerika en Zuid Amerika); in de Himalaya's, in Kerala en in Madurai. Kerala was mijn laatste keus omdat ik al eens in Kerala geweest ben, de Himalaya was mijn eerste keus, maar die zat vol wegens een internationale conferentie, dus bleef Madurai over.

Madurai ligt ongeveer in het zuid-oosten, en rond april-mei is het daar het warmst (een droge hitte tot ongeveer 35 graden). Maar omdat ik het tijdstip niet kon kiezen, en het hier ook warm is, besloot ik me aan te melden in de ashram 20 km buiten Madurai.

Ik had van een meisje dat op onze yoga studio les geeft, wel eens iets gehoord over ashrams, maar ik wist er verder eigenlijk helemaal niets van af. In een ashram kun je een opleiding volgen tot yoga docente, die een maand duurt, of je kan er 3 tot 14 dagen op 'yoga vakantie'. Hier had ik me dus een week voor aangemeld.
Voor 10 euro per dag kun je dan het dagprogramma volgen, krijg je 2 vegetarische maaltijden en slaap je op een slaapzaal - ik heb niet durven vragen of voor dat geld het matras dikker zou zijn dan mijn yogamatje...

Vrij onbevangen ging ik zaterdagochtend, 10 april, op weg naar het vliegveld. Ik had nog een tussenstop in Chennai en pas laat op de avond kwam ik in Madurai aan, waar ik met een taxi naar de ashram reed.

Ik kwam in het stikkedonker aan, en werd ontvangen door een Britse vrouw, Kalyani, die me inschreef, me de ashramregels voor las die ik ook moest ondertekenen, en me naar de slaapzaal bracht. De regels zijn oa dat je het programma volgt, dat je op het terrein van de ashram niet rookt of drugs gebruikt, je houdt aan het vegetarische dieet, geen alcohol en caffeine gebruikt, geen sex hebt, en je schouders en je knieen bedekt houdt. Die schouders waren nog de moeilijkste regel voor mij, want ik had alleen een slaap t shirt bij me met mouwtjes.
Hierna bracht Kalyani mij naar de stikdonkere slaapzaal, waar nog 3 andere vrouwen al onder hun muskietennetten lagen te slapen. Ik had gelukkig een zaklamp bij me, en pakte snel het een en ander uit, sprong onder een douche, poetste mijn tanden, vond een knopje van de fan die boven mijn bed hing, en besloot dat ik dat slaap t shirt makkelijk voor de yogalessen kon bewaren, want het was bloed heet.

Om half 6 werden we gewekt door een bel. Ik sprong mijn bed uit, en omdat het een beetje licht begon te worden kon ik eindelijk zien waar ik terecht was gekomen. In de slaapzaal stonden wel 40 houten bedden, waarvan er dus slechts 4 bezet. De wasgelegenheid was groot en verrassend schoon. Naast me lag iemand onbeweeglijk te liggen, ze leek het meest op een Tibetaanse monnik. Later zou dit mijn leukste vriendin worden, het was een 42 jaar oude Japanse vrouw, Chika, die zich kaal schoor omdat ze zo de mannen makkelijker van zich af kon houden (die hetzelfde dachten als ik). Ze legde me uit dat Japanse vrouwen veel minder duidelijk 'NEE' kunnen zeggen dan westerlingen, en daardoor vaker het mikpunt waren.

In de wasgelegenheid maakte ik kennis met Susanne, een 26 jarige vrouw uit Slowakije. Zij was een ochtend mens, net als ik, en zij begon gelijk een beetje te kletsen.
De andere kamergenoot was een 29 jarige vrouw uit Colombia, Camillia.
Susanne vertelde me dat we geacht werden om 6 uur in de lesruimte te verschijnen voor de 'satsang'. Ik had geen idee wat het was, maar ik kleedde me aan en liep naar buiten.

Ook hier viel het me op hoe schoon en netjes alles er uit zag; er stonden 2 grote gebouwen haaks op elkaar; op de linker foto zie je het les lokaal (op de 1e etage) eronder nog een kleine slaapzaal, op de rechter foto ligt boven de dames slaapzaal en eronder een kleinere heren slaapzaal en wat kamers die de receptie, een winkeltje, een bibliotheek en een kantoor bevatten;

De tuin om het complex was erg droog maar keurig onderhouden. Op het terrein stond ook nog een eetruimte, een thee ruimte en wat huisjes van het personeel.

Ik liep naar het gebouw op de linker foto en vond de trap naar boven. Er was een enorme ruimte, gescheiden dmv een paar pilaren;

De linkerkant van het leslokaal werd gebruikt voor de satsang (achterin kun je nog net foto's van de oprichters van de ashram zien hangen en er is een altaartje), de rechterkant werd vooral gebruikt voor de yoga lessen.

Elke dag om 6 uur word je geacht op matten voor het altaar te gaan zitten. Eerst wordt er dan een half uur gemediteerd. Veel te lang voor mij, en ik begon te begrijpen waarom Chika en Camillia geen haast hadden om op te staan. Eindelijk was het half uur voorbij, en begon het volgende onderdeel; het zingen van onbegrijpelijke Indiase liedjes. Het was de bedoeling dat je jezelf begeleidde met een sambabal, een tamboerijn en dergelijke instrumenten. De inhoud van de liedjes had een hoog HARA HARA RAMA RAMA HARA KRISHNA KRISHNA HARA gehalte en ik begon me af te vragen waar ik terecht was gekomen. Sommige liedjes hadden maar 15 regels, maar door ze constant te herhalen kon je ze zo een kwartier laten duren. Chika klaagde altijd dat ze niet wist hoe vaak ze een regel nu herhaalden, en ik zei dan; 'ga uit van 100 keer, als het minder is, is dat mooi meegenomen'.

Het zingen duurde minstens een half uur, waarna Kalyani een van 300 boeken ter hand nam die Sivananda geschreven had. Deze man is dus de oprichter van Sivananda yoga, en leefde van 1887 tot 1963. Hij zal best iets zinnigs geschreven hebben, maar omdat Kalyani na elke regel een eigen verklaring meende te moeten toevoegen, werd het onbegrijpelijk verhaal. Dit wist ze ook snel een half uur te rekken, waarna er een met een rokende vlam alle foto's bewierookt werden, waarna het beste deel van de ochtend kwam; het uitdelen van een kleine snack in de vorm van dadels, rozijnen, noten, stukjes kokos, mandarijn etc, elke ochtend iets anders.

Hierna had je precies een kwartier om wat thee te drinken, je om te kleden oid, en om 8 uur begon de 2 uur durende yoga klas.

Het bleek dat we alle vier min of meer op hetzelfde niveau zaten, dus dat was erg handig. Het verraste me dat de yoga les zoveel leek op de lessen van Asokan, mijn leraar hier in Singapore. Echter Kalyani dreunde de oefeningen klakkeloos op, corrigeerde nauwelijks, liet je tussen elke oefening een paar minuten 'bijkomen', en was zo star in het volgen van haar schema, dat eigen inbreng direct afgestraft werd door haar. (bv als je een oefening liever IETSJE anders uitvoerde). Het duurde niet lang of ik ging deze inflexibiliteit gebruiken om haar te irriteren, want ik irriteerde me inmiddels al mateloos aan haar.

Na de yoga les was het tijd voor de 'brunch'; een streng vegetarische maaltijd, niet alleen zonder vlees of vis, maar ook zonder kaas en eieren (al realiseerde ik me dat vreemd genoeg pas na een week!). Het eten was prima.

In de eetruimte moest iedereen op een matje gaan zitten, waarna 3 Indiaanse jongens je bord net zo lang aanvulde tot je geen pap meer kon zeggen. Er was bijna altijd chapati, soms pappadums, en rijst, biriyani of noedels. Er waren minstens 3 groenten prutjes, vaak dhal, altijd iets met bonen en soms fruit toe. In de eetruimte mocht er niet gesproken worden, wel zongen de jongens voor een eten een vrolijk gebed.

Chika en Camillia krijgen hun bord volgeschept door de Indiase jongens.

Bij het eten kreeg je vaak een soort gegiste melk, dat was het enige wat ik altijd af sloeg. Verder was het eten prima.

Na de maaltijd had je een uurtje vrij. Ik probeerde elke dag of het internet werkte, maar alleen op de 1e en de laatste dag lukte dat. De telefoon deed het wel altijd en was spotgoedkoop, zelfs naar buitenlandse mobieltjes.

Na de brunch had ik eindelijk tijd om even met de meiden te praten. Zij waren al 4 tot 6 dagen in de ashram en hun bedoeling was dat ze nog tot donderdag zouden blijven. Ik merkte echter dat ze inmiddels vrij depressief over kwamen, en dat ze ernstige twijfels hadden of ze hun tijd vol zouden maken. Mijn geluk was dat ze alle drie heel lang op reis waren, dat voor hen 10 euro per dag best veel was (ze leefden in India voor 5 euro per dag) en dat ze vooruit betaald hadden, zodat ze het eigenlijk zonde van het geld vonden om eerder te vertrekken.

Ik kwam erachter dat 4 dagen voor mijn komst de Guru van de ashram met pensioen was gegaan, en toen de staf hoorde dat Kalyani -tijdelijk- de opvolging over zou nemen, hadden ze allemaal (15 mensen!) collectief ontslag genomen. Een groepje yoga-vakantie gangers vertrok ook met het laatste staflid en alleen deze 3 dames waren dus nog -min of meer gedwongen- over. Behalve Kalyani en de keukenjongens was er nog een Idiase man, Aloup, die ook yoga lessen gaf, van nog iets mindere kwaliteit als Kalyani. De meiden zagen het even helemaal niet meer zitten, en na mijn eerste 4 uur in de ashram had ik al goed idee waarom.

Ik wist ze gelukkig op te vrolijken en binnen de kortste keren hadden we met ons vieren de grootste lol. Ik was blij dat we de humor van de hele situatie konden in zien, want het was eigenlijk te bedroevend voor woorden. Chika vertrouwde me later toe dat ze de avond van mijn aankomst al bezig was geweest met het pakken van haar spullen, maar dat ze door alle pret die we zo snel hadden haar vertrek elke dag weer uit stelde.

Vanaf dit tijdstip begonnen we Kalyani 'de Kalahari' te noemen. Ze zag er uit als een vrouw van tegen de 60, maar bleek slechts 45 jaar te zijn. Ze woonde al 17 jaar in India, en had nog het meeste weg van een oude, verzuurde katholieke non.

Omstreeks het middaguur was het tijd voor Karma yoga. Dit hield in dat je klusjes moest doen voor de ashram, bv de wasgelegenheid schoonmaken of werken in de bibliotheek. Ik liet de meiden maar eerst kiezen en kwam tot mijn verbazing in de bibliotheek terecht, die enige hersortering behoefde. Nu werk ik al ruim een jaar met plezier in de bieb van de Hollandse club, en mijn handen gingen jeuken bij het zien van al die oude zooi die hier bewaard werd. Tijdschriften van 30 jaar oud, oude folders, half vergane boeken; ik ben dol op opruimen (weggooien). Echter; nog geen los floddertje mocht er weg. Er moest gesorteerd worden van de Kalahari, maar op WAT zei ze er niet bij. Chika, met wie ik in de bieb terecht kwam, had het idee om eerst maar eens de Tamil en Hindoe boeken uit te zoeken. Dat leek een goed idee en binnen de korste keren hadden we alle boeken met niet- Engelse tekst uit de schappen gehaald, en op een apart schap terug gezet. Toen de Kalahari na een uurtje binnen kwam, lieten we trots ons werk zien, maar ze zat alleen maar te zeuren dat nu de Tamil en Hindoe boeken door elkaar stonden en dat die ook nog gesorteerd moesten worden. pfff. Daar moest ze Aloup, haar hulpje, maar voor inzetten. Wij waren toe aan een douche, en maakten ons uit de voeten.

Het was inmiddels best snik heet geworden. De koude douche van die ochtend was ook al warm, en het enige dat eigenlijk hielp was nat in je blootje op je bed gaan liggen onder de fan.

Omdat ik thuis het eten in de ashram niet helemaal vertrouwde, had ik het een en ander uit Singapore mee genomen. Al snel zaten we elke middag in ons vrije uurtje in de ruimte voor de slaapzaal, waar nog iets van wind doorheen waaide, een snack tijd in te lassen van noten, gedroogde mango, zeewierchips en dropjes (die gelukkig niemand lustte!!).

middagsnack met Camillia en Susanne (Chika nam de foto), en rechts mijn hoekje in de slaapzaal.

Na de middagpauze was het tijd voor de dagelijkse lezing van de Kalahari. We kwamen een kwartier te laat, maar ze had die tijd gebruikt om het lesbord vol te kalken met Indiase kreten. Vervolgens ging ze hier anderhalf uur over door zemelen. Binnen een kwartier was ik de draad al kwijt, en wist ik bv al niet meer wat het eerste woord betekende. Iedereen deed z'n best elkaar niet aan te kijken, omdat we dan zeker in lachen zouden uitbarsten.

Als je iets vroeg, was ze van haar apropos dus ze probeerde vragen altijd te omzeilen. Als haar dat niet lukte gaf ze als antwoord dat ze daar later nog op terug zou komen. Het is een groot geluk geweest dat ze aan het eind van een les nooit heeft gevraagd waar de les over was gegaan, want ik geloof niet dat iemand daar antwoord op had kunnen geven. Meestal hield ik het een kwartier voor het einde niet meer uit en had ik elke dag weer de smoes dat ik naar de wc moest en kwam dan niet terug voor de yoga les van 4 uur begon.

De yoga les van 4 uur werd meestal gegeven door Aloup, een bijna exacte replica van de ochtend les. Ik denk dat de gemiddelde video band beter is. Ik ging steeds vaker mijn eigen, door Asokan aangeleerde, yoga uitvoeringen toepassen. Ook Aloup kon daar niet mee omgaan en wilde dat ik het op zijn manier deed. Dan zei dat ik dat wel wilde mits hij me kon uitleggen waarom zijn manier beter was, dan kwam daar natuurlijk geen antwoord op en zag ik de meiden dubbel vouwen van de lach.
De les duurde meestal tot 6 uur.

Om half 7 uur was het tijd voor de 2e en laatste maaltijd van de dag, die wederom in stilte gegeten werd. Soms schoven er vreemde, oude mannen aan die eruit zagen alsof ze van ashram naar ashram reisden voor een maaltijd.

Om half 8 was het tijd voor de 2e satsang van de dag, wederom meditatie, zingen, een lezing, het uitroken van de foto's en de 'beloning'.

Tegen 10 uur zat mijn eerste ashram dag erop, lag iedereen in bed en gingen de lichten uit.

Ondanks de Kalahari vond ik het wel bijzonder boeiend in de ashram. Het was een totaal ander leven dan wat ik ooit geleid had. Ik zou er niet aan moeten denken om hier maanden - laat staan 17 jaar - door te brengen, maar een week; dat was wel goed te doen.

De volgende dagen verliepen in eenzelfde ritme.
Alleen alles werd korter. We schoven te laat aan voor de eerste satsang, de Kalahari maakte uit wraak haar yoga lessen korter en de lezingen langer. Ze ging steeds sacherijniger kijken en wij hadden elke dag meer pret. Op een avond besloot Chika de hele satsang te verzuimen. Ik raakte met haar in gesprek, en voor we het door hadden kwamen de andere meiden er ook bij zitten en hoorden we het begin van de liedjes. Niemand had fut om naar satsang te gaan en het werd steeds luidruchtiger en meliger, tot opeens tegen 22 uur de Kalahari als een furie onze slaapzaal kwam binnen stormen en begon te schreeuwen dat we geen delen van het dagprogramma geacht werden te missen. Er was helemaal geen woord tegen in te brengen, en toen ze haar zegje gezegd had, stormde ze de zaal weer uit.

Nou had ik wel gehoord dat je tijdens de leraren training inderdaad geen programma deel mocht overslaan, maar dat dat niet op ging voor de yoga vakantie. Chika besloot onmiddelijk de satsang van de ochtend ook te schrappen.

Opeens viel de stroom uit, en via de draden voor het wasgoed wist ik mijn eigen bed te bereiken en gingen we allemaal maar braaf slapen.

Ik begon tegen de donderdag aan te hikken. De meiden waren helemaal klaar met de Kalahari, maar vonden het ook sneu om mij alleen achter te laten. Omdat ik zaterdag weg zou gaan, had het voor die 2 dagen weinig zin om de ashram uit te gaan. Ik hoopte maar dat ze nog een dagje wilden blijven.

En toen werd het woensdag. We zaten weer in stilte aan de brunch, toen opeens 2 jonge knullen met rugzakken de eetzaal binnen kwamen. Ze werden tegenover ons op een matje gezet en we zwaaiden even stiekum naar elkaar. De meiden leefden helemaal op. Toen onze borden leeg waren en we geen excuus meer hadden om langer te blijven zitten, stonden we op en buiten de eetzaal ontstonden de eerste weddenschappen. Wie denkt dat ze de headstand kunnen doen? Waar zouden ze vandaan komen? Hoe oud zouden ze zijn?

We vermaakten ons met de speculaties, en toen het Karma yoga tijd was, mocht ik voor het eerst eens badkamers soppen. De bibliotheek lag NAAST de jongens slaapzaal. Vandaar.

Al gauw kwamen de meiden steeds naar boven om informatie uit te wisselen. Het waren beginnende yoga studenten, dus geen headstand. Ze kwamen uit Frankrijk (punt voor mij!) maar ze durfden hun leeftijd niet te vragen. Ik zat die meiden te plagen dat ze vast niet ouder waren dan 22, 23.

Na de lezing kwamen we erachter dat eentje acteur/komiek was en de ander sociologie gestudeerd had. Ze waren vrienden van de middelbare school en waren 23. Ook zij konden geen touw aan de lezing vastknopen, en daarna was het al tijd voor de yoga les.

Na het eten besloten de meiden onafhankelijk van elkaar de volgende dag te vertrekken. Zij hadden er echt genoeg van en er was nu gezelschap voor mij. Al vond ik het een magere ruil, want inmiddels waren we erg aan elkaar gehecht geraakt. Maar kon ik hun beslissing wel begrijpen.

We besloten onze laatste avond niet door de satsang te laten verpesten. De Kalahari was ook helemaal opgeleefd en we besloten dat zij de mannen voor zichzelf mocht hebben die avond.
Ze kwam niet eens verhaal halen.

De volgende ochtend was het Vishnu. Op deze dag wordt iedereen gewekt, maar moet zijn ogen dicht houden. Vervolgens word je geleid naar een bijzonder mooi plekje, waar je pas je ogen mag openen opdat de dag met een mooi beeld kan beginnen.

Om 6 uur kwam de Kalahari ons wekken, wij hielden braaf onze ogen dicht en schuifelden achter elkaar, elkaar goed vast houdend, naar buiten. We liepen een stukje op het terrein van de ashram, en hoorden dat Aloup de Franse jongens op sleeptouw had.

We kwamen ergens aan waar we moesten wachten, en mochten om beurten naar binnen. Toen we eindelijk onze ogen open mochten doen, zaten we voor een altaartje vol bloemen, fruit, beeldjes en versieringen.
Hierna gingen we bij de vuurplaats zitten van het huis waar we naar toe gelopen waren. Hier zat een jongen die een opleiding had gehad om de ceremonien van dat feest uit te voeren.
Er was een goed vuurtje, van kokoknoot schillen, en een half uur lang vouwde hij grassprietjes, goot olie over dingetjes, gooide bloemen in het vuur, maakte vreemde gebaren, etc etc.
De Kalahari begon haar HARA RAMA liedjes te zingen, en we vonden het niet eens erg, omdat er zoveel te zien was.

Na deze ceremonie was het de hoogste tijd voor onze yoga les.

Na de brunch namen we afscheid van de meiden. Ik vond het afschuwelijk, maar inmiddels waren de jongens ook 'ingeslingerd' en hoewel op een iets ander niveau, werd het met hun ook leuk.

Bryce, Henri, ik, Aloup en de Kalahari. 2 keukenjongens staan op de achtergrond.

Donderdagavond werd ik geconfronteerd met een lege slaapzaal, maar dat had ook zijn charme en heb tot diep in de nacht gelezen.

Vrijdag ochtend werd ik al heel vroeg wakker. Ik had opeens een geweldig idee. Vrijdag is de vrije dag in de ashram. Het programma word wel onderwezen, maar het was deze dag niet verplicht en je mocht zelfs de ashram voor een paar uur verlaten. Ik had al met de jongens afgesproken dat we een middagje naar Madurai zouden gaan om de grootste en mooiste Hindoe tempel van zuid India te gaan bekijken. Opeens besefte ik dat het eigenlijk geen zin had terug naar de ashram te gaan aan het eind van de dag. Waarvoor?? Voor die flut yoga les? En zeker niet voor die satsang! Ik besloot te gaan pakken, en na de brunch met de jongens naar Madurai te gaan en niet meer terug te keren! Ik werd helemaal blij en opgewonden en ik snapte opeens de energie van de meiden gister. WEG!

Blij ging ik naar de Satsang, waar ik de jongens mijn besluit toefluisterde.

Na de satsang begon de yogales, en er wachtte mij een grote verrassing. De Kalahari ontfermde zich over de beginners klas van de jongens, en een vreemde man van een jaar of 60 kwam mij les geven. Hij zei dat hij de nieuwe, vaste opvolger van de ashram was. We hadden inmiddels ook wel begrepen dat de Kalahari met de Swami van de ashram in Kerala getrouwd was (grote schande) en dat zij met grote tegenzin, tijdelijk hier zat.

Ik kreeg een ontzettend goede les, en ik bedankte hem na de les uitvoerig. Hij wees op de foto's van de grote Swami's, en zei dat ik hen moest bedanken, niet hem. Ik vertelde hem dat dit de eerste goede yogales was in een week, en waarom de grote Swami's dan niets hadden gedaan voor zijn collega's. Hij schudde zijn wijze hoofd, liet zijn hand zien en zei dat niet elke hand hetzelfde was. jaja. mmmm.

Ik vroeg hem of hij die middag de yoga les ook zou doen, omdat ik eigenlijk op het punt stond een dag eerder te vertrekken. Hij zei dat hij net aangekomen was en dat nog niet wist.

Vol twijfel liep ik naar de brunch. Ik had eigenlijk weinig te zoeken in Madurai, een miljoenen stad met alleen die bijzondere tempel. De jongens waren er nog niet en ik at piekerend mijn galgenmaal. Alles had ik al ingepakt, bed was al afgehaald, wat te doen? Opeens herinnerde ik me Susan, die ook eens op een reis in twijfel zat. Zij heeft toen het lot laten beslissen. Er lag nog 1 rijstkorrel op mijn bord, die nam ik in mijn hand en wachtte tot de jongens zouden komen. Als zij de hand met de rijstkorrel zouden kiezen zou ik blijven.

Nog geen minuut later schoof Henri aan. Zonder uitleg liet ik mijn dichte vuisten zien en vroeg hem te kiezen. Hij koos de rijstkorrel en ik liet hem de inhoud van mijn hand zien. Hij was heel verbaasd, maar erg verheugd toen ik uitlegde dat ik weer mee terug zou keren 's middags.

Toen de jongens EINDELIJK aan kwamen sloffen - zit weinig schot in die twee - hadden ze geen water en fototoestel bij zich - dus weer terug (en die tempel ging om half 1 dicht).

We namen de bus naar de stad - in dit gedeelte is geen riksja of taxi te bekennen. We stapten in, en namen plaats op de achterbank. Binnen de kortste keren zat iedereen omgedraaid ons aan te staren. Ze zijn toch niet veel toeristen gewend hier en ik vroeg me af wanneer de eerste een gesprek zou durven aan knopen. Dat gebeurde binnen 5 minuten. Ik bevestigde de vraag dat de jongens inderdaad mijn zonen waren (uitleggen hoe of wat is TE ingewikkeld, zo goed spreken ze hier geen Engels) en de 'zonen' hadden de grootste lol.

Bij Sri Meenakshi, de tempel, aangekomen bleek de broek van Bryce IETS te kort; hing net iets op de knie, dus hij mocht er niet in. Hij was te eigenwijs om even een lapje stof om te slaan, en hij wilde ook graag even internetten, dus Henri en ik naar binnen en hij naar een internet cafe.

De tempel beslaat een oppervlakte van 6 hectare en in het centrum ligt een waterplaats (linker foto). Er waren 4 van die taps toelopende, 50 meter hoge torens (op de achtergrond op linker foto, uitvergroot rechts) vol goden, godinnen, demonen en helden.

In de tempel is een groot gedeelte afgesloten voor niet-Hindoes, maar er bleef nog meer dan genoeg te zien en toen de tempel om half 1 sloot hadden we toch een aardig beeld.

Terwijl we wachtten op Bryce deelde ik mijn water met Henri, die zijn fles in de bus had laten liggen. (zucht)

Toen Bryce er was (gefrustreerd want de meeste computers hier deden het ook niet of waren heel erg traag) liepen we nog even over de markt, waar de heren hun kleding nog wat aanvulden. Wat kopen mannen toch makkelijk kleding. Hup. Eerste winkel in. Ja, die is wel goed; is die ook nog in een andere kleur? Nee? Nou, dan deze maar.

Ideaal.

Daarna gingen we nog op zoek naar sigaretten, paneer (zachte kaas) en kip voor de keukenjongens. Dit zijn zaken die we de ashram in moesten smokkelen want ook keukenjongens moesten zich houden aan het voorgeschreven dieet.

Toen als een speer terug, want ik wilde de 4 uur yoga les niet missen; ik had goede hoop dat die nieuwe guru de les zou geven.

Omdat ik graag wilde dat de jongens ook zijn les zouden ervaren, had ik al afgesproken dat ik met hen de beginnersles zou doen, hopelijk met de guru.

We lagen nog niet op de matjes op Aloup kwam aanlopen. Nee he!!

Ik ben de les ermaar bij gebleven, omdat ik nieuwsgierig was hoe hij de jongens les zou geven. Ze hadden al aangegeven dat ze graag wat minder lange 'pauzes' wilden en wat meer wilden zweten. Nu was mijn les met Aloup al nooit heel veel soeps geweest, maar met dit verzoek in een beginnersles wist hij helemaal geen raad. Hij draaide opnieuw gewoon zijn programma, en aan het eind van de les bedacht ik me dat dit niveau nog geschikt zou zijn geweest voor hoog-bejaarden. Wat een sukkel.

We gingen maar eten, en na het eten ging ik mijn bed op maken. Toen ik terug kwam, om de jongens op te halen voor mijn allerlaatste satsang, bleek dat Bryce op zijn slaapzaal een sigaretje had gerookt. De Kalahari was net langs gekomen, had de rook geroken, en was naar binnen gestormd en hem gedreigd uit de ashram te gooien als dit weer voor zou komen. Ze was weer te keer gegaan als tegen een kleine stoute jongen, en Bryce was zo beledigd dat hij haar nu buiten op stond te wachten. Hij had besloten de volgende dag ook te vertrekken. Hij zei dat ze alle recht van spreken had om hem erop te wijzen dat hij niet had mogen roken, maar dat de wijze waarop ze dit gedaan had voor hem de deur had dicht gedaan. Het verbaasde mij dat ze zo tegen de jongens te keer was gegaan; de jongens waren al 2 dagen haar lievelingetjes en konden in haar ogen geen vlieg kwaad doen.

Eindelijk kwam ze opdraven voor de Satsang, en Bryce zei nog vrij beleefd tegen haar dat hij niet echt gediend was van de manier waarop ze hem had toegesproken. Hij gaf toe dat die sigaret natuurlijk niet had gekund, maar dat ze dat ook op een andere manier had kunnen zeggen. Ook zei hij dat hij nogal teleurgesteld was in de organisatie van de ashram.

Hierop vroeg ze mij of ik dat ook zo vond. Opeens barstten alle sluizen open die ik de hele week nog een beetje dicht had kunnen houden. Ik vertelde haar dat ik niets op de organisatie had aan te merken, maar dat ik haar persoonlijk verantwoordelijk hield voor alle waardeloze yoga lessen en de inhoudsloze lezingen die ik de hele week hier had ervaren, en dat ik die ochtend pas mijn eerste fatsoenlijke yoga les had gekregen hier in de ashram.

Ze was heel even stil, en vroeg toen voor alle duidelijkheid of ik haar persoonlijk daar verantwoordelijk voor hield. Juist, dat had ze goed begrepen!

Toen vroeg ze waarom ik dat niet eerder gezegd had. Ik antwoordde haar dat we genoeg signalen hadden gegeven, maar dat ze gewoon door was gegaan met haar eigen dingen. Daarna draaide ze zich ziedend om en stormde naar haar meditatie les.

We besloten acuut dat we maar niet naar de satsang zouden gaan en van weersomstuit besloten de jongens nog maar eens een sigaret op te steken in hun slaapzaal en ik besloot ze in dat voor mij verboden gebied te vergezellen. Vlak voor de satsan zou aflopen sloop ik maar terug naar mijn slaapzaal om niet nog meer olie op het vuur te gooien.

Omdat de jongens met mijn taxi de volgende ochtend mee wilden liften naar de stad, vroegen ze na de satsang nog aan de Kalahari of ze de kluis wilde openen voor hun paspoorten. Maar de Kalahari liep weg zonder te antwoorden. Dus toen ik om 6 uur de volgende ochtend klaar stond te wachten op de taxi die ik om kwart over 6 had besteld, stonden de jongens de Kalahari weer op te wachten, die elke ochtend om 6 uur de satsang leidde. Om 6.10 uur was ze nog niet verschenen en toen hebben de jongens haar huisje opgezocht en haar met veel kabaal uit bed getrommeld, wat nog enige voeten in de aarde had.

Wat een afscheid!!

En toch...

Ik ben er van overtuigd dat het nu olv de nieuwe guru allemaal weer goed gaat komen met de ashram in Madurai. Ik heb gewoon vette pech gehad. Alhoewel... als ik alles van te voren had geweten en de keus had gehad tot een week eerder of later geloof ik niet dat ik had willen ruilen!

Taman Negara

2010-04-20T20:31:00.000-07:00

Eind maart was het weer tijd voor het inmiddels jaarlijkse bezoek van mijn schoonouders en tante Clara en oom Erik. (tante Clara is de zus van Peter's moeder)

Dit jaar kwamen ze in de paasvakantie van de kinderen. De eerste vakantie week zou ik met twee pubers, twee 60+ ers en twee 70+ ers op reis gaan naar het grootste National Park van Maleisie gaan; Taman Negera, een 130 miljoen jaar oud regenwoud. Het is een van de oudste primaire regenwouden ter wereld en zelfs de ijstijden hebben er geen invloed op kunnen uitoefenen.

Momenteel wonen er nog 110 tijgers, 300 olifanten en een handje luipaarden en neushoorns. De kans dat je deze tegenkomt is het grootst als je er een paar maanden met een rugzak op uit trekt. Gezien de samenstelling van ons reisgezelschap geen optie.

Wel zijn er in royale aantallen apen, lizards, wilde zwijnen, slangen, vogels en vooral mieren te zien.

We zijn met een auto van Singapore tot bijna bij het ingang van het park gereden. (een reis van 7 a 8 uur). Hierna zijn we in een boot gestapt, die ons over de Tembeling naar het resort bracht waar we 3 houten huisjes gehuurd hadden.

De 3 uur durende tocht voerde ons dwars door het regenwoud en was heerlijk slaap verwekkend.

Erik, pa achter Erik verstopt, ma, Jillis en Clara.

Toen we eindelijk het resort bereikten, was het al een eind in de middag. De huisjes waren eenvoudig maar praktisch. Er was een terrasje met uitzicht op het oerwoud. Op de overkapping van ons terras ontdekten we onze huisdieren, die alle dagen min of meer zijn blijven 'plakken';

Clara en Jillis waren duidelijk de meest fanatieke spoorzoekers en die hebben 's avonds samen met een gids nog een nachtelijke wandeling gemaakt.

De volgende ochtend stond een lange jungle wandeling met hangbrug op het programma. Jillis kreeg nog een compliment van de gids want hij had een petal gespot, een vogel die zich erg goed onzichtbaar kan maken op de bodem van het regenwoud.

Er waren nogal wat lianen waar de kinderen om beurten in hingen;

Uiteindelijk kwamen we bij de hangbrug. Deze brug hing tussen de boomtoppen en was flink lang. Hij had diverse platforms tussen door en per hanggedeelte mochten er maximaal 4 mensen op en die moesten ook nog eens 10 meter afstand van elkaar houden.

's Middags hebben we weer een boottocht gemaakt, een heel eind de jungle in. Toen de boot niet meer verder kon gingen we lopend verder. We ontdekten nog redelijk verse olifanten poep. Aan het eind kwamen we bij een waterval, waar de kinderen een poos in hebben gezwommen en rond geklauterd.

De volgende dag stond er een grottentocht op het programma. Ik heb het zowiezo al een beetje gehad met grotten, en toen de gids vertelde dat het af en toe flink kruipen was, besloot alleen Jillis te gaan. Hij kwam terug onder de vleermuizen poep, maar zeer voldaan. Was ook nog naar een locaal dorpje geweest waar hij had leren vuur maken en blaaspijpschieten.

's Middags zouden we gaan raften. Helaas stond het water te laag voor een echte raft tocht, maar in een houten kano was het erg leuk om langs diverse toch wel slinkse watervalletjes te varen.

De laatste dag bracht een taxi ons terug naar de auto, waarna we in 1 ruk terug naar huis reden.

Lilith naar India met haar jaargroep

2010-04-20T14:39:00.000-07:00

Onderstaand verhaal is geschreven door Lilith en enkele van haar klasgenoten. Het is me nog niet gelukt de foto's die ze erbij hebben geplakt ook in mijn blog te krijgen.
Het is een vrij uitgebreid verslag, maar omdat ik het zo'n bijzondere reis vond, heb ik het opgenomen in mijn blog.
Haar jaargroep bestaat uit 6 klassen, van ongeveer 22 kinderen elk. Zij is half maart met 3 klassen en een aantal leerkrachten naar de Himalayas van noord India gegaan, naar een plaats dicht tegen de rechter kant van de Nepalese grens. Wie geinteresseerd is wat een 2e klas middelbare school die 8 dagen heeft meegemaakt, kan eens door het verhaal 'bladeren';

Are you ready?
We were born ready!

The first night
This morning we woke up at the crack of five o’clock, cowering under our blankets while trying to ignore the persistent ringing of the phone. It was still dark; the temperature had dropped, and the room was now pleasantly cool, a natural version of our air cons at home. There was a knock on the door just as we were contemplating the temptation of slipping back into deep slumber. Unfortunately there was no avoiding the evil creature at the door, who was summoning us to breakfast. Hurriedly, we changed, settling for the très chique “just got out of bed” look. We clattered haphazardly down the stairs; which we had barbarically been forced to use, due to the impudence of the lift, refusing to respond to our desperate pleas for transportation. At last we reached our destination; the dining hall. We chose from a wondrous array of delicacies and then brought our food to our table of choice. After munching down our meals we felt satisfied and ready to embark on the journey of our lives.
Almost immediately after breakfast we boarded the bus. The whole vehicle was buzzing with anticipation for the day ahead. It was a strange experience being conscious this early; the moon was still hovering in the sky like a UFO with the strong appearance of cheese. The journey was brief and before we knew it we had reached the train station.

Delhi Railway Station
If you are in India there is only one way to travel. India may have the fastest developing air network in the world, but I would rather take the train. It is India in microcosm: frenetic; packed with people; a challenge that brings a whole new meaning to travel. Trains exemplify how travel is about the experience of getting there rather than arriving at a final destination.
Indian railways are the world’s biggest employer and as we arrived at New Delhi Railway Station at the unearthly hour of 6am in the morning it seemed as if half of their workforce was already hard at work. The green shirted snow leopard team led us through the mass of people that congregates outside every Indian mainline terminus at all hours of the day. Taxi drivers in vehicles from a bygone age competed for space with tuk-tuks that honked desperately as they weaved in and out of spaces that seemed barely large enough for people, let alone any form of mechanized transport. An overzealous station announcer was accompanied by a dedicated chord playing organist every time an approaching train appeared and then there were the passengers. They seemed to have necks of reinforced titanium which was just as well as they were carrying enough luggage to support an expedition to some faraway Himalayan peak. Their huge loads were, for the most part, balanced on their heads which were kept unhesitatingly still, and were dominated by huge smiles that seem to say simply, but genuinely, ‘welcome’.
I think railway stations offer an insight into the best that humanity has to offer; airports are completely different. They are soulless places that treat you as a number on a boarding pass and cannot wait to get rid of you. Delhi station was different. It was the prelude to an adventure; a welcome to new experiences and new cultures; an invitation to ‘incredible India’.

A meditative moment on a temple rooftop
After climbing up to the temple, we sat on the roof and Akse asked what we had all seen on our way. This led to him telling us an old Indian parable.
A long time ago, there lived a king who was loved by his people. All the farmers were rich and the people were happy. The trouble was that he was very old and he was worried about his son, who was to succeed him. He loved his son very much, but he was still young. His father would ask him “Son, how will you rule these people? How will you know who needs what and how to react justly?” His son would always reply “Don’t worry! It’ll be fine. We’ll cross that bridge when we come to it. Just let me have fun and live my life and when I need to be king, I’ll know what to do.” Well, the king still worried and the prince still showed no interest in learning how to rule properly.
A couple of years later, the king told the prince that if he was to be King, he must go into the forest.
“Why, dad? What for? There’s nothing there!”
“Just go into the forest for one week, my son. Then come back home.” He replied.
So the son went into the forest, and each day, he counted how many days were left. He wondered what his friends were doing, and why he had been sent here. With great relief, on the seventh day, he returned. “So, son, what did you see?” the king asked.
“What do you mean, what did I see? In the forest? There’s nothing there – just trees!” replied the young prince.
So the king ordered the prince to return to the forest for a second week. Again, the prince went and spent another tedious week in the forest.
On his return, the king asked again, “What did you see?” “Well, there are trees. Different sorts of trees.”
“Anything else?” he asked, sadly? “Some birds. A few animals – a tiger, an elephant –oh, it’s just a forest, Dad!”
The king tried once more to have his son open his eyes, and so sent him back for a final week. A week passed, and then a second, but the son did not return. A month passed, then two, and the king became worried.
After six months the prince returned. “Dad! I have come back to you.”
“Well, son,” he asked, expectantly, “What did you see?”
“I saw that the trees give us life and heard the different birds wake every morning to sing their song to each new day.” The son continued explaining to his father how each of the forest’s inhabitants worked together and each had its own vital role. Now the king knew that when he died, his son would understand the different roles of his citizens and how they must work together for everyone’s good.
Akse explained to us that it takes time for us to realise what is around us, and to start seeing properly. As we hardly ever have this time these days, it is even more important to be quiet and just take in our surroundings and the workings of the world. We can fear silence and instead of embracing the peace, we fill it with noise. We had a couple of minutes silence to truly listen and enjoy the wind and the flapping flags of the temple precinct, with the sound of the birds circling around the mountains. It was certainly a moment to remember and inspire.

Temple visit
As soon as we got on the bus the vibe was set. The long bumpy journey was a tad annoying but when we arrived at the starting point of our trek to the temple it was already worth it. We arrived in the middle of a valley on the edge of a creek with really good views. It felt as if we were in an Indiana Jones movie when we were leaping over the rocks by the bank of the creek. Crossing it was an adventure in itself as the hard slimy rocks seemed to be inviting disaster. A certain student who shall remain nameless took off on the wrong foot and tumbled over landing flat on his backside, not the best of starts.
From then, our journey continued as we pushed on, stomping up the steep stone steps, getting closer to the top with each stride. Our hearts skipped a beat as we laid our eyes on the stunning view. The temple was pure white with the bright saffron piercing through the middle of the sacred place. The holy man greeted us with the chimes of bells, while we snapped away with our cameras. The view off the balcony was breathtakingly beautiful, and showed the undulating hills of India. We then lay still for the two shortest minutes of our lives and had the chance to take in the sounds of nature. Sadly our experience was coming to an end as we started descending the steep steps once again. Sorrowfully, we got back onto the bus, and headed back to the camp, turning our backs on a great day we would never forget.

Waking up in a Tent!
Chilly would be a little bit of an understatement to what I felt this morning (I won’t even go into the night). I opened my eyes early to find everyone staring blankly at the ceiling. After half an hour we were all just staring at each other waiting for time to go by. No one could sleep, which was quite surprising considering we were tired, in good beds and a peaceful environment. Unfortunately the temperature wouldn’t allow it. We all dared each other to go out, but honestly, who could be bothered to move just so you can get out of the blankets. The amount of things I tried to do to get warm; it’s a never ending list. I put all the jackets on I brought, I tried to fit my legs into my long sleeved tops, and we even at one point tried all to huddle together like penguins in the wilderness. Finally when we heard whispers from the neighboring tents, we considered getting out of our beds. Knowing I was allowed a shower I decided to see the temperature outside, bringing my toothbrush with me. Biggest mistake ever. The second I unzipped the tent, it felt like knives striking me. I had no idea why people laughed when they saw me until I saw myself.
All I can say is my blue lips matched my blue top perfectly. My fingers were numb and moving them was difficult and pointless. I dropped the lid of my water bottle which was extremely inconvenient to pick up. I ran around in circles whilst brushing my teeth thinking of ways to get just a little bit warmer. When I saw vapour coming from a bucket of water, I was in serious doubt about whether it was from the hot or the cold. The teachers told me it was hot and I immediately dunked my hand in it. A sudden warmth ran through my body, coming from my hand and working its way through my bloodstream. It was sensational. Now, to take a shower or not to? That’s another experience that somebody else can describe.

The adventure that was… The Safari
We gathered with anticipation slightly outside the boundary of the camp. There was a multitude of jeeps waiting to accompany us on our exhilarating journey. We lumbered into the jeeps with five people along with a driver and a guide. After we were all comfortably secure, we set out on the adventure. The hindering honking of the many vehicles caused the air to shriek with fear. Soon after however, all that could be heard was the roaring laughter that filled the area. We eventually reached the Safari. The jeep travelled along the rickety road, causing us to occasionally rise several inches into the air and land solidly with a loud thump back onto the seat. Our talented guide frequently pointed out the natural wonders in the reserve which included: monkeys, spotted deer, samba deer, elephants, peacocks and many other beautiful animals.
As many of our friends agree, the most astounding factor of the day was most definitely one particular elephant who was a Tusker elephant. Whilst we were observing it intently, because we had not seen one of these kinds of elephants before, it suddenly started walking towards us. We were not too worried at first as we were sure we could avoid it. But then it started a mini-charge that was intended to show us where his territory was. We were fascinated and some of us were a little nervous, but our guide was not worried as he understood how elephants behave. To be on the safe side we all retreated and watched him from further away.
Finally, after seeing this amazing, once in a lifetime sight, we were back on the route home. The frigid air nipped at all our features and of course, shivering ensued. We bundled up in our warm layers that we had brought with us and shared our jokes about the trip. There were many, many precious memories and wonderful stories that we are sure to take away and share after this amazing experience. It was truly a once in a lifetime adventure.

The Bike Ride
Today, my group went on a 7km bike ride around the villages, through the trees and near the Ganges. When we started, we were practising in the camp and, I could barely stay upright. I was continuously falling over and was dreading the ride. When we left I kept stopping and starting and I was right at the back with the nurse and the teachers. I did fall off a couple of times, but at the finish I was riding very confidently. I felt a real sense of achievement.

Food Glorious Food
So where to start? There was a fantastic range of curries, an exotic choice of desserts every day and a steaming cup of hot chocolate was a great finger warmer after a strenuous afternoon of rafting in the freezing Ganges. When you woke up in the morning there was a lovely breakfast where we were able to choose from porridge to omelette. Lunch and dinner was always a variety of Asian and western dishes, made by our amazing cooks. Everyone enjoyed the hot chocolate the most, but we personally loved trying the strange and exotic meals that we had never encountered before until this trip, and they were delicious. The roti was especially good when you ate it with the wonderful range of delicious curries. Some people didn’t try some of the stranger desserts, as they didn’t look too appetizing, but when you tried them, they were full of flavour, and tasted remarkably good. All in all, we think that the food on this trip was absolutely amazing and helped to make this trip a huge success.

The Hike
The Hike was a team building exercise that really pushed us to the limits. With only one bottle of water between 10 or 11 of us what could have been an easy hike became a much more testing exercise. We were given the instructions right at the start. We had to retain the information on the route and were told that we would not be given the directions again.
The water bottle and directions caused a lot of disputes but most were sorted in the end. The hike really bonded people together that wouldn’t normally be friends. Many people learned new things about their comrades and I strongly believe that we all gained a little something from this hike along the river. Also, we met new people and saw a different side of India along the walk. Many poor people were living there, but saying hello to them really put a smile on their faces. Overall it was fun for the whole group.

Cricket in India
We went into the orphanage expecting world class cricketers, and we were provided with nothing less, they were all in their uniforms, laughing as if there wasn’t a care in the world. We set up a game of cricket, looking like the amateurs we proved to be. We tried to pull our weight but we were outclassed in every area. Their bowling was like getting hit by a bus, but Luke stood defiantly. We mixed the teams up with students from the orphanage and this was great because we were able to get to know the students from the orphanage and make new friends.

Music Evening
The music evening was an evening competition set up by Mr Bradshaw. We competed by making a remake of the Oasis hit, Supersonic. This was compiled in 20mins and we changed the words. We had to include the words leopard, pasta, tent, raft and paddle. At first we were being slightly lacksadaisical about the competition, but we soon realised if we took it seriously we might be in with a chance at winning. At this point we were pretty excited; we thought we had a good chance at winning. The song was a great hit among the audience and when we won, it felt like we ruled the world. We were the most important people on earth and we were requested to perform it the following evening in Mr Turrell’s presence.

The Raft Race or Make Your Own Raft!
The raft race showed us polar opposites of victory and complete, utter failure. We were assembled into teams and given rudimentary equipment in the strange hope of crossing the Ganges. As one would guess it was an epic undertaking requiring expert leadership and iron. The stretch of the Ganges we were made to cross was roughly half a metre deep and fifteen metres in length, a hard journey even for renowned explorers.
We were given five long bamboo sticks, four paddles, some rubber tubes, and an unlimited supply of rope. From these few resources we mustered crafts in our groups of six. As the race started, glory was evident, and the stench of competition wiped out the smell of smelly people. The first group started to sail, and after sailing for what seemed like an eternity they arrived at their destination. They were incredibly happy to have sailed 20 metres and they were immediately greeted by Hawaiian belly dancers (the teachers). Others were not as lucky, but in the end the winners were rewarded with chocolate and a promised swim. First place got chocolate, second place got chocolate, third place got chocolate, fourth place got chocolate, fifth place got chocolate, sixth place got chocolate, seventh place got chocolate, eighth place got chocolate, ninth place got chocolate, and even last place chocolate though they were disqualified. Then first placed team leapt into the Ganges and so did everyone else.

Rafting – Year 9 in charge
At the end of the day as a team exercise we were allowed to pilot the raft and tell the teachers and guides what to do. We had chosen a group leader who was Emily Murphy. She chose Oliver Deely to be at the back of the boat captaining the raft to the left or right and telling everybody what to do. We were not all that successful as some people didn`t listen to the commands and we went around in circles. We tried various captains but only really got going at the end when the guides took over. We learnt a lot about teamwork and although we came in last we had a great time. Joe, in particular, kept reminding us how much fun we were having. Steering a raft is a lot more difficult than it looks.

Rafting on the Ganges
On Wednesday we went for a 32 km raft down the holy river Ganges. It was a lot of fun and we enjoyed it loads. The first part of the journey was very calm and we were able to jump out of the raft and swim. We also tried pulling people from other rafts into the water but some people were so pathetic they ended up not being able to pull other people into the water but instead pulling themselves into the water instead. In the raft I was in I kept trying to get Mr. Roberts into the water but I kept failing and ending up in the water. I was very persistent though and kept trying to get Mr. Roberts into the water but every time it seemed to be me in the water again.
Moving on from Ben’s abject rafting time, I on the other hand had a great time in my boat. My ‘crew’ consisted of: Maria Pia Verhaagen,Nick French, Matthew Phillips, Emily Murphy, Ingrid Williams and of course Moi. We all went into the Ganges and got our sins cleansed. We were told that the waters were about from 6-8 degrees. It certainly felt like it. I also felt the fun of spindrift as I blew my insect in the air just as an experiment. Later on we landed on a tiny island and saw some fascinating leopard prints and my theory was that there was a mother and a cub around the area. Some people however after rowing for more than 3 hours started getting tired and this caused us to slow down. However we all had a great and fun time.

The Orphanage – fund raising
As a part of Young Enterprise our aim for the past two years has been to support an orphanage in Rishikesh, India. This orphanage cares for boys between the ages of three to seventeen. The week before we departed to India we worked very hard to organize and plan fun and memorable activities that both Tanglin and the children from the orphanage could enjoy.
We set up three sections which included music, sports and crafts. Originally for the music section we had picked out three age appropriate songs for the boys who would be divided into age groups of three to seven, eight to ten and eleven to fifteen. This process of splitting up the ages enabled us to focus on the children and give them more attention when they were in small groups. The songs that we planned were nursery rhymes such as ‘hokey cokey’ and ‘head, shoulders, knees and toes’. And for the older children: A,B,C by Michael Jackson as the chorus is very easy to join in and also ‘Three Little Birds’ by Bob Marley.
For the sporting section we went to the P.E department to ask them to donate old equipment. We would like to say thank you to the P.E department as the children were very grateful and thoroughly enjoyed the equipment. The equipment included footballs, volleyballs, tennis balls, cricket bats and cones.
And finally for the crafts we ordered a large number of photo frames for the orphans to decorate. We bought stickers, pens and colored pencils for the decorations. We also purchased three photo printers that we took with us and which we used to take pictures of the boys.
However when we arrived at the first camp we were informed that there were not 160 orphans that we had planned but 210, leaving another 50 extra which we had not accounted for. Mr Roberts said that these were the sort of challenges that we were more than capable of coping with. The pressure and time limit was hard to meet, however we battled it through these difficulties by attempting to compensate for the extra students.
We printed class photos of the students as a surprise for the orphans after they had decorated their frames. In order to print these photos half of the Enterprise team stayed up to monitor the printers and passed time by drinking hot chocolate and tea which kept our morals high and our bodies awake. Prior to us printing the photos, Mr. Roberts went to the orphanage while we were on an amazing jeep safari. He spent two hours taking class photos of the excited and overwhelmed orphans. The lack of sleep did not affect us as we were all very excited for our trip to the orphanage the next day.
Many emotions were triggered as we entered the orphanage to be welcomed with an amazing and astounding performance of a marching band, many songs, a moving speech and beautiful flowers and bindis which made us all feel very connected to the children. With all this hard effort it caused some tears as it was very emotional. However, with all the activities that were ahead we soon left our tears behind and our happiness took over. Many of the Year Nine girls attached themselves to the excited five years olds that returned their affection.
Even though some plans had to be changed everybody thoroughly enjoyed the day. What made the majority of the Tanglin students’ day was when we gave some children chocolate and they had no idea what it was and what to do with it. They just put it in their pockets and ran away. In of our heads we laughed and our attempts to explain what to do with it were pointless. Overall we enjoyed the day and left feeling very satisfied and proud about what we had done. We all had smiles on our faces.

The Orphanage
We went to the orphanage on Tuesday morning. By the time we came out of there at 12:30 we would never see the world the same way again. How did these children have such a great impact on our lives? I can sum it up in one word; hope. The hope that emanated from these children was staggering. Even the welcome they gave us was incredibly overwhelming. The pure effort that these children and their teachers had put into welcoming us, mere students, was immense. They greeted us at the orphanage with a drum band which was amazing in itself. They then sang us songs and read poetry to us. All the while these children of all ages could barely contain their excitement. The fact that these children were so looking forward to meeting us, ordinary everyday people who do not lead very interesting lives, said volumes.
Once we were sat down in the main entrance hall of the orphanage children threw petals down on our heads which was spectacular. The children came around through our group and painted bhindis on our foreheads which was an amazing welcome. After that we were split into different groups and I was put into the music group and taught them songs and played games with the orphans. The younger ones struggled with some of the English which was quite difficult so we had to communicate with them carefully. We played clapping games and we taught them songs like ‘Three Little Birds’ by Bob Marley which the whole year group has been learning in Music. The day ended and we all felt a little sad as we hoped to see those same shining faces ever again.

Talent Show
At Leopard Beach Camp, Tanglin held a talent show on Wednesday night. We had a wide variety of skills and acts performed. We gathered in a semi-circle, around the campfire, and the night began. Over the course of the show, many laughs were had and many talents shared. Some acts were very well planned, whereas others were a little weird, disorganized and unplanned, e.g. Ethan’s scream. Mr Turrell (our surprise guest), was accompanied by a few other teachers in judging the acts. A number of acts were judged to be the best. Firstly Madi, Freya and Grace presented a wonderful performance of both dancing and singing, which impressed all. Secondly Cassia put on a skillful display of a Scottish music, performed with a penny whistle. Finally, Conor and his fellow broadcasters, performed in two acts with a hilarious display of satire. Overall, the evening was very enjoyable, around the campfire, and will be remembered as a success.

Yoga in the Morning
This morning Izzy and I took part in an unique experience called yoga which did not only push our bodies to their limits but our minds. We started off with a 12 part stance called the sun salutation which involved us contorting our body in a range of ways; many painful. Even though it hurt you, it felt like you had accomplished something. Multiple things are vital in a good yoga stance such as stability, concentration, relaxation and flexibility. For example in one stance called the tree we had to raise one leg, successfully in some cases, but the majority were unsuccessful. Then we had to carefully stay in position for what seemed an eternity, although it was only a few seconds in reality. Overall, waking up and performing various moves in the morning sun prepares your mind for the rest of the day. It was a fantastic way to start a perfect day in India. Izzy and I thoroughly enjoyed this experience and wished we could do it every morning in India or not.

A Final Thought
By the end of the trip, we all agreed how fortunate we were to be able to experience India’s many wonders. Our visit to India not only allowed us to see a completely different perspective of the world, but we were also able to see some amazing cultural and spiritual aspects of Asia.
We all learnt something on the trip, whether it was team building, or the importance of waking up on time. The various activities that we had the chance to do ranged from visiting a local orphanage, to whitewater rafting in the wild rapids of the River Ganges.
India showed its true beauty from the vibrant colours on the saris that were worn by the women to the breath-taking landscape that we had the incredible opportunity to experience.
On behalf of our year, we would like to thank the Snow Leopard team, who made this trip like none other, and who worked vigorously to ensure that we had a safe and enjoyable journey. We would also like to thank the wonderful, energetic team of teachers, who made this exhilarating trip possible.
This was truly an once-in-a-lifetime opportunity, and we are very thankful that we experienced India’s true colours.

Gong Xi Fa Cai!

2010-02-14T02:59:00.000-08:00

Vandaag, op Valentijnsdag, is het Chinese Nieuw Jaar begonnen. Het jaar van de tijger.
De straten zijn uitgestorven, de meeste winkels zijn dicht, Orchard road is leeg, (de enige dag van het jaar!) en de Chinezen genieten van hun vaak enige vakantie per jaar. De meeste krijgen 4 dagen vrij, een paar geluksvogels de volle 15 dagen van het feest.
Iedereen zit thuis, met zijn familie.

Wij waren uitgenodigd bij onze Chinese vriendin Audrey, voor een lunch. Met het overheerlijke kerstbuffet in zijn achterhoofd wilde zelfs Jillis wel mee. Ook mijn nichtje Kimberley en haar reisgenoot Jelle, die deze week bij ons op bezoek waren, hadden er wel oren naar om mee te gaan. Zij kwamen zoals vaker deze week tegen 12 uur hun bedje uit, en we raadden hen aan niet al te uitgebreid te ontbijten.

Toen we aankwamen, stond er ipv een enorm Indonesch buffet alleen een tafel vol mandarijnen en enorme hoeveelheden koekjes klaar.
Gelukkig waren de kinderen niet al te beroerd om ze allemaal te proeven. De meeste waren droog, smakeloos of hadden vullingen van taaie ananas, vage kaas, of durian pasta. Er was 1 koekje wat we allemaal lekker vonden. Toen we ons enthousiasme over het koekje aan de gastvrouw duidelijk maakten, bleek het een 'original Dutch recipe' te zijn. (uiterlijk was weinig Dutch, het was een gewoon roomboter achtig ding, maar geen wonder dat wij die dus het lekkerste vonden)

Ik had de kinderen al gewaarschuwd, dat ze mogelijk manderijnen, sinaasappels, of rode envelopjes zouden krijgen. Hen verteld dat ze alles met beide handen (letterlijk) moesten aannemen, bedanken, en niets mochten openen.
En jawel; de kinderen zaten nog niet, of ze hadden hun eerste hongbaos (rode envelopjes) al te pakken. Hier zit vaak geld in, gloed nieuwe biljetjes in een even nummer (brengt geluk).
Ik kreeg als getrouwde vrouw geen envelopje, maar een arme oude vrijster dus wel - weliswaar met enig gegiechel.

Alle gasten kwamen met 2 sinaasappels of manderijnen aan voor de gastvrouw, en kregen bij afscheid dezelfde hoeveelheid terug.

Al snel werd er een soort noedelsoepje geserveerd, waar de gastvrouw, de moeder van Audrey, erg trots op was. Het was een eeuwenoud familie recept. Alleen de lucht al die eraf kwam, was niet echt verleidelijk, maar dapper begonnen de kinderen en ik aan onze noedelsoep. Nou, het eeuwenoude familierecept kon ik vrij makkelijk achterhalen. Je neemt een liter water, laat hier een heel blok trassi (gedroogde garnalen pasta) in oplossen, voeg glasnoedels toe en alle dierlijke en plantaardige restjes die je maar in de koelkast tegen komt, en laat dit een hele nacht sudderen, zodat zelfs de heerlijke shi take paddestoelen volledig de trassi smaak kunnen opnemen.
Omdat die lucht ook zo overheerste, kon je moeilijk blik op oneindig zetten en het hele zaakje gewoon zo snel mogelijk met 2 bijgeleverde stokjes naar binnen slurpen.
Kortom; het was op geen enkele manier naar binnen te krijgen en er stond nergens een plant in de buurt (alleen eeuwenoud Chinees antiek en veel kunstbloemen).

Kimberley, Jelle en Lilith met het nieuwjaars soepje.
.
Gelukkig werden we uit ons lijden verlost door het dienstmeisje, die ons vrij snel door had en onopgemerkt onze bijna volle kommetjes snel afserveerde. Alleen Jelle zag kans alle noedels op te eten. Hij heeft onze eer hopelijk gered.

Langzaam kwamen er steeds meer gasten binnendruppelen, veel buitenlanders deze keer, en wij keken vol leedvermaak toe hoe ook zij zaten te worstelen met het eeuwenoude familie recept.

Daarna werden er weer ontzettend veel foto's gemaakt door en van iedereen. Ik nam de gelegenheid te baat Jillis, Jelle en Kimberley te fotograveren voor de Fortune-God. Hij was nog erger als de levensgrote kerstman; als je hem aan zette gingen er overal lampjes op zijn gewaad branden en zong hij je een gelukkig nieuw jaar toe.
.

Hierna verdwenen ze met z'n drieen achter een WII met rockband, Lilith praatte met haar paardrij vriendinnetjes, en ik heb een paar Chinese gasten uitgehoord over hun nieuwjaars rituelen. De reden van het uitwisselen van alle mandarijnen, is elkaar een financieel goed jaar toe te wensen. De Chinese uitspraak van de mandarijn (gum) is hetzelfde als dat van goud.
Op de eerste nieuwjaarsdag wordt niemand geacht zijn haren te wassen of te knippen (brengt ongeluk).
Alle 15 dagen van het nieuwe jaar zijn doorgesproken, maar dat heb ik niet volledig bij kunnen houden. Alleen dat de 1e 2 dagen bestemd zijn voor bezoek, en de 3e dag juist niet, vooral niet als je ongetrouwd bent, want als je dan een leuke man tegen komt, wordt het nooit wat.
Ook hebben alle 12 dierentekens de revue gepasseerd, met een hoop gegiechel als je een minder gelukkig gesternte trof in je geboortejaar.

Tegen 4 uur zijn we naar huis gegaan; Lilith moest nog paardrijden en dat was een excuus die ze prima begrepen.

Morgen gaan Kimberley en Jelle weer verder. Ze zijn op weg naar Nieuw Zeeland, waar ze enkele maanden gaan werken. Ik hoop dat het ze gaat lukken. Ze doen er zelf nogal relaxed over. In elk geval hebben ze een makkelijk begin van hun werkvakantie gehad, want tante kookte, deed de boodschappen, zette ze overal af (terug namen ze het openbaar vervoer; waar ze verrassend handig in bleken), en deed hun wasjes.

Het was ideaal bezoek en ze vonden al mijn eten heerlijk. Kimberley zei dat haar moeder een stuk minder lekker kookte, iets waar mijn kinderen zich helemaal NIETS bij voor konden stellen.
Ze vonden het prima om veel samen op pad te gaan en omdat ze nog weinig van de wereld gezien hebben vonden ze ook alles even leuk. Ze zijn nog een ochtendje mee gegaan naar de school van de kinderen; het was grootouder-dag. Alle opa's en oma's kregen eerst taart en daarna een rondleiding door de kleuter- lagere- of middelbare school. Ze keken hun ogen uit! Ze hebben allebei net het VWO gedaan en waren erg onder de indruk over de apple computers, het drama lokaal, de sportfaciliteiten en vooral over de aparte studeer- en relax ruimtes voor de 2 oudste jaargroepen.

's Avonds zitten alle pre- mid- en postpubers gebroederlijk achter de WII, de tv of worden er computer schema's gemaakt.
Hun ouders hebben het een stuk beter dan mijn moeder destijds! Ze hebben allebei een reisblog, waar ook al veel foto's op staan. Eentje ontbreekt er nog en wil ik graag toevoegen aan mijn blog;

er is in de logeerkamer nog precies een looppaadje naar de deur en naar de douche ;-))

Kerstvakantie

2010-01-06T13:28:00.000-08:00

De eerste week van de kerstvakantie vlogen we met z'n vieren naar Phuket, een schiereiland aan de westkust van Thailand, voor een weekje zon en strand.
Ons hotel bestond uit huisjes, die op een heuvelachtig terrein rond het zwembad lagen. Het hotel ging zeer creatief met de handdoeken om; Liltih en Jillis hadden een olifant op bed, in de badkamer hing een aap, en op ons bed stonden 2 zwanen.

Het hotel had geen eigen strand, maar dat was makkelijk te bereiken, en de eerste dagen waren de golven heel aardig om met een surfboardje mee te spelen. De hele westkust van Phuket is bezaaid met prachtige zandstrandjes, afgewisseld met ruige rotsen;

Jillis had al snel door dat hij oud genoeg was om een quat-bike te huren, en voor ik het door had zat ook ik op zo'n quat. We moesten eerst een paar honderd meter over een asfalt weg naar een cross terrein, en ik reed bij de eerste bocht op de weg al bijna de berm in. Lilith was lekker bij Peter achterop gaan zitten; ik had wel bij Jillis achterop gewild (ik ken mijn beperkingen) maar Peter was bang dat dat ding dan om zou kiepen.
Het terrein was een zandpad vol kuilen, gaten en gleuven. Net als ik blij was dat ik een stuk weg achter me kon laten, bleken we via een bocht WEER terug op datzelfde rot stuk te komen. Jillis had nergens last van; hij reed pal achter onze gids en hij volgde hem blindelings. Daarna kwamen Peter en Lilith, al wat rustiger, en dan helemaal achteraan kwam ik nog eens aansukkelen.

Een paar dagen later zijn Peter en Jillis nog een keer gegaan. Hadden ze geen last van ons. Lilith en ik zijn uitgebreid gaan winkelen en hebben de Thaise massage uitgeprobeerd.

We hebben ook een hele dag een snorkeltoertje geboekt. Eerst snorkelen op een stek in de buurt van een stuk rots midden op zee. Daarna zijn we naar een onbewoond eilandje gevaren, waar we de rest van de middag gedropt werden.

Het krioelde van de tropische vissen, die dol waren op stukjes brood;

Helaas hadden andere toertjes hetzelfde eilandje in gedachten, en binnen de korste keren waren er bijna net zoveel toeristen als vissen;

Onze vrouwelijke gids verzekerde ons nog dat we een erg rustige dag hadden getroffen; de kerstdrukte zou pas over een week los barsten. Brr.

Na deze ervaring besloten we de erg toeristische uitstapjes naar eilanden als Koh Phi Phi en 'James Bond' eiland (een stuk rots in zee waar een van de Bond films gedeeltelijk is opgenomen) maar aan anderen over te laten, en we vonden een kanotocht door een wetland vol grotten in de provincie Krabi. Was wel 2 uur rijden, maar inderdaad een stuk rustiger.

24 december vlogen we weer terug naar Singapore. Kerst hebben we gevierd met familie Smouter. Omdat zij de volgende dag op vakantie zouden gaan, en wij net terug waren, hadden we besloten niet thuis te eten maar in een mooi restaurant aan zee lekker buiten te gaan eten. Het was erg gezellig, en lekker gegeten.

2e kerstdag waren we uitgenodigd bij de paardrij-juf van Lilith. Ik had op de manege al horen fluisteren dat Audrey's familie heel erg rijk was, en we waren wel nieuwsgierig hoe Chinezen thuis kerst vieren.

We kwamen terecht in een enorm penthouse van een flat vlak achter Orchard road. Het was moeilijk in te schatten hoe groot het huis was, maar ik schat dat elke kamer een afmeting had van 7 bij 5 meter, en er lagen 5 van dit soort kamers in het verlengde van elkaar. De eerste ruimte was de entree; hier stond een buffet opgesteld. In de volgende ruimte was een soort officiele ontvangstruimte, dan een huiskamer, dan een eetkamer, dan nog een huiskamer waar eettafels ingepropt waren. Alle kamers waren volgepropt met soevenirs, de meeste erg Chinees, maar de familie was ook in Egypte geweest. Buiten alle Chinese decoraties, was er ook nog een overdadige kerstversiering aangebracht, zodat alles enigzins op je af kwam.

De keuken moet ergens in het verlengde van de laatste huiskamer hebben gelegen, en er moeten natuurlijk ook nog diverse slaap en studeerkamers, maidrooms en badkamers verborgen hebben gelegen achter dichte deuren. Over de gehele lengte van het huis was een enorm dakterras, 3 a 4 meter breed, vol waterpartijen, beelden, fonteintjes, bomen, planten en bloemen, heel veel vogeltjes in kleine kooien, en een prieeltje waar een soort disco was voor de jeugd.

Ik denk dat er minstens 60 gasten waren, veel familie en nog een paar manege-kennissen van Lilith, dus die had het gelijk naar haar zin.

Jillis had niet veel zin gehad om mee te gaan, maar we waren nog niet binnen of hij zag een jongetje waarmee hij vorig jaar in de klas gezeten had. Het was enige andere jongetje van zijn leeftijd dat er rond liep; die 2 hebben we de hele avond nauwelijks meer gezien.

Het buffet was gedeeltelijk gemaakt door de ouders van Audrey, die echte hobby koks zijn en van de Indonesische keuken houden. Het was heerlijk eten en tot grote vreugde van de kinderen was er zelfs een chocolade fontein als toetje.

Iedereen moest de hele avond op de foto (ik had weer eens uit beleefdheid mijn fototoestel thuis gelaten - dom!) en het was erg gezellig.

Helaas moesten we rond 22 uur opstappen, want de kinderen en ik zouden die nacht naar Nederland vliegen.

We hadden op het laatste moment bedacht dat we nog wel een weekje Nederland erachter aan konden plakken; de kinderen hadden 3 weken kerstvakantie. Peter moest werken na de kerst, en hij was in november al een weekend naar zijn ouders geweest.

Lilith wilde heel graag naar haar vriendinnetje in Belgie, ik wilde naar mijn moeder en Jillis mocht met mijn schoonmoeder mee naar Drenthe, waar zijn nichtje ook vakantie had.

We hebben alle drie een heerlijke week in Nederland gehad. Lilith is voor het eerst alleen met de trein naar Mechelen gegaan; ze hoefde niet over te stappen, door mij op de trein gezet en door Annehieke en Lotte opgehaald.

De laatste 2 dagen zijn mijn moeder en ik ook naar Drenthe gegaan, om Jillis op te halen. Mijn zwager runt 2 groepsaccomodaties in Eext, en had toevallig nog een bungalowtje leeg staan. Het was wel heel vreemd om binnen een week van een Thais strand in de Hollandse sneeuw te staan! Maar wel heel erg leuk natuurlijk.

EN VOORAL VRESELIJK KOUD!

4th Singapore International Youth Rugby Tournament

2009-12-13T06:00:00.000-08:00

Er zijn 2 grote jeugd rugby clubs in Singapore. Jillis is lid van de Tanglin Rugby club, de andere grote club, de Centaurs, organiseerde dit jaar voor de 4e keer het Singapore International Youth Tournament. Zaterdag deden ook clubs mee uit Indonesie en Maleisie, en zondag was de 'Cup of Nations'. Dan mogen alle jongens die in Singapore wonen zich inschrijven als deelnemer van een land naar keuze. Helaas zijn Martijn en Jillis de enige Nederlandse rugbyers hier, dus worden die onder een andere vlag ingedeeld.

De zaterdag was een enorm spectakel. Jillis zit in de 'under 12's ' en er zaten wel 16 teams in die leeftijdsgroep. Ook sommige Singaporese scholen leveren hun eigen rugbyteam aan.

Zo kwam Jillis in de eerste wedstrijd uit tegen de Franse school, die ze redelijk soepel versloegen. Ook de andere wedstrijden die ze moesten spelen, wonnen ze en toen zaten ze in de kwart finales.
Ik heb foto's gekregen van een van de vaders van Jillis' teamgenoten. Ze zijn zo prachtig dat ik ze jullie niet wil onthouden.
De Tanglin rugby club (staat volledig los van zijn school met toevallig dezelfde naam) speelt in het zwart rood. De Chinese letters op hun rug staan voor 'rode draak'.

Andrew, een van de sterspelers, in aanvaring met de Fransen.

Jillis zet teckel in

scrums

peptalk van een coach

let op het gezicht van de meest linkse jongen, de laatste aanwinst uit Ierland...

Jillis in balbezit

In de kwart finales kwamen ze uit tegen het 1e team van de Centaurs. Tja...

Toen begon het te spetteren...

Arme Andrew...

Toen begon het te regenen.

En toen te gieten.

En toen verloren ze ook nog met 2-1...

ontroostbaar, maar; volgend jaar pakken we ze!!

Puber dochter

2009-12-01T17:58:00.001-08:00

Even een fotootje van mijn dochter klaar voor het kerstfeest op school;

De volgende ochtend hoefde ze pas om 9 uur op school te zijn; ze mocht met een groep 'under 15's ' mee naar de Forbissea sportwedstrijden in Kuala Lumpur. Forbissea is een sportevenement georganiseerd door 8 Britse scholen in Zuid Oost Azie. Om beurten organiseren deze scholen het evenement.

In september zijn er selectie wedstrijden gehouden voor de 4 Forbissea sporten; voetbal, basketbal, atletiek en zwemmen. Lilith zit in het zwem en atletiek team, en na 3 keer trainen per week na schooltijd (en soms om 6 uur 's morgens!) is ze er klaar voor.

Ze had met de schoolbus naar school gekund om 7.30 uur, dan had ze het 1e lesuur ook nog mee kunnen maken, maar ik snap wel dat dat geen optie was. Ze wilde ook graag dat ik haar weg bracht, en zou uitzwaaien.

Dus wat doet moeders; gaat om 6 uur naar yoga om zelf haar sportuurtje niet te missen deze dag (gewoonlijk kies ik de les van 7.30 of 9 uur, maar dat lukte dus allebei niet).

En wat is haar dank?

Wij komen op school het parkeerterrein opgereden, zien we net haar vriendin uitstappen, en haar moeder rijdt weg. Moeder ziet mij, stopt en vraagt jaloers of ik wel mag uitzwaaien. Zij mocht niet eens helpen de zware tas uit de auto te tillen, en het is dat de tas zo zwaar was, anders had ze het parkeerterrein ook niet op gehoeven.
Ze is nog niet uitgepraat of Lilith heeft haar tas ook al over haar schouder, en met een achteloos; 'ja, ga jij ook maar, mam' wordt ik ook afgeserveerd.

Uit nijd heb ik nog wel even deze foto's gemaakt;

Daarna ben ik maar eens gaan oefenen op bramensap maken. Mijn moeder maakt de aller lekkerste ter wereld, en hier kun je hele goedkope, armoedig uitziende diepvriesbramen kopen. Maar met dat geheime familie recept proef ik bijna geen verschil! En dan kun je hier niet eens geleerssuiker kopen!

Tot slot nog even haar resultaten op Forbissea;

zilver voor hoogspringen (1.40m.) en brons voor de 800 meter hardlopen;

Ze heeft 5 geweldige dagen in Kuala Lumpur gehad. Jammer dat ze volgend jaar net te oud is!

.

Weekend naar Kuala Lumpur

2009-11-29T20:14:00.001-08:00

Vrijdag 27 november was een nationale feestdag in Singapore. Dat vind ik zo prachtig in Singapore; hoewel er natuurlijk veel Boeddhisten wonen, leven de andere grote religies hier vredig naast elkaar. Van elke religie zijn een paar belangrijke feestdagen nationale feestdagen van Singapore. Zo was het vrijdag Hari Raya Haji; moslims proberen minstens eens in hun leven een bedevaart naar Mekka te maken, (liefst in deze week) en vrijdag was de laatste dag van deze bedevaart.

Een dierbare vriendin van mij in Bahrein, Karen, heeft een huis in Kuala Lumpur en omdat Bahrein de hele week vakantie heeft, had ze besloten met haar gezin een weekje naar KL te komen. En omdat wij een lang weekend hadden, spraken we af dat wij naar haar toe zouden komen. Karen is geboren in Maleisie en haar grote familie woont bijna allemaal in KL. Maar ze verzekerde dat wij prima in haar huis zouden passen en vrijdagochtend vertrokken de kinderen en ik in alle vroegte per auto naar Maleisie (Peter was dat weekend in Nederland). Helaas leek het erop dat dit jaar de bedevaart naar KL ging ipv naar Mekka; we hebben er 2,5 uur over gedaan om de Maleisische grens over te komen. (Singapore uit is geen probleem; Singapore regelt het vlot en accuraat)

Daarna was het 4 uur rijden naar KL, maar we waren alle drie zo opgelucht dat we eindelijk vooruit kwamen dat de kinderen zich voorbeeldig hebben gedragen.

Het was ontzettend leuk de familie Sandersen weer te zien. Karen heeft 3 zoons; Konrad, Tor en Xavier. Haar man, Keir, is Engels/Duits. In Bahrein heeft Lilith bij Konrad in de klas gezeten, zo hebben we elkaar leren kennen. De 2 jongste zoons zijn iets jonger dan Jillis maar alle 5 de kinderen gaan prima samen.

Nadat we af hadden gesproken om elkaar dit weekend te zien, bleek dat de enige broer van Karen, Kenneth, had besloten over te komen uit Tasmanie, om zijn trouwerij van vorig jaar in Ierland met zijn Ierse bruid nog eens dunnetjes over te doen voor zijn familie in Maleisie. Het was geen enkel probleem; wij moesten gewoon komen en gewoon mee gaan.

Toen we aankwamen wachtte de halve familie ons al op; behalve de Sandersens en het bruidspaar waren er ook enkele neven, nichten, hun kinderen en wat ooms. We konden gelijk aanschuiven, zwakke protesten dat we in de auto al gelunched hadden werden van tafel geveegd. Dit zette achteraf gezien de trent voor de rest van het weekend; eten. Veel en lekker. De kinderen verdwenen al snel uit beeld en die hebben we niet veel meer gezien, dus konden Karen en ik ons concentreren op bijpraten en de avondmaaltijd. Karen verwachtte dat de halve familie wel weer z'n neus zou laten zien tijdens het diner, maar gelukkig woonde oom Xavier om de hoek en die kwam me met een partij eten aan... daar hadden we de rest van het weekend met z'n allen van kunnen blijven eten, ware het niet dat hij niet van ophouden weet en elke dag met nieuwe schotels aan kwam zetten.

links; Xavier, Lilith en Konrad. rechts; Jillis, Xavier, Konrad, Lilith en Tor.

Tijdens het diner hebben eerst de kinderen gegeten, en toen de volwassenen eindelijk aanschoven (het liep al tegen tien uur) kwamen er, alsof ze het roken, nog meer familieleden aan. Het was net als bij Karens huis in Bahrein een zoete inval. Alleen misten we hier nog al die huisdieren. Karen heeft 2 katten, die natuurlijk een nestje kregen die ze aan niemand kwijt kon (dus zelf hield), en ook nog 2 ontzettend lelijke onopgevoede honden. Ze vertelde me dat ze er nog een 3e bij heeft gekregen van Keir. De laatste gaat zelfs haar een beetje te ver, omdat hij nu nog steeds niet zindelijk te krijgen is. (1,5 jaar oud). Ik vroeg haar of het niet te warm in Bahrein was in de zomer om dat beest buiten te laten. Maar ze lost het probleem op door alle tapijten uit het huis te verwijderen, alleen de bank... tja... dat was wat moeilijk... Ik adviseerde haar het probleem met wat slaappillen op te lossen. Ze vroeg verbaasd of dat zou helpen. Wel; als je er maar een heel potje tegelijk van geeft vast wel ;-)

Verder heeft ze een maid die ook niet de meest propere inborst heeft en met wie ze al jaren op voet van oorlog leeft. Ze neemt zich elk jaar minstens een paar keer voor Xandra te ontslaan, maar Xandra is er nog steeds en ik ben er in mijn hart van overtuigd dat Xandra al jaren rond loopt met het plan een andere werkgeefster te zoeken. Ik vrees dat ze over 10 jaar elkaar nog voor de voeten lopen. Ik houd Karen af en toe maar voor dat het met haar huishouden niet makkelijk is een ander te vinden, ook al omdat Karen regelmatig voor haar werk, ze is advocaat, naar Londen gaat waar ze diverse rechtzaken uit vecht. Daarbij geeft ze ook nog science lessen op de lagere school, dat is haar hobby. Vraag me niet hoe ze het allemaal voor elkaar krijgt; waarschijnlijk precies hetzelfde zoals ze kookt; enorm chaotisch maar het eindresultaat is fantastisch!!

Toen iedereen genoeg gegeten had, (nou ja, hierna werden 2 van de 4 dozen zelfgemaakte chocola die ik had meegenomen nog even soldaat gemaakt), kwam er drank op tafel en een spel kaarten; poker tijd! Jillis rukte zich los van de jongens en deed mee. Er werd tot zijn teleurstelling een gematigd soort poker gespeeld, maar wel met echt geld! De Ringit biljetjes (20 cent waard) vlogen over de tafel, maar het was min of meer een verschuiving van de inleg want je mocht nooit meer dan 1 Ringit bieden. Vlak voor hij naar bed moest vroeg hij of ze 1 spelletje Texas poker wilden spelen. Jillis zette gelijk al zijn 5 Ringitjes in, maar ook dat was verboden; 1 Ringit per ronde. (later bleek dat Jillis echt NIETS in zijn handen had. Dat wordt nog een gevaarlijk type!). Hij bleef echter maar kaarten kopen, rondes meelopen (ik snapte er niets van), en tot mijn stomme verbazing had hij na afloop nog gewonnen ook; ruim 40 Ringit! Het was inmiddels ver na middernacht, dus taaide ik met de kinderen af. Karen bleef in haar Bahrein tijdzone en de hele familie heeft tot diep in de nacht Ringits zitten ruilen en champagne zitten drinken (met de andere 2 dozen chocola)

De volgende ochtend was er natuurlijk niemand te bekennen, en na de kinderen van ontbijt te hebben voorzien kwam langzaam iedereen binnendruppelen. Tot mijn grote schrik, had net mijn ontbijt achter de kiezen, was het daarna tijd voor chicken rijst en gebakken varkensbuikjes. En dan heeft het geen zin om te zeggen dat je NET gegeten hebt, dat hielp me de vorige dag ook niet.

Daarna ontdekten de jongens in het dorp (ze wonen in een buitenwijk) een speelgoedwinkeltje waar Jillis zakken vuurwerk kocht van zijn Ringits (en nog overhield ook). Nou ja; party poppers en knallertjes, maar onze kinderen zijn niet verwend met het Nederlandse assortiment. (Op de bruiloft, waar ze het voor hadden gekocht, werd de hele zak in beslag genomen door oma. Oma was al niet het populairste familielid, maar nu heeft ze het ook nog bij haar kleinkinderen verbruid)

Vervolgens iedereen in het pak. De familie heeft Indiase roots en iedereen, ook de bruid, in sari (behalve ik). De jongste zoons van Karen presteerden het om in korte broek en crocs te komen en oma weer boos. Gelukkig konden Konrad en Jillis nog wel door de beugel (Jillis in schoolbroek want die heeft ook geen lange broek).

Konrad, Tor, Jillis en Xavier

De bruid zag er prachtig uit;

Bernie, de bruid.

Konrad, de bruidegom Kenneth en zijn zus Karen.

Er waren grote ronde tafels, met draaiplateau waar de een na de andere gang op uitgeserveerd werd. Ik hield een oogje op de kinderen, want die hadden het al snel gezien. Wel grappig was dat oma, die het menu geregeld had, perse haaievinnensoep op het menu wilde. Keir had zijn zoons thuis al op zitten jutten de soep te boycotten. Mijn kinderen zijn zowiezo al niet zo vissig, dus die vonden het allang best de soep niet te eten, en een paar andere pubers aan mijn tafel waren er ook wel voor in. Dus onze tafel heeft de soep terug gestuurd. (ober kwam nog bezorgd vragen wat er mis was met de soep, maar hij kon ons standpunt wel waarderen).

Karin en Keir, die aan de tafel zaten van het bruidspaar en opa en oma, weigerden ook de soep, maar toen zei oma; 'Mooi, heb ik lekker meer' en heeft zij 3 kommen soep gegeten!

Konrad, nichtje Zarah en rechts Lilith.

Na de laatste gang kwam er een bruidstaart, waar de kinderen hun nog vrij lege magen mee vol kregen;

Hierna volgde nog een (volgens de jongens) oneindig afscheid, en daarna kwam het vaste groepje weer aan de pokertafel bij Karen terecht, alle nette kleren gingen uit en de champagne kwam weer op tafel. (Oma was niet uitgenodigd)
Jillis heeft het niet meer meegemaakt; zijn kaarsje was uitgegaan.

De volgende ochtend had ik het plan om voor 12 uur weg te rijden, om de ergste drukte aan de grens een beetje voor te blijven. De kinderen zaten gewoon om 10 uur aan het ontbijt, maar ik had het gevoel dat ik er nu echt geen hap meer in kon krijgen, dus een paar boterhammen voor onderweg in de koelbox gestopt. Achteraf een geluk, want wie stond er om 11 uur op de stoep met 6 schotels groente? Oom Xavier!
En zeg dan maar eens dat je NET ontbeten hebt als iemand speciaal voor mij vegetarisch eten heeft staan koken de hele ochtend...

NCA - Netherlands charity organisation

2009-11-25T00:19:00.000-08:00

In Singapore is een organisatie die zich bezighoudt met goede doelen in Singapore - want vergis je niet; er leven hier erg veel arme mensen! De meeste goede doelen zijn gericht op kinderen; een weeshuis wordt gesponserd, enkele (kansarme) Singaporese tieners krijgen de kans op een studie, er is een huis voor tiener-moeders die financieel geholpen wordt, maar ook het opvanghuis voor mishandelde maids (jaja!!) wordt gesteund, en meer van dit soort instellingen.

Het bestuur bestaat uit een aantal zeer gedreven Nederlandse dames. Behalve dat veel (vaak Nederlandse) gezinnen lid zijn van de vereniging, proberen ze ook door activiteiten geld in te zamelen. De grootste actie is de kerstfair, en leden worden gestimuleerd de handjes flink te laten wapperen (en hun portemonaie ook).

In oktober zitten we om een grote tafel, een hele dag kerstkaarten te vouwen en in plastic zakjes te frummelen. Daarna kun je kiezen wanneer je waar wilt helpen die kerstkaarten aan de man te brengen.

Dit jaar heeft Peter een nieuwe baas gekregen hier in Singapore, en met zijn vrouw Cora kan ik het prima vinden. Wij besloten samen een ochtend bij de supermarkt die kaarten wel eens te gaan verkopen samen. Wij waren op een donderdagochtend aan de beurt, maar voorgaande week was het resultaat niet echt spectaculair geweest. Het kwam mede door de locatie, hadden we al snel door. We werden in een rustig stukje van de mall, ergens boven, ver weg van de intree van de supermarkt, weggefrommeld. Langzaam hebben we ons tafeltje dermate naar voren geplaatst, dat we naast de roltrap kwamen, zodat de paar klanten DIE naar boven kwamen, ons niet meer konden negeren.

Naarmate de ochtend vorderde werden we ook steeds meliger, wat tot uiting kwam dat Cora met enorme witte kerstvleugels om (geleend in de kerststal tegenover ons), een kerstbel luidend, dansend door het stukje mall liep. Ik hield de mensen die ons voorbij probeerde te lopen bij de roltrap tegen door ze de kaarten onder hun neus te duwen en keihard; 'Christmas cards for charity' te brullen.

We hadden besloten dat we toch niemand kenden (en de arme zielen die ons WEL kenden durfden ons niet te negeren).

Je begrijpt het al; we hadden bij het afsluiten van onze dienst de record omzet van de week!

Daarna kwam de kerstfair, die gehouden mag worden in de zalen van de Hollandse club, in zicht.

DE grote troef van de kerstfair is het verkopen van Nederlandse (Sinterklaas)producten, die kostenloos door de KLM worden ingevlogen (en met vette winst worden verkocht!)

Liesbeth, Femmie en Gwenn achter de pepernoten; lange rijen om 10 uur!!

Andere acties die dag zijn een loterij, speelgoed verkopen dat geschonken wordt aan het weeshuis maar onbruikbaar is (bv te dure batterijen verbruik, te teer e.d), een bric en brac standje, kerstkransen (die eerst in elkaar geknutseld worden in 2 ochtenden), een tafel voor de knutselgroep die hele jaar aan het breien/haken/borduren etc is, en meer van dat soort creatieve stalletjes. Er mogen een aantal vaste 'fair verkopers' een tafel huren en een deel van de opbrengst afstaan. Een tafel die ook veel winst maakt is de koek/taart/brood tafel. Iedereen maakt de dag van tevoren zijn favoriete hartige of zoete taart, doneert die vervolgens en de dames achter deze tafel verkopen de producten.

Ik had het plan bedacht om dit jaar met een 2e hands boekenstand te gaan staan. De bibliotheek van de Hollandse club krijgt zoveel boekdonaties, dat we die niet allemaal kwijt kunnen/willen. Deze boeken worden 1 keer per jaar op de Mei fair verkocht, maar het zijn er zoveel, dat we er wel 2 fairs plezier van kunnen hebben. Dus de dag voor de fair alle donaties uitgezocht en geselecteerd; wat een klus! Cora is die dag achter de Nederlandse producten gaan zitten om de bestellijsten af te werken, ook al zo'n dagtaak, en op de dag van de fair zijn Cora en ik zijn achter de 2e hands boeken tafel gaan zitten, waarvan de opbrengst gedeeld werd door de NCA en de bibliotheek.

Met Cora achter de boeken.

Aan het eind van de week hadden Cora en ik ook nog (een klein beetje) fut om kerstkaarten en memory spellen te gaan verkopen op de fair van de Duitse school. We dachten; als er ergens kerstomzet gedraaid wordt, is het daar wel. Het memory spel is gemaakt van foto's over Singapore; een ideaal (kerst) kado. Tot onze grote verbazing hebben we nauwelijks kerstkaarten gesleten aan die Duitsers, maar wel 30 memory spellen a $ 25,- dus hadden we ook hier niets te klagen!

En nu... nu kunnen we even geen fair meer zien!!